ساکاون
ساکاون | |
|---|---|
Municipality | |
 رودخانه ترانکائو که از قلب ساکاون می‌گذرد | |
 پرچم  نشان | |
| کشور |  پرتغال |
| منطقه | لیسبون |
| منطقه شهری | لیسبون |
| ناحیه | لیسبون |
| مساحت | |
| • کل | ۴٫۰۹ کیلومتر مربع (۱٫۵۸ مایل مربع) |
| جمعیت (2001) | |
| • کل | ۱۷٬۶۵۹ |
| منطقهٔ زمانی | WET/WEST (UTC+0/+1) |
| کد پستی | 2685-099 |
| موقعیت‌ها | ۳۸°۴۷′۴۰″ شمالی ۹°۶′۱۹″ غربی / ۳۸٫۷۹۴۴۴°شمالی ۹٫۱۰۵۲۸°غربی |
| قدیس | نوسا سنیورا دا پوریفیکاسائو |
| وبگاه | http://www.jfsacavem.pt |
ساکاون (پرتغالی اروپایی: [sɐkɐˈvɐ̃j]؛ عربی: شقبان، ت. «Shaqbān») یک شهر و فرگزیا (محله مدنی) سابق در شهرداری لورس، ناحیه لیسبون، پرتغال است. در سال ۲۰۱۳، این فرگزیا در فرگزیای جدید ساکاون و پریور ولهو ادغام شد.[۱] این شهر در چند کیلومتری شمال شرقی لیسبون، پایتخت پرتغال قرار دارد. این فرگزیا مساحتی معادل ۴٫۰۹ کیلومتر مربع (۱٫۶ مایل مربع) دارد و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱، جمعیت ساکن آن ۱۷٬۶۵۹ نفر بوده است. این منطقه به خاطر صنعت معروف سفالگری خود شناخته شده است.
معماری
فرگزیای ساکاون منطقه‌ای با چندین بنای معماری شناخته‌شده در سطح ملی و منطقه‌ای است، اگرچه بسیاری از آن‌ها تحت نظارت IGESPAR به عنوان دارای اهمیت معماری طبقه‌بندی نشده‌اند. بسیاری از این سازه‌ها شامل ساختمان‌هایی هستند که قدمت آن‌ها به دوره باروک و اواخر قرون وسطیِ رشد پرتغال بازمی‌گردد.
غیرمذهبی
- طاق لارگو دو اولایو (پرتغالی: Arco Brasonado no Largo do Olaio)؛ ورودی قرن هجدهم و نوزدهمی به املاک خانواده کابریاس؛
- محله کینتا دا ویتوریا (پرتغالی: Bairro da Quinta da Vitória)
- اقامتگاه لارگو پدرو گومز جونیور (پرتغالی: Casa com platibanda no Largo Pedro gomes Júnior)؛ اقامتگاه قرن هجدهمی با متعلقات درون دیوارها، که برای استفاده بورژوازی تغییر یافته است؛
- اقامتگاه کینتا د سائو ژوزه (پرتغالی: Casa da Quinta de São José)، اقامتگاهی واقع در زمین‌های املاک سائو ژوزه، با سقف‌های چوبی نقاشی‌شده و سنگ‌تراشی‌هایی از کاشی‌های (azulejo) فیگوراتیو؛
- اقامتگاه میدان جمهوری، شماره ۱۸–۲۱ (پرتغالی: Casa na Praça da República, Nº18-21)، یک اقامتگاه چشمگیر به رنگ سالمون که در قرن بیستم طراحی شده است؛
- اقامتگاه پراستا د. ژوآئو اول (پرتغالی: Casa na Praceta D. João I)، ویرانه‌های یک خانه اربابی بزرگ، در وضعیت تخریب پیشرفته، اما متعلق به قرن نوزدهم یا اوایل قرن بیستم؛
- اقامتگاه روآ تننته پوسیدونیو کویلیو، شماره ۱۴–۱۸ (پرتغالی: Casa na Rua Tenente Possidónio Coelho)، یک اقامتگاه دو طبقه دیگر از قرن بیستم، که در یک محیط شهری متراکم ادغام شده است؛
مذهبی
- صومعه کلاریس‌های فقیر و کلیسای نوسا سنیورا دا پوریفیکاسائو (پرتغالی: Antigo Convento das Clarissas/Igreja Paroquial de Sacavém/Igreja de Nossa Senhora da Purificação/Comando e Estado Maior do Batalhão de Adidos)، با معماری شیوه‌گرایی (Mannerist) که در ابتدا به صومعه کلاریس‌های خابرگاناس اختصاص داشت و بعداً توسط وزارت جنگ اداره می‌شد، پیش از اینکه طرح‌هایی برای تبدیل فضاها به خدمات تجاری و تفریحی، یک مرکز مدنی و «ژونتا د فرگزیا» (شورای محله) محلی ایجاد شود.
منابع
- یادداشت‌ها
- ↑ Diário da República. "Law nr. 11-A/2013, page 552 62" (PDF) (به پرتغالی). Retrieved 24 July 2014.
- منابع
- Leal, Pinho (1990) [1873–1890], Portugal Antigo e Moderno: Diccionário Geográphico, Estatístico, Chorográphico, Heráldico, Archeológico, Histórico, Biográphico & Etymológico de Todas as Cidades, Villas e Freguesias de Portugal e Grande Número de Aldeias, vol. 8, Lisbon, Portugal: Livraria Editora de Mattos Moreira
- Silva Fernandes, Luís da (2003), "Inscrições Romanas do Termo da Loures", Máthesis (PDF) (به پرتغالی), vol. 12, pp. 27–55, archived from the original (PDF) on 2011-09-30, retrieved 2011-06-08
