سانشینگدویی
.png)  Sanxingdui  Sanxingdui  Sanxingdui | |||||||
| مکان | Chengdu Plain | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| دوران | عصر برنز | ||||||
| تاریخها | c. 1700 – c. 1150 BC[۱] | ||||||
| محوطه شاخص | Sanxingdui | ||||||
| شهرهای مهم | گوانگهان، دییانگ | ||||||
| پس از | Baodun culture | ||||||
| پیش از | Jinsha ایالت با و ایالت شو | ||||||
| نامِ چینی | |||||||
| زبانهای چینی | 三星堆文化 | ||||||
| |||||||
.jpg)
سانشینگدویی (چینی: 三星堆; پینیین: Sānxīngduī; ت.ت. 'تپه سهستاره') یک محوطه باستانشناسی و یکی از فرهنگهای مهم عصر برنز در گوانگهان، سیچوان، چین امروزی است. بیشتر این مکان در سال ۱۹۸۶ کشف شد،[۲] پس از کشف اولیه در سال ۱۹۲۷.[۳] باستانشناسان در این محل دستساختههایی را کشف کردند که با تاریخگذاری پرتوکربنی به سدههای ۱۲ تا ۱۱ پیش از میلاد نسبت داده شدند.[۴] این محوطه شاخص فرهنگ سانشینگدویی است که این آثار را تولید کرده است. باستانشناسان این منطقه را با ایالت شو شناسایی کردهاند که نشانگر وجود تمدنی منحصربهفرد در این ناحیه پیش از فتح آن توسط ایالت چین (دودمان ژو) در سال ۳۱۶ پیش از میلاد است. آثار مکشوفه در موزه سانشینگدویی در نزدیکی شهر گوانگهان به نمایش گذاشته شدهاند.[۴]
سانشینگدویی، به همراه محوطه جینشا و گورهای تابوت قایقیشکل در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارد.[۵]
پیشزمینه
بسیاری از باستانشناسان چینی، فرهنگ سانشینگدویی را بخشی از ایالت شو میدانند و آثار کشفشده در این محل را با پادشاهان افسانهای آغازین آن مرتبط میسازند. در متون شیجی و شوچینگ از پادشاهی شو به عنوان متحد دودمان ژو یاد شده است که شانگ را شکست داد. همچنین شرح پادشاهان افسانهای شو در سالنامههای محلی نیز آمده است.[۷]
بر اساس تواریخ هوایانگ که در دوره دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) گردآوری شده، پادشاهی شو توسط کانتسونگ (蠶叢) بنیانگذاری شده بود.[۸] گفته میشود کانتسونگ چشمانی برجسته داشت، ویژگیای که در بسیاری از نقابها و تندیسهای سانشینگدویی دیده میشود. از این رو پیشنهاد شده است که نقابهای بزرگ با چشمان برجسته، بازنمایی کانتسونگ باشند، اگرچه تفسیرهای دیگری نیز وجود دارد.[۹][۱۰] دیگر اشیای چشممانند نیز کشف شدهاند که ممکن است نشانهای از پرستش چشمها باشند. پادشاهان دیگر یادشده در تواریخ هوایانگ شامل بوگوان (柏灌)، یوفو (魚鳧) و دویو (杜宇) هستند. بسیاری از اشیا به شکل ماهی و پرنده ساخته شدهاند و این امر بهعنوان نمادهای قبیلهای بوگوان و یوفو (که نام او به معنی باکلان ماهیخوار است) تعبیر میشود، و احتمال داده میشود قبیله یوفو همان قبیله مرتبط با سانشینگدویی باشد.[۱۱]
در ادامه، کشفیات مشابهی در جینشا نیز انجام شد که در فاصله ۴۰ کیلومتری قرار دارد و با فرهنگ سانشینگدویی ارتباط نزدیکی دارد. گمان میرود که جینشا پایتخت جدید پادشاهی شو بوده باشد.[۱۲] همچنین پیشنهاد شده که محوطه جینشا ممکن است مرکز و پایتخت قبیله دویو بوده باشد.[۱۳]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Flad, Rowan; Chen, Pochan (2013). Ancient Central China: Centers and Peripheries Along the Yangtze River. New York: Cambridge University Press. pp. 89–90. ISBN 978-0-521-72766-2.
- ↑ راز ناپدید شدن تمدن باستانی چین توضیح داده شد
- ↑ Xu, Jay (2011). "Lithic Artifacts from Yueliangwan: Research Notes on an Early Discovery at the Sanxingduiu Site". In Jerome Silbergeld; Dora C. Y. Ching; Judith G. Smith; Alfreda Merck (eds.). Bridges to Heaven: Essays on East Asian Art in Honor of Professor Wen C. Fong, Volume I. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-15298-1.
- 1 2 Sage, Steven F. (1992). Ancient Sichuan and the unification of China. Albany: State University of New York Press. p. 16. ISBN 0-7914-1037-4.
- ↑ "محوطههای باستانی ایالت شو باستان: جینشا، گورها و سانشینگدویی". UNESCO (به انگلیسی). Retrieved 23 February 2018.
- ↑ Falco Howard, Angela (2006). Chinese sculpture. New Haven [u.a.]: Yale University Press [u.a.] ISBN 0-300-10065-5.
- ↑ Shiji متن اصلی: 武王曰：「嗟！我有國冢君，司徒、司馬、司空，亞旅、師氏，千夫長、百夫長，及庸、蜀、羌、髳、微、纑、彭、濮人，稱爾戈，比爾干，立爾矛，予其誓。」
- ↑ Chronicles of Huayang متن اصلی: 周失紀綱，蜀先稱王。有蜀侯蠶叢，其目縱，始稱王。
- ↑ 三星堆博物馆 (2006). The Sanxingdui Site: Mystical Mask on Ancient Shu Kingdom. China Intercontinental Press. pp. 18–20. ISBN 9787508508528.
- ↑ Yang, S.; Xu, X. (2022). "نقابهای برنزی سانشینگدویی: قدیمیترین نشانه از بیماری گریوز؟". J Endocrinol Invest. 45 (5): 1115–1116. doi:10.1007/s40618-021-01643-z. PMID 34291428. S2CID 236149553.
- ↑ Sanxingdui Museum (2006), pp. 7–8
- ↑ Yinke, Deng; Martha Avery; Yue Pan (2001). History of China. 五洲传播出版社. p. 171. ISBN 7-5085-1098-4.
- ↑ The Sanxingdui site. translated by Zhao Baohua. China Intercontinental press. 2006. p. 15. ISBN 978-7508508528.
{{cite book}}: نگهداری CS1: سایر موارد (link)
پیوند به بیرون
