سامانه اندازه‌گیری فاصله

یک انتن دی ام ئی

سیستم اندازه‌گیری فاصله (انگلیسی: Distance measuring equipment سرنام انگلیسی : DME )در هوانوردی یک فناوری ناوبری رادیویی است که با زمان‌بندی تأخیر انتشار سیگنال‌های رادیویی در باند فرکانسی بین ۹۶۰ تا ۱۲۱۵ مگاهرتز ( MHz )، برد مایل (فاصله) بین هواپیما و ایستگاه زمینی را اندازه‌گیری می‌کند. [۱]وجود خط دید مستقیم بین هواپیما و ایستگاه زمینی الزامی است. یک (هوابرد) با ارسال یک جفت پالس، روی یک «کانال» اختصاص داده شده، به ایستگاه زمینی فرستنده، تبادل را آغاز می‌کند. تخصیص کانال، فرکانس حامل و فاصله بین پالس‌ها را مشخص می‌کند. پس از یک تأخیر مشخص، فرستنده با ارسال یک جفت پالس روی فرکانسی که ۶۳ برابر فرکانس مورد نیاز برای بررسی است، پاسخ می‌دهد. [۲]

سیستم‌های DME در سراسر جهان و با استفاده از استانداردهای تعیین‌شده توسط سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی (ICAO)، [۳] [۴] آژانس ایمنی هوانوردی اتحادیه اروپا (EASA) [۵] و سایر نهادها مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی کشورها الزام می‌کنند که هواپیماهایی که تحت قوانین پرواز با ابزار دقیق (IFR) عمل می‌کنند، به یک بازپرس DME مجهز باشند؛ در برخی دیگر، یک بازپرس DME فقط برای انجام عملیات خاص مورد نیاز است.اگرچه استفاده از فرستنده‌های DME مستقل مجاز است، اما فرستنده‌های DME معمولاً با یک سیستم هدایت آزیموت جفت می‌شوند تا قابلیت ناوبری دوبعدی را برای هواپیما فراهم کنند. یک ترکیب رایج، یک DME است که به همراه یک فرستنده VHF با برد همه جهته (VOR) در یک ایستگاه زمینی واحد، که به عنوان VOR/DME شناخته می‌شود، قرار گرفته است. وقتی این اتفاق می‌افتد، فرکانس‌های تجهیزات VOR و DME با هم جفت می‌شوند. [۶] چنین پیکربندی به هواپیما این امکان را می‌دهد که زاویه آزیموت و فاصله خود از ایستگاه را تعیین کند، که یک قابلیت مکان‌یابی تقریبی دوبعدی است. DME با مؤلفه اندازه‌گیری مسافت سامانه ناوبری هوایی تاکتیکی ، معادل نظامی VOR/DME با مسافت‌یابی دقیق‌تر، سازگار است. نصب سامانه ناوبری هوایی تاکتیکی (VOR به همراه TACAN) امکان موقعیت‌یابی دوبعدی را برای هواپیماهای نظامی و غیرنظامی فراهم می‌کند.

تاریخچه

DME که در استرالیا توسعه یافت، توسط جیمز "جری" جراند اختراع شد. [۷] در سال ۱۹۴۵، پس از آنکه ادوارد جورج بوون رئیس بخش رادیوفیزیک در سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسو شد، برایان کوپر DME را توسعه داد. این سیستم ۲۰۰ مگاهرتزی که بر اساس رادار ترانسپوندر ربکا/یورکا ساخته شده بود، وزن کمتری داشت و به جای صفحه نمایش از یک صفحه مدرج استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۴۶، سازمان موقت بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی، مدل راه‌های هوایی VOR و DME را پذیرفت. در سال ۱۹۴۷، این سیستم در هواپیماهای تجاری مستقر شد و تا سال ۱۹۵۳، تمام هواپیماهای تجاری در استرالیا به این سیستم مجهز شدند. [۸]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ «.nationalacademiesread21774chapter10».
  2. ↑ Annex 10 to the Convention on International Civil Aviation, Volume I – Radio Navigation Aids; International Civil Aviation Organization; International Standards and Recommended Practices.
  3. ↑ Annex 10 to the Convention on International Civil Aviation, Volume I – Radio Navigation Aids; International Civil Aviation Organization; International Standards and Recommended Practices.
  4. ↑ Minimum Operational Performance Standards for Airborne Distance Measuring Equipment (DME) Operating Within the Radio Frequency Range of 960-1215 Megahertz; RTCA; DO-189; 20 September 1985.
  5. ↑ Distance Measuring Equipment (DME)Operating Within the Radio Frequency Range of 960-1215 Megahertz; European Union Aviation Safety Agency; ETSO-2C66b; 24 October 2003.
  6. ↑ Annex 10 to the Convention on International Civil Aviation, Volume I – Radio Navigation Aids; International Civil Aviation Organization; International Standards and Recommended Practices.
  7. ↑ "Engineer exploded myths in many fields". 9 January 2013.
  8. ↑ McKay, Andrew (1976). "Locating Aircraft, in Surprise and Enterprise: Fifty Years of Science for Australia" (PDF). EOAS. CSIRO. pp. 21–22. Retrieved 18 December 2025.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سامانه اندازه‌گیری فاصله موجود است.


This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.