زبان بینابینی

زبان بینابینی (انگلیسی: Interlanguage) سیستم زبانی منحصربه‌فردی است که در رویه یادگیری زبان دوم یا خارجی شکل می‌گیرد و در آن زبان‌آموزان بر اساس سیستم قاعده‌مند خود، اشکالی را تولید می‌کنند که نه بازتاب‌دهنده زبان بومی ایشان هستند و نه از قواعد زبان مقصد پیروی می‌کنند. این اصطلاح را لری سلینکر در سال ۱۹۷۲ ابداع نمود.[۱]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Keshavarz, M. (2016). Contrastive Analysis, Error Analysis, and Interlanguage (2nd ed.). Tehran: Rahnama. p. 60. ISBN 978-964-367-611-7.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.