سازمان رفاه سوسیالیستی ملی خلق

نماد سازمان

سازمان رفاه سوسیالیستی−ملی خلق (به آلمانی: Nationalsozialistische Volkswohlfahrt؛ به اختصار NSV) یک سازمان تشکیل شده برای کمک به مردم در امور اجتماعی و خدمت رسانی به صورت رایگان و خیریه در آلمان نازی بود.

تاریخچه

سازمان NSV در آغاز در سال ۱۹۳۱ به‌عنوان یک نهاد خیریه‌ی کوچک وابسته به حزب نازی تأسیس شد که فعالیت آن در ابتدا به شهر برلین محدود بود.[۱] حدود دو سال بعد، پس از آن‌که هیتلر به‌عنوان صدر اعظم آلمان منصوب شد، سازمان NSV (رفاه سوسیالیست ملی) در ۳ مه ۱۹۳۳ به‌عنوان تنها نهاد رفاهی حزب نازی تثبیت شد.[۲] در ۲۱ سپتامبر همان سال، هیلگنفلدت به‌عنوان کمیسر رایش برای برنامه‌ی کمک زمستانی منصوب شد. هیتلر به او دستور داد که «مؤسسات خیریه‌ی خصوصی را منحل کند» و «سازمان کاریتاسو میسیون داخلی (Inner Mission) را تحت کنترل گیرد»، تا یهودیان، غیرآلمانی‌ها، مخالفان رژیم نازی و سایر افرادی را که از نظر نژادی «پست‌تر» تلقی می‌شدند از دریافت کمک محروم سازد.[۳]

کارت عضویت, ۱۹۳۵

پیش از به قدرت رسیدن نازی‌ها، در آلمان هفت شبکه‌ی اصلی خیریه وجود داشت:

۱. دو سازمان رفاهی سوسیالیستی (یکی متعلق به حزب سوسیال‌دموکرات SPD و دیگری متعلق به حزب کمونیست KPD)،

۲. انجمن رفاه کارگران مسیحی،

۳. آژانس ملی خیریه‌ی یهودیان،

۴. سازمان کاتولیک کاریتاس،

۵. سازمان پروتستان میسیون داخلی،

۶. و صلیب سرخ آلمان.

نازی‌ها سازمان‌های سوسیالیستی و کارگری مسیحی را منحل و دارایی‌های آن‌ها را مصادره کردند، فعالیت آژانس یهودی را فقط به یاری‌رسانی به یهودیان قومی محدود کردند، و کوشیدند سه نهاد باقی‌مانده را زیر کنترل NSV هماهنگ کنند.[۴] نهادهای غیرنازی ناگزیر شدند اصول به‌نژادی را بپذیرند و از کمک به کسانی که از نظر زیستی «نامناسب» دانسته می‌شدند خودداری کنند، در حالی که صلیب سرخ آلمان مجبور شد نازی‌ها را در مقام‌های کلیدی منصوب کند.[۵]

تا سال ۱۹۳۵، NSV دومین سازمان بزرگ حزب نازی پس از جبهه‌ی کارگری آلمان بود. این سازمان ۴٫۷ میلیون عضو و ۵۲۰٬۰۰۰ داوطلب داشت. اعضای حزب نازی که به‌صورت حرفه‌ای یا داوطلبانه در فعالیت‌های رفاه اجتماعی مشارکت می‌کردند، ملزم بودند عضو NSV نیز باشند.[۶]

در سال ۱۹۴۵، پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، دولت نظامی متفقین قانونی ویژه صادر کرد که حزب نازی و تمام شاخه‌های وابسته به آن را غیرقانونی اعلام می‌کرد. این فرمان که به نام قانون شماره‌ی پنج (Law No. 5) شناخته می‌شود، بخشی از روند نازی‌زدایی (Denazification) بود و بر اساس آن، سازمان NSV نیز مانند سایر نهادهای وابسته به حزب نازی منحل شد. در دوران بازسازی پس از جنگ، در هر دو آلمانِ غربی و شرقی، سازمان‌های رفاه اجتماعی جدیدی جایگزین نهادهای پیشین گردیدند.[۷]

وظایف

وظایف کلی این سازمان را می‌توان به این گونه نام برد: «عملیات کمک در فصل زمستان، فرستادن کودکان به مسافرت برای استراحت، ساختن و ادارهٔ سرپناه‌ها، رسیدگی به مسدومین و خانواده‌های قربانیان جنگ، ساخت و فعالیت آشپزخانه‌های سیار و … همچنین انجمن خیریهٔ «مادر و بچه» وابسته به این نهاد مسئول کمک رسانی مالی کوتاه مدت و کمک‌های بهداشتی و درمانی بلند مدت برای پیشگیری از بیماری‌ها بود. از دیگر فعالیت‌های این انجمن می‌توان به کاریابی، رسیدگی به مادران باردار و امور نقاهت آنها، تأمین غذا برای مستمندان، مشاورهٔ تربیتی، کمک خرج برای خانواده‌های پرجمعیت اشاره کرد.

محدودیت‌ها

این انجمن از خدمات رسانی به افرادی که در آن زمان به اصطلاح غیراجتماعی بودند سرباز می‌زد. افرادی همچون الکلی‌ها، همجنسگرایان، روسپی‌ها و افراد وابسته به نژادهای کم ارزش مانند یهودی‌ها شامل خدمات این انجمن نمی‌شدند.

منابع

  1. ↑ Brill, Werner (2011). Pädagogik der Abgrenzung: Die Implementierung der Rassenhygiene im Nationalsozialismus durch die Sonderpädagogik [Pedagogics of demarcation: The implementation of racial hygiene in National Socialism via the special pedagogics] (به آلمانی). Julius Klinkhardt. p. 314. ISBN 9783781518353.
  2. ↑ Michael Burleigh (2000). The Third Reich: A New History. New York City, New York: Hill and Wang. p. 219. شابک ‎۰−۸۰۹۰−۹۳۲۶-X.
  3. ↑ Martina Steber and Bernhard Gotto (2014). Visions of Community in Nazi Germany: Social Engineering and Private Lives. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. p. 2, p. 92-93.
  4. ↑ Michael Burleigh (2000). The Third Reich: A New History. New York City, New York: Hill and Wang. p. 219-220. شابک ‎۰−۸۰۹۰−۹۳۲۶-X.
  5. ↑ Michael Burleigh (2000). The Third Reich: A New History. New York City, New York: Hill and Wang. p. 220-221. شابک ‎۰−۸۰۹۰−۹۳۲۶-X.
  6. ↑ Gruner, Wolf (2009). Öffentliche Wohlfahrt und Judenverfolgung: Wechselwirkungen lokaler und zentraler Politik im NS-Staat (1933–1942) [Public Welfare and persecution of Jews: Interactions of local and central politics in the Nazi state (1933-1942)] (به آلمانی). Oldenbourg Verlag. pp. 30–31. ISBN 9783486594829.
  7. ↑ "National Socialist People's Welfare". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-27.

رودلف چرنین (۱۳۸۶)، شکست تابوها، تهران: انتشارات امیرکبیر، ص. ۵۵

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.