زشتی
زشتی صفتی ظاهری است که به میزان عدم مطلوبیت زیباشناختی ویژگیهای ظاهری اشاره دارد.
در بسیاری از جوامع زشتی در تقابل با زیبایی است، اما در برخی از جوامع این دو صفت متضاد یکدیگر نیستند. مفهوم ژاپنی «وابی-سابی» نقص و آسیبپذیری را گرامی میدارد—ویژگیهایی که در فرهنگهای دیگر شاید «نازیبا» تلقی شوند. زشتی و زیبایی میتوانند همچون ستارههای دوتایی رفتار کنند که هر یک در کشش گرانشی دیگری اسیر شده و به دور هم میچرخند، درحالی که همراه با ستارگان بیشمار دیگر، یک کهکشان کامل را میسازند.[۱]
سقراط از زشتی ظاهری خود برای برشمردن فضائل فلسفه استفاده میکرد و میگفت که فلسفه میتواند فرد را از زشتی ظاهری نجات دهد.[۲]
تبعیض علیه افراد زشت ظاهرتبعیضی نامیده میشود و در برخی از کشورها جرم تلقی شده است.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ «تاریخِ زشتی میگوید چیزی به نام زشتی وجود ندارد». ترجمان. ۲۰۱۶-۰۴-۱۶. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۴-۰۳.
- ↑ Martin, Andy (August 10, 2010). "The Phenomenology of Ugly". The New York Times. Archived from the original on August 15, 2010. Retrieved August 24, 2010.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Unattractiveness». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳ آوریل ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ زشتی موجود است.