ساکس-کوبورگ و گوتا

دوک‌نشین زاکسن-کوبورگ و گوتا

*Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha* (آلمانی)
زاکسن-کوبورگ و گوتا
دوک‌نشین زاکسن-کوبورگ و گوتا; Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha (آلمانی); زاکسن-کوبورگ و گوتا
۱۸۲۶–۱۹۱۸
	بالا: پرچم زاکسن-کوبورگ و گوتا (۱۸۲۶-۱۹۱۱); پایین: پرچم زاکسن-کوبورگ و گوتا (۱۹۱۱-۱۹۱۸) نشان ملی
	دوک‌نشین زاکسن-کوبورگ و گوتا (قرمز) در محدوده امپراتوری آلمان
وضعیت	ایالتی از کنفدراسیون آلمان; (۱۸۱۵–۱۸۶۶); ایالت فدرال امپراتوری آلمان; (۱۸۶۷–۱۹۱۸);
پایتخت	گوتا (بخش شمالی); کوبورگ (بخش جنوبی)
زبان(های) رایج	آلمانی (آلمانی تورینگنی مرکزی و آلمانی فرانکی شرقی)
حکومت	مشروطه سلطنتی
دوک
• ۱۸۲۶–۱۸۴۴	ارنست یکم
• ۱۸۴۴–۱۸۹۳	ارنست دوم
• ۱۸۹۳–۱۹۰۰	آلفرد
• ۱۹۰۰–۱۹۱۸	چارلز ادوارد
تاریخ
• بنیان‌گذاری	۱۸۲۶
• انقلاب آلمان	۱۸ نوامبر ۱۹۱۸
واحد پول	تالر کنوانسیون (تا ۱۸۳۷); تالر ساکسون (۱۸۳۷–۵۷); تالر اتحادیه ساکسونی (۱۸۴۱–۷۶); مارک طلایی آلمان (۱۸۷۳–۱۹۱۴); پاپیرمارک آلمان (۱۹۱۴–۱۸);
پیشین	پسین
	دوک‌نشین زاکسن-کوبورگ-سالفلد
	زاکسن-گوتا-آلتنبورگ
ایالت آزاد کوبورگ
ایالت آزاد زاکسن-گوتا
ایالت آزاد گوتا
امروز بخشی از	آلمان

دوک‌نشین زاکسن-کوبورگ و گوتا (به آلمانی: Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha) یکی از ایالت‌های مهم تورینگن در امپراتوری آلمان بود که به دلیل پیوندهای خانوادگی گسترده حاکمانش با خاندان‌های سلطنتی اروپا، به «کارخانه پادشاهی اروپا» شهرت یافت.

تولد یک اتحاد: بازآرایی قلمروهای ارنستین

شکل‌گیری این دوک‌نشین در سال ۱۸۲۶، نتیجهٔ یک جابجایی بزرگ در میان شاخه‌های خاندان ویتین بود. پس از مرگ آخرین دوک زاکسن-گوتا-آلتنبورگ بدون وارث مستقیم، ارنست اول (دوک زاکسن-کوبورگ-سالفلد) طی قراردادی پیچیده، ایالت سالفلد را واگذار کرد و در عوض حاکمیت بر گوتا را به دست آورد. این اتحاد شخصی میان دو منطقهٔ مجزای کوبورگ و گوتا، دولتی دوگانه ایجاد کرد که هر بخش آن دارای پارلمان و سنت‌های اداری خاص خود بود ^[۱]. این ساختار سیاسی منحصربه‌فرد، کوبورگ را به مرکز تشریفاتی و گوتا را به قطب اداری و اقتصادی تبدیل کرد.

دیپلماسی ازدواج: کوبورگ بر تخت‌های اروپا

آنچه زاکسن-کوبورگ و گوتا را از یک ایالت کوچک آلمانی به یک قدرت تأثیرگذار جهانی تبدیل کرد، سیاست هوشمندانه ازدواج‌های سلطنتی بود. مشهورترین این پیوندها، ازدواج شاهزاده آلبرت (پسر دوک ارنست یکم) با ملکه ویکتوریا در بریتانیا بود که سلسله «زاکسن-کوبورگ و گوتا» (که بعدها به وینزر تغییر نام داد) را در لندن مستقر کرد ^[۲]. علاوه بر بریتانیا، اعضای این خاندان به تخت‌های سلطنتی بلژیک، پرتغال و بلغارستان نیز دست یافتند و نفوذ فرهنگی و سیاسی آلمان را در سراسر قاره گسترش دادند.

کانون علم و هنر: گوتا به عنوان مرکز روشنگری

دوک‌نشین تحت حاکمیت ارنست دوم، برادر پرنس آلبرت، به پناهگاهی برای لیبرال‌ها و دانشمندان تبدیل شد. شهر گوتا به دلیل داشتن رصدخانه مجهز و حمایت از جغرافیدانانی چون «پترمن»، به مرکز نقشه‌نگاری و علوم طبیعی در آلمان شهرت یافت. در این دوران، گوتا میزبان اولین کنفرانس‌های وحدت آلمان و حامی جنبش‌های ملی‌گرایانه بود ^[۳]. حمایت دوک از موسیقی و تئاتر نیز باعث شد تا تئاتر دربار کوبورگ به یکی از پیشروترین مراکز هنری آلمان تبدیل شود که هنرمندان بزرگی را از سراسر اروپا به خود جذب می‌کرد.

پایان امپراتوری و طلوع دوران جدید

با آغاز قرن بیستم، دوک‌نشین تحت حاکمیت چارلز ادوارد (نوه ملکه ویکتوریا) قرار گرفت که پیوندهای نزدیکی با ارتش امپراتوری آلمان داشت. شکست آلمان در جنگ جهانی اول و وقوع انقلاب نوامبر ۱۹۱۸، به سقوط سریع سلطنت در کوبورگ و گوتا منجر شد. بر خلاف بسیاری از ایالت‌های دیگر، ساکنان کوبورگ در یک همه‌پرسی تاریخی در سال ۱۹۱۹، رأی به جدایی از تورینگن و الحاق به ایالت باواریا دادند، در حالی که گوتا به ایالت جدید تورینگن پیوست ^[۴]. این جدایی، نقطه پایانی بر حاکمیت یکی از بانفوذترین خاندان‌های تاریخ اروپا بر این قلمرو دوقلو بود.

جستارهای وابسته

منابع

↑ (Thomas Nicklas, Macht oder Erbe: Die Ernestiner, ISBN 978-3861601470, p. 215)
↑ (Gillian Gill, We Two: Victoria and Albert: Rulers, Partners, Rivals, ISBN 978-0345484055, p. 94)
↑ (James J. Sheehan, German History 1770-1866, ISBN 978-0198221203, p. 612)
↑ (John C. G. Röhl, The Kaiser and his Court, ISBN 978-0521402231, p. 238)

[رده:سرزمینهای امپراتوری مقدس روم]]

[1] (Thomas Nicklas, Macht oder Erbe: Die Ernestiner, ISBN 978-3861601470, p. 215)

[2] (Gillian Gill, We Two: Victoria and Albert: Rulers, Partners, Rivals, ISBN 978-0345484055, p. 94)

[3] (James J. Sheehan, German History 1770-1866, ISBN 978-0198221203, p. 612)

[4] (John C. G. Röhl, The Kaiser and his Court, ISBN 978-0521402231, p. 238)

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]