ریچارد کانیزبرا، ارل سوم کمبریج
| ریچارد کونیسبورو | |
|---|---|
| ارل کمبریج | |
 | |
| پیشین | ادوارد، دوک دوم یورک |
| زاده | ۲۰ ژوئیه ۱۳۸۵ قلعه کونیسبورو، یورکشر، انگلستان |
| درگذشته | ۵ اوت ۱۴۱۵ (۳۰ ساله) ساوت‌همپتون، همپشر، انگلستان |
| همسران | آن مورتیمر (ا. ۱۴۰۸–۱۴۱۱) مود کلیفورد (ا. ۱۴۱۱) |
| فرزند(ان) |
|
| خاندان | دودمان یورک |
| پدر | ادموند، نخستین دوک یورک |
| مادر | ایزابلا کاستیا |
ریچارد کونیسبورو، ارل سوم کمبریج (۲۰ ژوئیه ۱۳۸۵ – ۵ اوت ۱۴۱۵) پسر دوم ادموند، نخستین دوک یورک و ایزابلا کاستیا، دوشس یورک بود. او به دلیل نقشش در توطئهٔ ساوت‌همپتون، توطئه‌ای علیه هنری پنجم، سر بریده شد. او پدر ریچارد یورک (سومین دوک یورک) و پدربزرگ ادوارد چهارم و ریچارد سوم بود.
زندگی آغازین
ریچارد یورک حدود ۲۰ ژوئیهٔ ۱۳۸۵[۱] در قلعه کونیسبورو، یورکشر، به دنیا آمد، دومین پسر ادموند لنگلی، دوک نخست یورک، و نخستین همسرش، ایزابلا کاستیا. از سوی پدر نوهٔ ادوارد سوم و فیلیپای انو بود و از سوی مادر نوهٔ پدروی یکم (پادشاه کاستیا)، پادشاه پادشاهی کاستیا و پادشاهی لئون، و محبوب‌ترین معشوقهٔ او، ماریا د پادیا (درگذشتهٔ ۱۳۶۱). سندی از تولد یا غسل تعمید او در دست نیست و برخی زادروزش را حدود ۱۳۷۵ می‌دانند. پدرخواندهٔ او ریچارد دوم بود،[۲] امری که به سود تاریخ متأخرتر است. ریچارد دوم در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۳۸۵ در یورک بود، آن‌قدر نزدیک که بتواند پدرخواندهٔ ارل آیندهٔ کمبریج باشد، حال آنکه در ۱۳۷۵ شاه آینده تنها هشت‌ساله بود؛ بعید بود در آن سن و با وجود زنده بودن پدرش پدرخوانده شده باشد.[۳]
ریچارد دوازده سال از برادرش، ادوارد نوریچ، کوچک‌تر بود. به‌طرز عجیبی ریچارد از پدرش زمینی نگرفت و نه در وصیت‌نامهٔ پدر و نه در وصیت‌نامهٔ برادرش نامی از او آمده است. جی.ال. هریس این را نشانهای دانسته که پدر و برادر ریچارد او را خویشاوند تنی کامل نمی‌شناختند و شاید او فرزند رابطه‌ای نامشروع میان مادرش و برادرناتنی شاه، جان هالند، دوک نخست اکستر، بوده است.[۴] این نظریه پس از مطالعات دی‌ان‌ای بر بقایای ریچارد سوم در ۲۰۱۴ جانی تازه گرفت.[۵][۶][۷][۸]
هرچند ادموند لنگلی در وصیت‌نامهٔ ۲۵ نوامبر ۱۴۰۰ خود برای ریچارد تدارکی ندید، مادرش ایزابلا پیش از مرگ در ۲۳ دسامبر ۱۳۹۲ شاه ریچارد دوم را وارث خود نامید و از او خواست برای پسر کوچک‌ترش مقرری سالانه‌ای معادل ۵۰۰ مارک اعطا کند. شاه پذیرفت. در ۳ فوریهٔ ۱۳۹۳ به پسرخواندهٔ خود مقرری سالانه‌ای به مبلغ ۱۰۰ پوند از درآمدهای یورکشر، که پیشتر ایزابلا دریافت می‌کرد، داد و در ۱۶ مارس ۱۳۹۳ مقرری دیگری به مبلغ ۳۵۰ مارک (۲۳۳ پوند و ۶ شیلینگ و ۸ پنس) از خزانه‌داری به او اعطا کرد. به گفتهٔ تی.بی. پیو، هنگامی که ریچارد به سن قانونی می‌رسید، بخشش‌های بیشتری از شاه قابل انتظار بود؛ اما ریچارد دوم در ۱۳۹۹ برکنار شد. به گفتهٔ جی.ال. هریس، ریچارد یورک «از شاه نو، هنری چهارم، هیچ لطفی ندید». پس از بر تخت نشستن هنری چهارم، مقرری‌های ریچارد، که تنها منبع درآمدش بود، یا نامنظم پرداخت می‌شد یا اصلاً پرداخت نمی‌شد.[۹]
از آوریل ۱۴۰۳ تا اکتبر ۱۴۰۴ ریچارد فرماندهی نیرویی کوچک را برای دفاع از هرفوردشر در برابر رهبر شورشی ولزی، اوین گلیندور، بر عهده داشت، اما در غیر این صورت خدمت نظامی قابل‌توجهی انجام نداد. با این حال، به گفتهٔ تی.بی. پیو، در همین دوره بود که ریچارد روابطی با خانواده‌های مورتیمر و چرلتون برقرار کرد که به ازدواجش با آن دو مورتیمر انجامید.[۱۰] تنها منصب مهم دیگر ریچارد در این دوره در اوت ۱۴۰۶ بود، هنگامی که همراه اسقف باث، لرد فیتزهیو و لرد اسکروپ برگزیده شد تا دختر هنری چهارم، فیلیپای انگلستان، را برای ازدواج با اریک هفتم به دانمارک ببرد. ریچارد در ژوئیهٔ همان سال به شوالیگری رسید، شاید در پیش‌بینی این سفارت.[۱۱] پیو یادآور می‌شود که در طول این سفارت سه‌ماهه به دانمارک، ریچارد با لرد اسکروپ، که در سپتامبر ۱۴۱۱ با نامادری ریچارد، جوآن هالند، ازدواج کرد و ریچارد بعدها با او در توطئهٔ ساوت‌همپتون ۱۴۱۵ که جان هر دو را گرفت همدست شد، آشنایی کامل یافته بود.[۱۲]
توطئهٔ ساوت‌همپتون
در پارلمان ۱۴۱۴ ریچارد به ارل کمبریج ارتقا یافت، عنوانی که پیشتر برادر بزرگ‌ترش، ادوارد نوریچ، دوک دوم یورک، داشت و پیشتر یا با استعفا یا با سلب عنوان از آن بیرون رفته بود.[۱۳]
با این حال، ارتقای ریچارد به ارل کمبریج در ۱۴۱۴ با اعطای هیچ زمینی همراه نبود و به گفتهٔ هریس، کمبریج «فقیرترین ارل‌ها» در میان کسانی بود که قرار بود برای حملهٔ هنری پنجم به فرانسه عازم شوند. در نتیجه، او منابع لازم برای تجهیز شایستهٔ خود برای این لشکرکشی را نداشت.[۱۴] شاید تا حدی به همین دلیل، ریچارد با لرد اسکروپ و سر توماس گری توطئه کرد تا هنری پنجم را برکنار کنند و برادر همسر درگذشته‌اش آن، ادموند مورتیمر، ارل پنجم مارچ، را بر تخت بنشانند. در ۳۱ ژوئیه مورتیمر توطئه را به شاه فاش کرد. او بعداً در کمیسیونی که ریچارد را به مرگ محکوم کرد عضو بود. هرچند ریچارد از شاه طلب بخشش کرد، در ۵ اوت ۱۴۱۵ سر بریده شد و در نمازخانهٔ «خانهٔ خدا» (God's House) در ساوت‌همپتون (اکنون کلیسای سنت ژولین، ساوت‌همپتون[۱۵]) به خاک سپرده شد. ناوگان چند روز بعد، در ۱۱ اوت ۱۴۱۵، به سوی فرانسه حرکت کرد.
توطئهٔ ساوت‌همپتون در نمایشنامهٔ هنری پنجم (نمایشنامه) اثر ویلیام شکسپیر و در نمایشنامهٔ بی‌نام تاریخ سر جان اولدکاسل به نمایش درآمده است.
میراث
هرچند عنوان کمبریج مصادره شد، او دچار ننگ‌شدن نشد و پسر چهارسالهٔ او ریچارد یورک (سومین دوک یورک) وارثش بود. ظرف سه ماه، برادر بزرگ‌تر کمبریج، ادوارد نوریچ، دوک دوم یورک، در نبرد آزینکورت کشته شد و پسر چهارسالهٔ کمبریج سرانجام عنوان‌ها و املاک عمویش و نیز پدرش را به ارث برد.[۱۴]
در پارلمان ۱۴۶۱ نوهٔ کمبریج، ادوارد چهارم، حکمی را که علیه پدربزرگش صادر شده بود، به‌عنوان «نامنظم و غیرقانونی» لغو کرد.[۱۶]
ازدواج‌ها و فرزندان
در اوایل ۱۴۰۸ ریچارد با آن دو مورتیمر، بزرگ‌ترین فرزند از چهار فرزند راجر مورتیمر، ارل چهارم مارچ و النور هالند، ازدواج کرد. آن خواهرزادهٔ نامادری ریچارد، جوآن هالند,[۱۷] و نوهٔ پسرعموی درجهٔ یک او، فیلیپا، کنتس پنجم اولستر، بود. بدین‌سان، ریچارد و آن پسرعمو و دخترعموی درجهٔ یک با دو نسل فاصله بودند، با این حال سنشان نزدیک بود؛ ریچارد تنها سه سال از او بزرگ‌تر بود.
این ازدواج پنهانی و بدون رضایت والدین انجام شد و در ۲۳ مه ۱۴۰۸ با فرمان معافیت پاپ تأیید شد. این ازدواج هیچ سود مالی برای ریچارد نداشت، زیرا تنها درآمد آن مقرری سالانهٔ ۵۰ پوندی بود که هنری چهارم در ۱۴۰۶ برای مخارج او اعطا کرده بود.[۱۸]
ریچارد از همسر نخستش دو پسر و یک دختر داشت:[۱۹]
- ایزابل یورک (۱۴۰۹ – ۲ اکتبر ۱۴۸۴)، که در ۱۴۱۲، در سه‌سالگی، با سر توماس گری، پسر و وارث سر توماس گری از هیتون در نورهام، نورثامبرلند، و همسرش آلیس نویل، دختر رالف نویل، ارل نخست وستمورلند، نامزد شد و یک پسر از او داشت.[۲۰] پیش از ۲۵ آوریل ۱۴۲۶ ایزابل برای بار دوم با هنری بورشیر، ارل نخست اسکس ازدواج کرد و هفت پسر و یک دختر از او داشت.[۲۱] این ازدواج بعدها با فرمان معافیت پاپ تأیید شد.
- هنری یورک.[۲۲]
- ریچارد یورک (سومین دوک یورک) (۲۲ سپتامبر ۱۴۱۱ – ۳۰ دسامبر ۱۴۶۰)، که با سیسیلی نویل، کوچک‌ترین دختر رالف نویل، ارل نخست وستمورلند، ازدواج کرد و دوازده فرزند از او داشت: آن یورک، دوشس اکستر؛ هنری؛ ادوارد چهارم؛ ادموند (ارل روتلند)؛ الیزابت یورک (دوشس ساوفوک)؛ مارگارت یورک، دوشس بورگونی؛ ویلیام؛ جان؛ جرج پلانتاژنه (دوک کلارنس)؛ توماس؛ ریچارد سوم؛ و اورسولا.[۲۳]
آن دو مورتیمر در ۲۲ سپتامبر ۱۴۱۱ اندکی پس از تولد پسرش ریچارد یورک (سومین دوک یورک) درگذشت. او را در کینگز لنگلی، هرتفوردشر، جایی که زمانی کاخ کینگز لنگلی بود، به خاک سپردند، شاید در کلیسای صومعه‌ای که آرامگاه‌های پدرِ شوهرش ادموند و نخستین همسر او ایزابلا کاستیا را در خود دارد.[۲۴]
پس از مرگ آن دو مورتیمر، ریچارد با مود کلیفورد، همسر مطلقهٔ جان نویل، بارون ششم لاتیمر، و دختر توماس دو کلیفورد، بارون ششم کلیفورد، از الیزابت، دختر توماس دو راس، بارون چهارم راس اهل هلمزلی، ازدواج کرد.[۲۵]
پس از مرگ ریچارد در ۱۴۱۵، گفته می‌شود همسر دومش، مود کلیفورد، در «شکوه بسیار» در قلعه کونیسبورو و جاهای دیگر می‌زیست.[۲۶] او در ۲۶ اوت ۱۴۴۶ درگذشت و در دیر روش، یورکشر، به خاک سپرده شد.[۲۷] او وصیت‌نامه‌ای به تاریخ ۱۵ اوت ۱۴۴۶ برجای گذاشت که در آن هیچ اشاره‌ای به فرزندان ناتنی‌اش نشده است.[۲۸]
نشان‌ها
ریچارد نشان پدرش (نشان پادشاهی، با برچسب سیمین (label argent) سه‌زبانه که روی هر زبانه سه گلولهٔ سرخ (torteaux gules) است) را، با حاشیه‌ای (bordure) از لئون برای تمایز، به کار می‌برد.[۲۹][۳۰]
پانویس
- ↑ کوکین می‌گوید او حدود ۱۳۷۵ زاده شد.
- ↑ Cokayne 1932 p. 450 ; Pugh 1988 pp. 89–91 ; Harriss 2004 ; Richardson IV 2011 p. 400 .
- ↑ Dunleavy, Bryan (September 2016). "Richard of Conisbrough: grandfather of two kings". The Ricardian Bulletin: 59.
- ↑ Harriss 2004 : Pugh 1988 pp. 90–1 ; Tuck 2004 .
- ↑ King et al. (2014).
- ↑ Rincon, Paul (2 December 2014). "Richard III's DNA throws up infidelity surprise". London: BBC News. Retrieved 3 December 2014.
- ↑ "Richard III DNA study raises doubts about royal claims of centuries of British monarchs, researchers say". Australia: ABC News. Agence France-Presse. 2 December 2014. Retrieved 3 December 2014.
- ↑ Ormrod, W. Mark (2016). "The DNA of Richard III: False Paternity and the Royal Succession in Later Medieval England". Nottingham Medieval Studies. 60: 187–226. doi:10.1484/J.NMS.5.111283.
- ↑ Pugh 1988 pp. 90–2 ; Harriss 2004 .
- ↑ Pugh 1988, pp. 92–3.
- ↑ Cokayne 1912 p. 494 ; Pugh 1988 pp. 92–3 ; Harriss 2004 ; Richardson IV 2011 p. 401 .
- ↑ Pugh 1988, pp. 92–4.
- ↑ Cokayne 1912, p. 494.
- 1 2 Harriss 2004.
- ↑ Peberdy, Philip (1971). Historic Buildings of Southampton. The Libraries and Arts Committee of the City of Southampton. p. 21.
- ↑ Harriss 2004 ; Cokayne 1932 p. 495 .
- ↑ Pugh 1988, p. 94.
- ↑ Cokayne 1912 p. 494 ; Pugh 1988 p. 94 ; Richardson IV 2011 p. 400 ; Harriss 2004 .
- ↑ Richardson IV 2011, pp. 400–5.
- ↑ Burke's Peerage & Baronetage, 106th Edition, Charles Mosley Editor-in-Chief, 1999, page 15, 1222
- ↑ Richardson IV 2011, pp. 401–3.
- ↑ نام هنری در پیو نیامده است.
- ↑ Richardson IV 2011, pp. 403–11.
- ↑ Richardson IV 2011 pp. 400, 404 ; Harriss 2004 .
- ↑ Richardson I 2011 p. 507 ; Richardson III 2011 p. 245 ; Richardson IV 2011 p. 400 .
- ↑ Cokayne 1932, p. 495.
- ↑ Richardson IV 2011, p. 401.
- ↑ Surtees Society 1855, pp. 118–24.
- ↑ نشانهای تمایز در خانوادهٔ سلطنتی بریتانیا
- ↑ Fox-Davies 1909, pp. 188, 189, 493.
منابع
- Cokayne, G., ed. (1912). The Complete Peerage. Vol. 2. Enlarged by Vicary Gibbs (2nd ed.). London: St. Catherine Press. pp. 506–510.
- Cokayne, G., ed. (1932). The Complete Peerage. Vol. 8. Enlarged by H.A. Doubleday and Lord Howard de Walden (2nd ed.). London: St. Catherine Press. pp. 445–53.
- Fox-Davies, A. (1909). A Complete Guide to Heraldry. London: T.C. & E.C. Jack.
- Harriss, G.L. (2004). "Richard, earl of Cambridge (1385–1415)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/23502. (Subscription or UK public library membership required.)
- King, T.E.; Gonzalez Fortes, G.; Balaresque, P.; Thomas, M.G.; et al. (2014). "Identification of the remains of King Richard III". نیچر کامیونیکیشنز. 5 (5631): 5631. Bibcode:2014NatCo...5.5631K. doi:10.1038/ncomms6631. PMC 4268703. PMID 25463651.
- Pugh, T.B. (1988). Henry V and the Southampton Plot of 1415. Alan Sutton. ISBN 0-86299-541-8.
- Richardson, D. (2011). Kimball G. Everingham (ed.). Magna Carta Ancestry. Vol. 1 (2nd ed.). Salt Lake City. ISBN 978-1-4499-6637-9.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) - Richardson, D. (2011). Kimball G. Everingham (ed.). Magna Carta Ancestry. Vol. 3 (2nd ed.). Salt Lake City. ISBN 978-1-4499-6639-3.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) - Richardson, D. (2011). Kimball G. Everingham (ed.). Magna Carta Ancestry. Vol. 4 (2nd ed.). Salt Lake City. ISBN 978-1-4609-9270-8.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) - Surtees Society (1855). Testamenta Eboracensia, part II. Publications of the Surtees Society. Vol. 30. London. pp. 118–24. OCLC 31460618.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) - Tuck, A. (2004). "Edmund, first duke of York (1341–1402)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/16023. (Subscription or UK public library membership required.)
برای مطالعهٔ بیشتر
- Barker, Juliet (2006). Agincourt: The King, the Campaign, the Battle. London: Abacus. ISBN 978-0-349-11918-2.
- Curry, Anne (2005). Agincourt: A New History. Stroud: Tempus Publishing. ISBN 978-0-7524-2828-4.
- Griffiths, R.A. (2004). "Mortimer, Edmund (V), fifth earl of March and seventh earl of Ulster (1391–1425)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/19344. (Subscription or UK public library membership required.) نخستین نسخه در ویکی‌نبشته:
Tout, T. (1894). . In Sidney Lee (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 39. لندن: اسمیت، الدر اند کو. . - Horrox, R. (2004). "Edward, second duke of York (c. 1373–1415)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/22356. (Subscription or UK public library membership required.)
- Liss, Peggy K. (1993). Isabel the Queen: Life and Times. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-507356-0.
- Mortimer, Ian (2009). 1415: Henry V's Year of Glory. London: The Bodley Head. ISBN 978-0-224-07992-1.
- Reston, James (2005). Dogs of God: Columbus, the Inquisition, and the Defeat of the Moors. Garden City, New York: Doubleday. ISBN 978-0-385-50848-3.
پیوند به بیرون
- دربارهٔ توطئهٔ کمبریج در The History of Sir John Oldcastle نک. بایگانی‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine
- Burke's Peerage بازیابی‌شده در ۹ دسامبر ۲۰۱۱.
| اشراف انگلستان | ||
|---|---|---|
| پیشین: ادوارد نوریچ |
ارل کمبریج ۱۴۱۴–۱۴۱۵ |
مصادره (Attainted) |
- ارلهای کمبریج
- اشراف سده ۱۵ (میلادی) اهل انگلستان
- اهالی کونیسبورو
- خاندان یورک
- درگذشتگان ۱۴۱۵ (میلادی)
- زادگان ۱۳۸۵ (میلادی)
- شورشیان اهل انگلستان