زبان‌های ایتالیا

زبان‌های ایتالیا
زبان‌های منطقه‌ای و اقلیت‌های زبانی در ایتالیا[۱][۲][۳][۴]
رسمیزبان ایتالیایی
منطقه‌ای"طبقه‌بندی" را ببینید
اقلیتی"اقلیت‌های زبانی تاریخی" را ببینید
مهاجران
خارجی
اشارهزبان اشاره ایتالیایی
جانمایی صفحه‌کلید
Italian QWERTY
منبعSpecial Eurobarometer, Europeans and their Languages, 2006

زبان‌های ایتالیا شامل ایتالیایی، که به عنوان زبان ملی کشور عمل می‌کند، در اشکال استاندارد و منطقه‌ای آن، و همچنین زبان‌های محلی و منطقه‌ای متعددی است که اکثر آنها، مانند ایتالیایی، به گروه وسیع‌تر زبان‌های رومی تعلق دارند. اکثر زبان‌هایی که اغلب به عنوان منطقه‌ای شناخته می‌شوند، در یک زنجیره گویشی در سراسر مرزهای اداری مناطق توزیع شده‌اند، و گویندگان یک منطقه در یک منطقه واحد معمولاً از ویژگی‌هایی که گونه خود را از سایر زبان‌های مجاور متمایز می‌کند، آگاه هستند.[۶]

زبان رسمی و رایج در سراسر کشور، ایتالیایی است که بر اساس زبان توسکانی قرون وسطایی فلورانس آغاز شده است. به موازات آن، بسیاری از ایتالیایی‌ها نیز به یکی از زبان‌های محلی ارتباط برقرار می‌کنند که بیشتر آنها، مانند توسکانی، تکامل بومی لاتین عامیانه هستند. با این حال، برخی از زبان‌های محلی از لاتین سرچشمه نمی‌گیرند، بلکه به شاخه‌های دیگر هند و اروپایی مانند سیمبری (ژرمنی)، آربرش (آلبانیایی)، اسلاوومولیسانو (اسلاوی) و گریکو (یونانی) تعلق دارند. سایر زبان‌های غیربومی به دلیل مهاجرت توسط درصد قابل توجهی از جمعیت صحبت می‌شوند.

از میان زبان‌های بومی، دوازده زبان رسماً به عنوان زبان اقلیت‌های زبانی شناخته می‌شوند:[۷] آلبانیایی،[۸][۹] کاتالان، آلمانی، یونانی، اسلوونیایی، کرواتی، فرانسوی، فرانسوی-پرووانسالی، فریولی، لادین، اکسیتان و ساردینیایی؛[۷] در حال حاضر، ساردینیایی با تقریباً یک میلیون گویشور، بزرگ‌ترین گروه از این زبان‌ها محسوب می‌شود، اگرچه جامعه ساردوفون به‌طور کلی در حال کاهش است.[۱۰][۱۱][۱۲][۱۳][۱۴][۱۵] با این حال، چندزبانگی کامل به‌طور قانونی فقط به سه اقلیت ملی که زبان مادری آنها آلمانی، اسلوونیایی یا فرانسوی است اعطا می‌شود و به ترتیب در مناطق ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولی-ونتسیا جولیا و واله دائوستا تصویب شده است.

زبان‌های باستانی ایتالیا

نقشه قوم‌شناسی ایتالیا در عصر آهن، قبل از گسترش و فتح ایتالیا توسط روم

ایتالیایی‌های باستان به زبان‌های متعددی صحبت می‌کردند. این زبان‌ها شامل اتروسکی و شاخه ایتالی زبان‌های هندواروپایی، متشکل از زبان‌های لاتین-فالیسکی و اوسکو-اومبری، بودند. علاوه بر این، در گالینا سیزالپینا به زبان‌های سلتی و در مگنا گراسیا به یونانی باستان صحبت می‌کردند. زبان لاتین از گروه لاتین-فالیسکی مشتق شده و پس از رومی شدن کل شبه جزیره، جایگزین سایر زبان‌های رایج در ایتالیا شد. این زبان، جد تمام زبان‌های رومی، تنها زیرگروه زنده زبان‌های ایتالیایی، است.

زبان یا گویش

تقریباً تمام زبان‌های رومی که در ایتالیا استفاده می‌شوند، زبان بومی همان منطقه‌ای هستند که در آن منطقه به آن صحبت می‌کنند. این زبان‌ها به غیر از ایتالیایی استاندارد، اغلب به عنوان گویش‌های دیالتی، چه در محاوره و چه در کاربرد علمی، شناخته می‌شوند. با این حال ممکن است برخی از آنها را با نام‌های دیگری همچون "زبان‌های اقلیت" یا " زبان‌های محلی " بشناسند.[۱۶] "گویش" ممکن است به اشتباه به این معنی درک شود که زبان‌های بومی که در ایتالیا صحبت می‌شوند، "گویش‌های" ایتالیایی استاندارد به معنای غالب انگلیسی " زبان‌گونه‌ها یا تغییرات یک زبان " هستند.[۱۷][۱۸] این مورد در ایتالیا صدق نمی‌کند، زیرا تنوع زبانی دیرینه این کشور در واقع از ایتالیایی استاندارد ناشی نمی‌شود. اکثر انواع زبان‌های رومی ایتالیا پیش از ایتالیایی وجود داشته‌اند و به صورت محلی از لاتین عامیانه تکامل یافته‌اند، مستقل از آنچه که به زبان ملی استاندارد تبدیل شد، مدت‌ها قبل از گسترش نسبتاً اخیر ایتالیایی استاندارد در سراسر ایتالیا.[۱۹][۱۸] در واقع، خود ایتالیایی استاندارد را می‌توان یا ادامهٔ گویش فلورانسی توسکانی یا زبانی دانست که به شدت مبتنی بر آن است.

منابع

  1. ↑ Tagliavini, Carlo (1962). Le origini delle lingue neolatine: introduzione alla filologia romanza. R. Patròn. Archived from the original on 26 February 2018. Retrieved 8 January 2008.
  2. ↑ "La variazione diatopica". Archived from the original on 2012-02-16.
  3. ↑ بایگانی‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۰۵ توسط Wayback Machine
  4. ↑ AIS, Sprach-und Sachatlas Italiens und der Südschweiz, Zofingen 1928-1940
  5. ↑ "Cittadini Stranieri in Italia - 2018".
  6. ↑ "Italy". Ethnologue. Retrieved 2017-07-22.
  7. 1 2 Norme in materia di tutela delle minoranze linguistiche storiche, Italian parliament, retrieved 2015-10-17: "1. In attuazione dell'articolo 6 della Costituzione e in armonia con i princípi generali stabiliti dagli organismi europei e internazionali, la Repubblica tutela la lingua e la cultura delle popolazioni albanesi, catalane, germaniche, greche, slovene e croate e di quelle parlanti il francese, il franco-provenzale, il friulano, il ladino, l'occitano e il sardo."
  8. ↑ Curtis, Matthew C. (2018). "99. The dialectology of Albanian". In Fritz, Matthias; Joseph, Brian; Klein, Jared (eds.). Handbook of Comparative and Historical Indo-European Linguistics. de Gruyter Mouton. p. 1800. ISBN 978-3-11-054243-1. The Albanian language is spoken natively by approximately 6 million speakers in south-eastern Europe, particularly in Albania and Kosovo where it is an official language, but also in Macedonia, Serbia, Montenegro, and Italy where it has the status of a minority language.
  9. ↑ "Albanians in Italy". Minority Rights Group International.
  10. ↑ "Letture e linguaggio. Indagine Multiscopo sulle famiglie "I cittadini e il tempo libero"" (PDF). ISTAT. 2000. pp. 106–107.
  11. ↑ «With some 1,6 million speakers, Sardinia is the largest minority language in Italy. Sardinians form an ethnic minority since they show a strong awareness of being an indigenous group with a language and a culture of their own. Although Sardinian appears to be recessive in use, it is still spoken and understood by a majority of the population on the island." Kurt Braunmüller, Gisella Ferraresi (2003). Aspects of multilingualism in European language history. Amsterdam/Philadelphia: University of Hamburg: John Benjamins Publishing Company. p. 238.
  12. ↑ «Nel 1948 la Sardegna diventa, anche per le sue peculiarità linguistiche, Regione Autonoma a statuto speciale. Tuttavia a livello politico, ufficiale, non cambia molto per la minoranza linguistica sarda, che, con circa 1,2 milioni di parlanti, è la più numerosa tra tutte le comunità alloglotte esistenti sul territorio italiano." Wolftraud De Concini (2003). Gli altri d'Italia: minoranze linguistiche allo specchio. Pergine Valsugana: Comune. p. 196.
  13. ↑ «Sebbene in continua diminuzione, i sardi costituiscono tuttora la più grossa minoranza linguistica dello stato italiano con ca. 1.000.000 di parlanti stimati (erano 1.269.000 secondo le stime basate sul censimento del 2001)». Sergio Lubello (2016). Manuale Di Linguistica Italiana. Manuals of Romance linguistics. De Gruyter. p. 499.
  14. ↑ "Lingue di Minoranza e Scuola, Sardo". Archived from the original on 16 October 2018. Retrieved 12 January 2019.
  15. ↑ "What Languages are Spoken in Italy?". 29 July 2019.
  16. ↑ Loporcaro 2009; Marcato 2007; Posner 1996; Repetti 2000; Cravens 2014.
  17. ↑ Cravens 2014
  18. 1 2 Domenico Cerrato. "Che lingua parla un italiano?". Treccani.it. Archived from the original on February 11, 2018.
  19. ↑ Tullio, de Mauro (2014).
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.