ساشین لیتل‌فدر

ساشین لیتل‌فدر
نام هنگام تولدماریا لوئیز کروز
زادهٔ۱۴ نوامبر ۱۹۴۶
سالیناس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
درگذشت۲ اکتبر ۲۰۲۲ (۷۵ سال)
نوواتو، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
ملیتآمریکایی
شهروندیایالات متحده آمریکا (تا سال ۱۹۷۲)
پیشه‌ها
  • بازیگر
  • مدل
  • کنشگر مدنی
همسران
  • مایکل روبیو
  • چارلز کوشیوی جانستون

ماریا لوئیز کروز[۱] (انگلیسی: Maria Louise Cruz؛ ‏ ۱۴ نوامبر ۱۹۴۶ – ۲ اکتبر ۲۰۲۲) که بیشتر با نام ساشین لیتل‌فدر (انگلیسی: Sacheen Littlefeather) شناخته می‌شود،[۲][۳] بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا و فعال حقوق مدنی بومیان آمریکا بود. پس از مرگ او، برخی اعضای خانواده خودش و همچنین بعضی روزنامه‌نگاران او را متهم کردند که به دروغ خود را از تبار بومیان و سرخپوستان آمریکا جا زده است.[۴][۵][۶][۷]

لیتل‌فدر در چهل و پنجمین دوره جوایز آکادمی (که بیشتر به عنوان جوایز اسکار شناخته می‌شود) در سال ۱۹۷۳ نماینده مارلون براندو بود، جایی که او - از طرف براندو - جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را که برای بازی در فیلم پدرخوانده کسب کرده بود، رد کرد. براندو که از برندگان محبوب این جایزه بود، این مراسم را به عنوان اعتراضی به نحوه به‌تصویر کشیدن بومیان آمریکا توسط هالیوود و برای جلب توجه به «تسخیر ووندید نی» تحریم کرد. در طول سخنرانی او، واکنش حضار به تحریم براندو بین هو کردن یا تشویق تقسیم شده بود.

پس از سخنرانی جوایز اسکار لیتل‌فدر در حوزه مراقبت تسکینی مشغول به کار شد. او به فعالیت خود برای مسائل بومیان آمریکا از جمله مراقبت‌های بهداشتی و بیکاری ادامه داد و فیلم‌هایی در مورد بومیان آمریکا تولید کرد. در ژوئن ۲۰۲۲، آکادمی اسکار یک بیانیه عذرخواهی برای لیتل‌فدر کرد که به‌طور کامل در مراسم شبی با ساشین لیتل‌فدر در ۱۷ سپتامبر، دو هفته قبل از مرگش قرائت شد.

لیتل‌فدر گفت پدرش از نژاد آپاچی و یاکی و مادرش اروپایی‌تبار بود. مدت کوتاهی پس از مرگ لیتل‌فدر، ژاکلین کیلر، نویسنده و فعال ناواهو، با دو خواهر لیتل‌فدر مصاحبه کرد. آنها گفتند که خانواده آنها از سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا نیستند و لیتل‌فدر اصل و نسب بومی آمریکایی خود را جعل کرده است. آنها همچنین گفتند که پدرشان که در آکسنارد، کالیفرنیا به دنیا آمد و از تبار اسپانیایی-مکزیکی بود و هیچ گونه پیوند قبیله‌ای سرخپوستی نداشت.[۴][۵][۶][۷]

اوایل زندگی

لیتل‌فدر با نام اصلی «ماری لوئیز کروز» یا «ماریا لوئیز کروز»[۱] در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۶ در سالیناس، کالیفرنیا به دنیا آمد.[۸][۹] مادرش جرالدین ماری کروز (با زادنام بارنیتس)، یک چرمکاری با تباری فرانسوی، آلمانی و هلندی بود و در سانتا باربارا، کالیفرنیا به دنیا آمده و بزرگ شده بود.[۱۰][۹][۱۱] پدرش، مانوئل یبارا کروز، یک زین ساز مکزیکی‌تبار بود که در آکسنارد، کالیفرنیا به دنیا آمد و بزرگ شد.[۱۲]

لیتل‌فدر بارها ادعا می‌کرد که پدرش دارای نژاد آپاچی وایت مانتین و یاکی بوده است.[۹][۱۱] با این حال، خواهران او و همچنین محققانی که این ادعا را بررسی کرده‌اند، تأیید می‌کنند که او اجدادی اسپانیایی-مکزیکی داشته و هیچ اجداد شناخته‌شده‌ای که دارای هویت قبیله‌ای سرخپوستی در مکزیک باشند، نداشته و هیچ ارتباطی هم با آپاچی وایت مانتین و یاکی آریزونا نداشته است.[۱][۱۳][۴][۵][۶]

جرالدین و مانوئل هر دو زین‌ساز بودند. جرالدین این هنر را از لئو لئونارد، که صاحب «شرکت زین‌سازی لئونارد» در سانتا باربارا بود، آموخت و مانوئل ساختن زین را در دوران کودکی در سانفرانسیسکو فرا گرفت. در سال ۱۹۴۹، آنها به سالیناس نقل مکان کردند و کسب و کار خود را به نام «زین‌سازی کروز» افتتاح کردند.[۱۴][۱۲] جرالدین کروز پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۶۶ به فعالیت خود ادامه داد.[۱۰]

لیتل‌فدر از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ در دبیرستان نورث سالیناس حضور داشت و در سازمان جوانان 4-H فعال بود و جوایزی را در مقوله‌های اقتصاد خانگی مانند نگهداری مواد غذایی و مُد کسب کرد.[۱۵][۱۶][۱۷] پس از دبیرستان، او به کالج هارتنل جونیور رفت و تحصیلات ابتدایی را پشت سر گذاشت.[۱۸][۱۹]

لیتل‌فدر گفت که در حدود ۱۹ سالگی، پس از شنیدن صداهایی که او را به سمت اقدام به خودکشی سوق می‌داد، یک سال را در بیمارستان روان‌پزشکی گذراند و آنچه را که در طول مصاحبه سه ساعته تاریخ بصری در سال ۲۰۲۲ با مدیر موزه آکادمی تصاویر متحرک اتفاق افتاد، بازگو کرد. به گفته لیتل‌فدر، این بیمارستان یک «چاله جهنمی» بود و پزشکان از آنچه او آن را «سایکودراما» تعبیر نمود نقش والدینش را بازی می‌کردند «در حالی که چهره‌های کلاه‌دار سیاه‌پوش در اتاقی کم نور گوش می‌دادند» تا به او کمک کنند «خاطرات کودک‌آزاری و رهاشدگی را بازآفرینی کند».[۲۰] لیتل‌فدر گفت که برای او تشخیص اسکیزوفرنی داده بودند.[۲۰] در سال ۱۹۶۹، او به منطقه خلیج سان فرانسیسکو نقل مکان کرد تا حرفه مُدلینگ را دنبال کند، با مجموعه ای از عکس‌های گرفته شده توسط «کنت کوک» از عکاسی کوک.[۲۱][۲۲] او گفت که تحت درمان با تورازین و سایر داروها قرار گرفته است، اما «بیشتر با کمک بسیار زیاد» جامعه بومی آمریکا در منطقه خلیج سان فرانسیسکو حالش بهبود یافت شده است.[۲۰]

در حالی که او در کالج ایالتی کالیفرنیا در هیوارد (در حال حاضر: دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در ایست بی) حضور داشت و هنرهای نمایشی و سخنوری را مطالعه کرد، به توسعه دادن هویت بومی آمریکایی ادامه داد.[۲۳][۲۴] در سال ۱۹۶۹، او به «شورای متحد بومیان منطقهٔ بی» پیوست.[۲۵] او مدعی شد که به صورت پاره وقت در اشغال زندان آلکاتراز در سال ۱۹۷۰ شرکت کرده است، اگرچه این ادعا مورد مناقشه قرار گرفته است.[۲۶] در همین زمان، او نام ساشین لیتل‌فدر را برای خود برگزید.[۸] او گفت که نام ساشین را انتخاب کرد زیرا این نامی بود که پدرش قبل از مرگش او را صدا می‌کرد و لیتل‌فدر از پری که همیشه در موهایش می‌گذاشت گرفته شد.[۲۳] او بیشتر در مورد آداب و رسوم بومیان آمریکا از ریش‌سفیدان سرخپوست و معترضان دیگر، مانند «آدام فورچونت ایگل» (که در آن زمان به نام آدام نوردوال شناخته می‌شد) آموخت.[۹] در مصاحبه‌ای پس از حضورش در مراسم جوایز اسکار، فورچونت ایگل تأیید کرد که لیتل‌فدر در اعتراضات آلکاتراز حمایت کرده است؛[۲۷] با این حال، طبق مقاله‌ای که پس از مرگ لیتل‌فدر منتشر شد، فعال مدنی «لانادا وار جک» که در آلکاتراز بود، گفت که لیتل‌فدر آنجا نبود.[۴]

در سال ۱۹۷۴، لیتل‌فدر در کلاس‌های تئاتر کنسرواتوار آمریکا شرکت کرد و روش‌های بازیگری، یوگا، شمشیربازی، شکسپیر، رقص و سایر مهارت‌های مختلف را برای حرفه بازیگری خود آموخت.[۲۸] او نقش پیل‌فلاور در فیلم وینترهاوک، فیلمبرداری شده در کلسپل، مونتانا بازی کرد.[۲۹]

گزارش‌های از کوک‌آزاری در دوران کودکی

لیتل‌فدر در مصاحبه‌هایش گفت که دوران کودکی سختی داشته است. در گفتگویی در سال ۱۹۷۴، او اظهار داشت که مادرش در چهار سالگی پدرش را ترک کرد و او را به نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش فرستاد.[۳۰] در سال ۱۹۸۸، او اظهار داشت که پدر و مادرش در همسایگی پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، ماری و جرالد «بارنی» بارنیتس زندگی می‌کردند، در حالی که او و دو خواهر کوچکترش با پدربزرگ و مادربزرگ‌شان زندگی می‌کردند.[۳۱] او این را نوعی «فرزندخواندگی»[۲۶] یا سرپرستی موقت توصیف کرد.[۳۲] در طول یک مصاحبه تلویزیونی در سال ۱۹۷۶، او پدرش را به عنوان فردی بدسرپرست توصیف کرد.[۳۳] او گفت که مادر و دو خواهرش مورد خشم و ضرب و شتم پدرش قرار داشتند.[۳۴]

ژاکلین کیلر، نویسنده و فعال ناواهو در یک مقاله نظری پس از مرگ او، نوشت که خواهران لیتل‌فدر بدرفتاری پدرشان را مورد تردید قرار دادند و به نظر می‌رسد که روایت لیتل‌فدر از کودکی‌اش، در واقع برگرفته از زندگی پدر خودش بوده، که در فقر بزرگ شده بود و پدرش کودک‌ازار و بدرفتار بوده است.[۴][۵]

زندگی شخصی

لیتل‌فدر در سال ۱۹۷۳، لیتلفدر با مهندسی به نام مایکل روبیو ازدواج کرد. او بعدها در یک رابطه عشقی ۳۲ ساله با مردی متأهل به نام چارلز کوشیوی جانستون بود که در سال ۲۰۲۱ درگذشت.[۳۵]


لیتل‌فدر مدتی تغذیه ارتومولکولی خواند و بعداً گفت که "می‌خواست ببیند این همه غذاهای "سفیدپوستان" از کجا می‌آید" بنابراین به سوئد رفت و در استکهلم زندگی کرد.[۳۶][۳۷][۳۸][۹] او اظهار داشت که می‌خواهد در اروپا سفر کند تا ببیند سفیدپوستان از کجا آمده‌اند، همان‌طور که مردم «همیشه به مناطق حفاظت‌شدهٔ بومیان می‌روند تا ببینند سرخپوستان از کجا آمده‌اند».[۹] در حین سفر، او به غذاهای فرهنگ‌های دیگر علاقه‌مند شد و به شباهت‌هایی بین غذاهایی مانند بونوئلوهای اسپانیایی و نان سرخ شده سرخپوستان آمریکایی و همچنین پیراشکی روسی و پای‌های گوشتی که توسط دوستان کیووا او تهیه می‌شد اشاره کرد.[۹]

مشکلات سلامتی و مرگ

در طول سال‌ها، لیتل‌فدر تجربیات شخصی خود را با مسائل جدی سلامتی، از جمله خونریزی داخلی، پنوموتوراکس و سرطان توصیف کرد.[۹][۳۲] او گزارش داد که در چهار سالگی به سل مبتلا شده بود و در حالی که در بیمارستان بستری بود در یک چادر اکسیژن تحت درمان قرار گرفت.[۳۹][۴۰] او اظهار داشت که قصد خودکشی داشت و یک سال در یک آسایشگاه روانی بستری بود.[۴۱] در سال ۱۹۷۴، او اظهار داشت که مارلون براندو زمانی که درد زیادی داشت او را نزد یک دکتر فرستاد و به بهبودی او کمک کرد، بنابراین او برای جبران او سخنرانی اسکار را انجام داد.[۴۱]

در سن ۲۹ سالگی، او دچار کلاپس ریوی شد.[۳۹] پس از بهبودی، او مدرکی را از دانشگاه انطاکیه در زمینه سلامت و تغذیه جامع با تأکید بر طب سنتی آمریکایی دریافت کرد، دانشی که او، آن را دلیل بهبودی خود دانست.[۹][۴۲] در سال ۱۹۹۱، گزارش شد که لیتل‌فدر پس از جراحی سنگین سرطان بهبود می‌یابد.[۳۲] مقاله‌ای در سال ۱۹۹۹ مدعی شد که او در اوایل دهه ۱۹۹۰ به سرطان روده بزرگ مبتلا شده بود.[۴۳]

لیتل‌فدر در سال ۲۰۱۸، دچار مرحله چهارم (آخر) سرطان پستان شد[۴۴] که عود همان سرطان پستانی بود که در سال ۲۰۱۲ گزارش شد که در حال بهبودی از آن است.[۱۱] او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۱ گفت که سرطان به ریه راست او متاستاز داده است و او در پایان راه است.[۳۹]

لیتل‌فدر در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ در خانه اش در نوواتو، کالیفرنیا و در سن ۷۵ سالگی درگذشت.[۴۵][۴۶]


از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به مشاور[۴۷] و بیلی جک در دادگاه[۴۸] اشاره نمود.

منابع

  1. 1 2 3 Travis, Emlyn (October 22, 2022). "Oscars protester Sacheen Littlefeather was a 'fraud,' sisters say". Entertainment Weekly (به انگلیسی). Archived from the original on January 14, 2023. Retrieved 2023-03-12.
  2. ↑ "R.I.P. Sacheen Littlefeather, Native American actor and activist". The A.V. Club. October 3, 2022. Archived from the original on March 15, 2023. Retrieved March 15, 2023.
  3. ↑ "Sacheen Littlefeather, who gave Marlon Brando's Oscar rejection speech, dies at 75". WGCU PBS & NPR for Southwest Florida. October 3, 2022. Archived from the original on March 15, 2023. Retrieved March 15, 2023.
  4. 1 2 3 4 5 Keeler, Jacqueline (2022-10-22). "Sacheen Littlefeather was a Native icon. Her sisters say she was an ethnic fraud". San Francisco Chronicle (به انگلیسی). Archived from the original on October 22, 2022. Retrieved 2022-10-23.
  5. 1 2 3 4 Kreps, Daniel (October 22, 2022). "Sacheen Littlefeather Lied About Native American Ancestry, Sisters Claim". Rolling Stone. Archived from the original on October 23, 2022. Retrieved October 23, 2022.
  6. 1 2 3 Gilio-Whitaker, Dina (October 28, 2022). "Sacheen Littlefeather and ethnic fraud – why the truth is crucial, even it it [sic] means losing an American Indian hero". The Conversation (به انگلیسی). Archived from the original on March 12, 2023. Retrieved 2023-03-12.
  7. 1 2 Hoffman, Jordan (October 22, 2022). "Sacheen Littlefeather's Sisters Say Claim of American Indian Heritage Was A Fraud". Vanity Fair. Archived from the original on December 5, 2022. Retrieved March 12, 2023.
  8. 1 2 Olson, James Stuart (1990). Historical Dictionary of the 1970s. Greenwood Publishing Group. p. 232. ISBN 978-0-313-30543-6. Archived from the original on March 14, 2023. Retrieved April 8, 2018.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Snell, Lisa (October 26, 2010). "What would Sacheen Littlefeather say?". Native American Times. Archived from the original on October 4, 2021. Retrieved April 7, 2018.
  10. 1 2 Nordstrand, Dave (July 28, 2001). "Stitching to ride". The Californian. p. 25. Archived from the original on May 26, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  11. 1 2 3 Gilio-Whitaker, Dina (November 24, 2012). "A Recent TV Slur Revives Debate About Sacheen Littlefeather and Her Role in Marlon Brando's Oscar Refusal". Indian Country Today. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 7, 2018.
  12. 1 2 Cruz, Manuel (September 23, 1966). "Obituary for Manuel Y. Cruz (Aged 44)". The Californian. p. 2. Archived from the original on May 23, 2022. Retrieved March 28, 2022.
  13. ↑ O'Kane, Caitlin (24 October 2022). "Sacheen Littlefather's sisters say she was not Native American. The actress had disputed similar claims before". CBS News. Archived from the original on October 25, 2022. Retrieved 27 October 2022.
  14. ↑ "Cruz Saddlery". The Californian. October 21, 1949. Archived from the original on August 18, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  15. ↑ "Brando's Stand-In An Activist". Independent Journal (San Rafael, California). March 29, 1973. p. 6. Archived from the original on May 28, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  16. ↑ "More 4-H Winners". The Californian. Salinas, California. April 7, 1962. p. 24. Archived from the original on May 26, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  17. ↑ "4-H Home Ec Results Listed At Monterey County Fair". The Californian. Salinas, California. September 1, 1964. p. 3. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  18. ↑ "DeSerpa Is Elected Hartnell Student V-P". The Californian. Salinas, California. October 2, 1964. p. 22. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  19. ↑ "News Brief Roundup". The Californian. Salinas, California. April 19, 1968. p. 13. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  20. 1 2 3 Cieply, Michael (24 October 2022). "Sacheen Littlefeather: Fact Or Fiction? The Academy Museum Owes An Exhibit". Deadline. Archived from the original on October 25, 2022. Retrieved 25 October 2022. By her own testimony, much of it said to be given here for the first time, Sacheen Littlefeather was a deeply troubled soul who struggled mightily with issues of identity and acceptance. She was, by her own account, a diagnosed schizophrenic who spent a year in a mental hospital after a suicide attempt around the age of 19. She described the institution as "really a hell hole, 'Cuckoo's Nest.'" For nearly two months, she was catatonic, she said. Voices had pushed her toward suicide. A pair of doctors, whose names she did not disclose, used a terrifying regimen of "psychodrama"—they played her parents, while black-hooded figures listened in a dim-lit room—to help her reconstruct memories of childhood abuse and abandonment. She was on Thorazine then, and other meds later, Littlefeather told Stewart. There was a later episode, but she mostly stabilized with much help from a San Francisco Bay Area Native American community...
  21. ↑ "Ex-Salinas Girl Speaks For Brando". The Californian. Salinas, California. March 8, 1973. pp. 1–2. Archived from the original on May 23, 2022. Retrieved April 4, 2022.
  22. ↑ "Sacheen Littlefeather Modeling For Photo Shoot". Bay Area Television Archive. January 16, 1971. Archived from the original on November 16, 2021. Retrieved April 5, 2022.
  23. 1 2 "Profile: Sacheen Littlefeather". Talking Leaf. 1973. p. 3. Archived from the original on May 26, 2022. Retrieved April 7, 2022.
  24. ↑ Chavers, Dean (2009). Racism in Indian Country (به انگلیسی). New York, NY: Peter Lang Publishing, Inc. pp. 48–49. ISBN 9781433103933.
  25. ↑ Kelley, Ken (April 6–12, 1973). "Exclusive Interview". Berkeley Barb. pp. 2–3, 14. Archived from the original on June 2, 2022. Retrieved April 7, 2022.
  26. 1 2 Fortier, James (October 25, 1997). "Interview with Sacheen Cruz Littlefeather on Alcatraz". Bay Area Television Archive. Archived from the original on November 16, 2021. Retrieved April 6, 2022.
  27. ↑ "Sacheen Grew Up In Salinas". Santa Cruz Sentinel. March 29, 1973. p. 2. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 7, 2022.
  28. ↑ Thomas, Bob (September 3, 1974). "Whatever Became of Sacheen Littlefeather?". The Akron Beacon Journal. p. 16. Archived from the original on May 30, 2022. Retrieved April 5, 2022.
  29. ↑ "Paleflower Arrives". The Daily Inter Lake (Kalispell, Montana). October 4, 1974. p. 1. Archived from the original on May 23, 2022. Retrieved April 5, 2022.
  30. ↑ "Sacheen Littlefeather Once Cheered Cowboys". The Columbia Record. December 14, 1974. p. 24. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  31. ↑ Smith, Joan (July 3, 1988). "Young once, Indian forever". The San Francisco Examiner. p. 239. Archived from the original on June 3, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  32. 1 2 3 Strauss, Bob (April 3, 1991). "Littlefeather discards Oscar memories, finds new dances". Oakland Tribune. p. 23. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  33. ↑ Riley, Miles (May 17, 1976). "I Believe television program: Father Harry Schlitt and Sacheen Littlefeather". California Revealed. Archived from the original on April 7, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  34. ↑ Manso 1994, p. 772.
  35. ↑ Smith, Harrison (October 3, 2022). "Sacheen Littlefeather, who declined Brando's Oscar, dies at 75". The Washington Post. Archived from the original on October 3, 2022. Retrieved 2022-10-28.
  36. ↑ Montandon, Pat (February 12, 1980). "At $75, per yet". The San Francisco Examiner. p. 24. Archived from the original on June 2, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  37. ↑ Montandon, Pat (December 17, 1981). "It's my party". The San Francisco Examiner. p. 83. Archived from the original on May 23, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  38. ↑ Montandon, Pat (April 12, 1980). "At $75, per yet". The San Francisco Examiner. p. 24. Archived from the original on June 2, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  39. 1 2 3 Rose, Steve (June 3, 2021). "'I promised Brando I would not touch his Oscar': the secret life of Sacheen Littlefeather". The Guardian. Archived from the original on August 17, 2022. Retrieved June 3, 2021.
  40. ↑ Bennett, Ray (December 7, 1974). "Publicity was not my reason for doing it". The Windsor Star. p. 41. Archived from the original on May 29, 2022. Retrieved May 2, 2022.
  41. 1 2 Wilson, Earl (December 8, 1974). "Sacheen 'no militant, no politician'". Independent Press-Telegram (Long Beach, California). p. 57. Archived from the original on June 2, 2022. Retrieved April 6, 2022.
  42. ↑ "Sacheen Littlefeather". The Creative Woman. Governors State University. 8 (3): 47. Fall 1987 – via CARLI Digital Collections.
  43. ↑ LaSalle, Mick (March 14, 1999). "Baring heart and ..." The San Francisco Examiner. p. 329. Archived from the original on June 1, 2022. Retrieved May 2, 2022.
  44. ↑ Fuster, Jeremy (March 5, 2018). "Sacheen Littlefeather, Who Rejected Oscar for Marlon Brando, Has Stage 4 Cancer". TheWrap. Archived from the original on June 2, 2022. Retrieved April 7, 2018.
  45. ↑ Sun, Rebecca (October 2, 2022). "Sacheen Littlefeather, Who Delivered Marlon Brando's Oscar Rejection Speech, Dies at 75". The Hollywood Reporter. Archived from the original on October 3, 2022. Retrieved October 2, 2022.
  46. ↑ Saperstein, Pat (October 2, 2022). "Sacheen Littlefeather, Activist Who Took the Stage to Decline Marlon Brando's Oscar, Dies at 75". Variety. Archived from the original on October 3, 2022. Retrieved October 2, 2022.
  47. ↑ Curti, Roberto (2013). Italian Crime Filmography, 1968–1980. McFarland & Company. pp. 79–80. ISBN 978-0-7864-6976-5. Archived from the original on March 14, 2023. Retrieved April 8, 2018.
  48. ↑ Canby, Vincent (November 14, 1974). "Screen: 'Trial of Billy Jack,' a Sequel". The New York Times. Archived from the original on June 14, 2018. Retrieved April 8, 2018.

کتاب‌شناسی

برای مطالعه بیشتر

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ساشین لیتل‌فدر موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.