زنان در سیرالئون

زنان در سیرالئون
	زن سیرالئونی در لباس سنتی
شاخص نابرابری جنسیتی
ارزش	۰٫۶۳۳ (۲۰۲۱)
رُتبه	صد و شصت و دوم از میان ۱۹۱ کشور
مرگ مادر (در هر ۱۰۰٬۰۰۰)	۸۹۰ (۲۰۱۰)
سهم زنان در دولت‌ها	۱۲٫۴٪ (۲۰۱۳)
زنان بالای ۲۵ سال با آموزش متوسطه	۹٫۵٪ (۲۰۱۲)
زنان کارمند و شاغل	۶۵٫۷٪ (۲۰۱۲)
گزارش جهانی فاصله جنسیتی
ارزش	۰٫۶۷۲ (۲۰۲۲)
رُتبه	صد و نهم از میان ۱۴۶ کشور از مجموعِ ۱۴۴

سیرالئون, به‌طور رسمی جمهوری سیرالئون, یک جمهوری قانون اساسی در غرب آفریقا است.^[۳] از زمان تأسیس در سال ۱۷۹۲، زنان در سیرالئون نقش عمده‌ای در توسعه سیاسی و اقتصادی کشور ایفا کرده‌اند.

زنان سیرالئونی با نابرابری جنسیتی شدید مواجه هستند.^[۴] آن‌ها سطوح بالایی از فقر، خشونت و محرومیت را تجربه می‌کنند.^[۴] با این حال، آن‌ها نقش مهمی در سیستم آموزشی ایفا کرده‌اند و مدارس و کالج‌ها را تأسیس کرده‌اند، به طوری که برخی از افراد مانند هانا بنکا-کوکر به خاطر مشارکت‌هایشان با نصب یک مجسمه مورد تجلیل قرار گرفته‌اند^[۵] و لاتی هاید-فورستر، اولین زنی که از کالج فوراه بی فارغ‌التحصیل شده است، با اعطای درجه دکتری قوانین مدنی توسط دانشگاه سیرالئون مورد تقدیر قرار گرفته است.^[۶]

تاریخچه اولیه (۱۷۸۷–۱۹۰۰)

با تأسیس استان آزادی در سال ۱۷۸۷، یک شرابرو به نام ملکه یاماکوبا یکی از امضاکنندگان پیمان ۱۷۸۷ بود که زمین را به بریتانیا واگذار کرد.^[۷]

با نابودی استان آزادی در سال ۱۷۸۹ و تأسیس فری‌تاون و کلونی سیرالئون در سال ۱۷۹۲، تمامی سرپرستان خانوارهای مهاجران اسکاتلند نو واجد شرایط رأی دادن در انتخابات آینده در فری‌تاون بودند و یک‌سوم از آن‌ها زنان آفریقایی‌تبار بودند.^[۸]

اکثریت اجداد مردم کرویول سیرالئون از زنان بازگردانده شده آفریقایی-آمریکایی، جامائیکایی مارون و آفریقایی‌های آزاد شده در سیرالئون تشکیل شده بود که عمدتاً از آکان، ایگبو و یوروبا بودند.^[۹] خانوارهای کرویول در فری‌تاون از گروه‌های قومی سنتی آفریقایی در سیرالئون متفاوت بودند زیرا زنان از حق مالکیت، آزادی اقتصادی، و امکان فعالیت در حرفه‌هایی نظیر وکالت و پزشکی در اوایل قرن بیستم برخوردار بودند.^[۹] این استقلال به زنان اجازه سفر آزادانه می‌داد.^[۹] از آنجا که آن‌ها از نظر مالی مستقل بودند، قادر به طلاق گرفتن برای بهبود زندگی اقتصادی خود بودند.^[۹]

از سال ۱۸۳۰، زنان در سیرالئون به خاطر تجارت در کالاهای غیرمرتبط با برده‌داری شناخته می‌شدند.^[۱۰] یکی از زنان تاجری که در این دوره به‌طور خاص معروف بود، آفریقایی آزاد شده بتسی کرو بود که با قصابی به نام جیمز توماس ازدواج کرده و گوشت به ارتش می‌فروخت.^[۱۱]

زنان تاجری کرویول مسیحی بودند.^[۱۲] زنان کرویول در سراسر ساحل غربی تجارت می‌کردند و هم‌زمان تجارت خود را گسترش داده و دین مسیحیت را ترویج می‌دادند.^[۱۲] با این حال، تا سال ۱۹۰۰ شرکت‌های اروپایی تجارت را تحت کنترل خود درآوردند و کرویول‌ها به مشاغل دیگری مانند پزشکی و تدریس روی آوردند.^[۱۲]

در سال ۱۸۷۸، بانو یوکو به عنوان ملکه کپا منده سنه‌گوم که به یکی از بزرگ‌ترین اتحادهای سیاسی داخلی تبدیل شده بود، منصوب شد. او همچنین برای گسترش قلمرو خود علیه قبایل کوچکتر جنگید.^[۱۳] در سال ۱۸۹۸، او در زمان یک شورش از بریتانیایی‌ها حمایت کرد که این اقدام نیز به او اجازه داد قلمرو خود را گسترش دهد. در زمان مرگش در سال ۱۹۰۶، کنفدراسیون او چنان گسترش یافته بود که باید به ۱۵ بخش تقسیم می‌شد.^[۱۴]

تی جی. آلدرج، اولین کمیسیونر سیرالئون، گزارش داد که در سال ۱۸۸۹ با دو رئیس زن معاهده صلح امضا کرده است.^[۱۵]

۱۹۰۰–۱۹۷۰

آدلاید کسلی-هیفورد، زن کرویول که در روز عروسی‌اش لباس فانته پوشیده است

در شهر فری‌تاون، پیش از جنگ جهانی اول، موقعیت زنان یا بر اساس طبقه اجتماعی یا قومیت آن‌ها تعیین می‌شد. مردم کرویول سیرالئون گروه قومی غالب بودند و برخی از آن‌ها به آموزش بهتر دسترسی داشتند؛ خانواده‌های ثروتمند دختران خود را به مدارس تکمیلی بریتانیا می‌فرستادند. با این حال، اکثریت زنان کرویول به طبقات پایین‌تر تعلق داشتند و آموزش آن‌ها معمولاً فراتر از سطح دبستان پیش نمی‌رفت، مشابه همتایان مردشان در همان طبقه اجتماعی.^[۱۶]^: 439

در سال ۱۹۱۵، آدلاید کسلی-هیفورد نقش مهمی در زمینه حقوق زنان در فری‌تاون ایفا کرد و سخنرانی‌ای با عنوان «حقوق زنان و ازدواج مسیحی» ارائه داد. در سال ۱۹۲۳، او «مدرسه آموزش صنعتی و فنی دختران» را تأسیس کرد با هدف اقتصادی خودکفا کردن زنان.^[۱۶]^: 440 در سال ۱۹۳۰، زنان حق رای دادن را به دست آوردند. به گفته وکیل محلی جی.سی. زیزر، این امر را می‌توان به تعداد زنانی که اکنون در خدمات دولتی کار می‌کردند نسبت داد، جایی که شرایط استخدام آن‌ها با همتایان مردشان برابر بود.^[۱۶]^: 442

منابع

↑ "Human Development Report 2021/2022" (PDF). HUMAN DEVELOPMENT REPORTS. Retrieved 3 January 2023.
↑ "Global Gender Gap Report 2022" (PDF). World Economic Forum. Retrieved 27 February 2023.
↑ Nill, Susanne (2011). Can Security Sector Reform Contribute to the Reduction of Gender-Based Violence?. GRIN. p. 54. ISBN 978-3-640-91765-5.
1 2 Castillejo, Clare (June 2009). "Women's Political Participation and Influence in Sierra Leone" (PDF). Retrieved 2018-06-18.
↑ Hafkin, Nancy Jane (1976). Edna G. Bay (ed.). Women in Africa: Studies in Social and Economic Change. Stanford University Press. p. 218. ISBN 978-0-8047-1011-4.
↑ Fyle, Magbaily C. (2005). Historical Dictionary of Sierra Leone (New ed.). Scarecrow. p. 71. ISBN 978-0-8108-5339-3.
↑ Caulker, Tcho Mbaimba (2008). The African-British long eighteenth century and Sierra Leone: A reading of diplomatic treaties, economic and anthropological discourse, and Syl Cheney-Coker's "The Last Harmattan of Alusine Dunbar". Michigan State University. p. 30. ISBN 978-0-549-61791-4. ProQuest 304593333.
↑ Simon Schama, Rough Crossings, (2006), p. 374,
1 2 3 4 French, Marilyn (2008). From Eve to Dawn, A History of Women in the World. Feminist Press at CUNY. p. 36. ISBN 978-1-55861-583-0.
↑ Pechacek, Laura Ann (2008). Bonnie G. Smith (ed.). The Oxford Encyclopedia of Women in World History. Oxford University Press. p. 442. ISBN 978-0-19-514890-9.
↑ French, Marilyn (2008). From Eve to Dawn, A History of Women in the World. Feminist Press at CUNY. pp. 36–37. ISBN 978-1-55861-583-0.
1 2 3 Sundkler, Bengt; Christopher Steed (2000). A history of the Church in Africa. Cambridge University Press. p. 193. ISBN 978-0-521-58342-8.
↑ Lipschutz, Mark R.; R. Kent Rasmussen (1992). Dictionary of African Historical Biography. University of California Press. p. 253. ISBN 978-0-520-06611-3.
↑ Olsen, Kristin (1994). -9780313288036/page/165 Chronology of women's history. Greenwood. p. 165. ISBN 978-0-313-28803-6. {{cite book}}: Check |url= value (help)
↑ Hoffer, Carol P. (1972). "Mendo and Sherbo Women in High Office". Canadian Journal of African Studies. 5 (2): 151–164. doi:10.2307/484196. JSTOR 484196.
1 2 3 Denzer, LaRay (1988). Murray Last; Paul Richards; Christopher Fyfe (eds.). Sierra Leone: 1787 – 1987 ; Two Centuries of Intellectual Life. Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-2791-8.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Women in Sierra Leone». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ آوریل ۲۰۲۵.

پیوند به بیرون

[1] "Human Development Report 2021/2022" (PDF). HUMAN DEVELOPMENT REPORTS. Retrieved 3 January 2023.

[2] "Global Gender Gap Report 2022" (PDF). World Economic Forum. Retrieved 27 February 2023.

[Nill-3] Nill, Susanne (2011). Can Security Sector Reform Contribute to the Reduction of Gender-Based Violence?. GRIN. p. 54. ISBN 978-3-640-91765-5.

[FRIDE-4] 1 2 Castillejo, Clare (June 2009). "Women's Political Participation and Influence in Sierra Leone" (PDF). Retrieved 2018-06-18.

[Hafkin-5] Hafkin, Nancy Jane (1976). Edna G. Bay (ed.). Women in Africa: Studies in Social and Economic Change. Stanford University Press. p. 218. ISBN 978-0-8047-1011-4.

[Fyle-6] Fyle, Magbaily C. (2005). Historical Dictionary of Sierra Leone (New ed.). Scarecrow. p. 71. ISBN 978-0-8108-5339-3.

[Caulker-7] Caulker, Tcho Mbaimba (2008). The African-British long eighteenth century and Sierra Leone: A reading of diplomatic treaties, economic and anthropological discourse, and Syl Cheney-Coker's "The Last Harmattan of Alusine Dunbar". Michigan State University. p. 30. ISBN 978-0-549-61791-4. ProQuest 304593333.

[8] Simon Schama, Rough Crossings, (2006), p. 374,

[French-9] 1 2 3 4 French, Marilyn (2008). From Eve to Dawn, A History of Women in the World. Feminist Press at CUNY. p. 36. ISBN 978-1-55861-583-0.

[Pechacek-10] Pechacek, Laura Ann (2008). Bonnie G. Smith (ed.). The Oxford Encyclopedia of Women in World History. Oxford University Press. p. 442. ISBN 978-0-19-514890-9.

[French1-11] French, Marilyn (2008). From Eve to Dawn, A History of Women in the World. Feminist Press at CUNY. pp. 36–37. ISBN 978-1-55861-583-0.

[Sundkler-12] 1 2 3 Sundkler, Bengt; Christopher Steed (2000). A history of the Church in Africa. Cambridge University Press. p. 193. ISBN 978-0-521-58342-8.

[Lipschutz-13] Lipschutz, Mark R.; R. Kent Rasmussen (1992). Dictionary of African Historical Biography. University of California Press. p. 253. ISBN 978-0-520-06611-3.

[Olsen-14] Olsen, Kristin (1994). -9780313288036/page/165 Chronology of women's history. Greenwood. p. 165. ISBN 978-0-313-28803-6. {{cite book}}: Check |url= value (help)

[Hoffer-15] Hoffer, Carol P. (1972). "Mendo and Sherbo Women in High Office". Canadian Journal of African Studies. 5 (2): 151–164. doi:10.2307/484196. JSTOR 484196.

[Denzer-16] 1 2 3 Denzer, LaRay (1988). Murray Last; Paul Richards; Christopher Fyfe (eds.). Sierra Leone: 1787 – 1987 ; Two Centuries of Intellectual Life. Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-2791-8.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

[۱۶]