سزار (سگ)

سزار
کارت پستالی با عکس سزار
گونهسگ
نژادفاکس تریر با موهای سیمی سفید
جنسیتمذکر
زادروز۱۸۹۸
درگذشت۱۸ آوریل ۱۹۱۴ (۱۶ سال)
آرامگاهعمارت مالبرو، لندن
۵۱°۳۰′۱۸″ شمالی ۰°۸′۹″ غربی / ۵۱٫۵۰۵۰۰°شمالی ۰٫۱۳۵۸۳°غربی / 51.50500; -0.13583
کشور/ملیتایرلندی
نام/عنوانسزار
مالک/صاحبادوارد هفتم
والدینکاکلر (پدر)

سزار (انگلیسی: Caesar؛ ‏۱۸۹۸–۱۹۱۴) یک سگ از نژاد «وایر فاکس تریر» بود که به پادشاه ادوارد هفتم تعلق داشت. او در پرورشگاه‌های کاتلین، دوشسِ نیوکاسل، پرورش یافت و به همراه همیشگی پادشاه تبدیل شد. پس از مرگ پادشاه در سال ۱۹۱۰، این سگ در مراسم تشییع جنازه شرکت کرد و در راهپیمایی، در جایگاهی برجسته جلوتر از نُه پادشاه و سایر سران کشورها حرکت کرد. سزار سوژه نقاشی‌های مختلف و یک مدل سنگ‌سخت دست‌ساز بوده است که توسط «خانه فابرژه» ساخته شد.

اوایل زندگی

سزار در سال ۱۸۹۸ با نام «سزارِ ناتس» متولد شد و پدر او «ککلرِ ناتس» بود.[۱] او از پرورشگاه‌های کاتلین، دوشسِ نیوکاسل آمده بود و در سال ۱۹۰۲ توسط لرد دادلی به پادشاه ادوارد هفتم هدیه داده شد تا جایگزین سگ قبلی پادشاه به نام «جک» شود که بر اثر خفگی ناشی از غذا جان باخته بود.[۲]

زندگی سلطنتی

در طول زندگی‌اش با پادشاه، او یک پیشخدمت مخصوص داشت که مسئول نظافت او بود و اجازه داشت روی یک صندلی راحتی در کنار تخت پادشاه بخوابد. او قلاده‌ای بر گردن داشت که روی آن نوشته شده بود: «من سزار هستم. من متعلق به پادشاه هستم.»[۳][۴]

سزار همیشه با هیجان به پادشاه خوش‌آمد می‌گفت و پادشاه اغلب در حالی که سگ با هیجان به بالا و پایین می‌پرید، می‌گفت: «پس ارباب پیرت را دوست داری، نه؟»[۳] ادوارد هرگز سزار را تنبیه بدنی نمی‌کرد، بلکه در عوض با تکان دادن عصای خود به سمت او و «سگ بد» خطاب کردنش، او را توبیخ می‌کرد.[۳] چارلز هاردینگ، اولین بارون هاردینگِ پنزهورست، خاطره گذراندن وقت با این سگ در کشتی تفریحی سلطنتی را چنین به یاد می‌آورد: «هرگاه وارد کابین پادشاه می‌شدم، این سگ همیشه به سراغ شلوارم می‌آمد و آن را با دندان می‌گرفت و می‌کشید، که این باعث خوشحالی بسیار پادشاه می‌شد. من معمولاً کمترین توجهی نمی‌کردم و تمام مدت به صحبت با پادشاه ادامه می‌دادم که فکر می‌کنم این کار مایه سرگرمیِ بیشتر اعلی‌حضرت می‌شد.»[۳] سزار مکرراً برای پادشاه دردسر درست می‌کرد؛ یک‌بار در ماری‌این‌باد هنگام تعقیب طاووس‌های سفید فرار کرد و در مناسبتی دیگر، خرگوش‌های متعلق به دختران لرد ردسدیل را کشت. پادشاه حتی سزار را مانعی برای پیمان «آنتانت کوردیال» (توافق قلبی) می‌دانست.[۲] او از خدمتکار شخصی‌اش، لارنس رایتسون، خواست که اگر پیش از سزار از دنیا رفت، از او مراقبت کند.[۵]

سزار، به همراه یک نظامی اسکاتلندی، در مراسم تشییع جنازه پادشاه

پادشاه مدل‌های سنگی از سگ‌ها و اسب‌های مسابقه‌ای محبوبش را به «خانه فابرژه» سفارش داد. زمانی که مدل‌های مومی اولیه توسط شرکت رونمایی شد، سزار در املاک نورفولک در کنار پادشاه بود. مدلِ سزار از سنگ یمانی، یاقوت، میناکاری و طلا ساخته شده بود و قلاده سزار نیز در طراحی آن گنجانده شده بود. مدل نهایی تا پس از مرگ پادشاه نرسید و توسط «دیم مارگارت گرویل» (به مبلغ ۳۵ پوند ؛ معادل ۱٬۵۶۲ پوند در سال ۲۰۲۳) خریداری شد که او نیز مجسمه را به ملکه الکساندرا هدیه داد.[۶][۷] همچنین نقاشی‌ای از این سگ توسط روبن وارد بینکس برای پادشاه کشیده شد.[۸]

پس از مرگ پادشاه در ۶ مه ۱۹۱۰، سزار از غذا خوردن امتناع کرد و وقت خود را به ناله کردن پشت در اتاق خواب پادشاه می‌گذراند.[۲] در مقطعی، او موفق شد به درون اتاق خواب پادشاه بخزد و ملکه الکساندرا او را در حالی که زیر تخت پادشاه پنهان شده بود، پیدا کرد.[۹] ملکه او را تشویق کرد تا دوباره غذا بخورد و او را به وضعیت عادی‌اش بازگرداند.[۲] سزار در مراسم تشییع جنازه ادوارد هفتم شرکت کرد و در کنار یک نظامی اسکاتلندی که اسب پادشاه را هدایت می‌کرد، در صفوف تشییع جنازه و پشت ارابه‌ای که تابوت پادشاه را حمل می‌کرد، حرکت کرد.[۱۰] او در این مراسم جلوتر از سران کشورها، از جمله پادشاه جرج پنجم و هشت پادشاه دیگر قرار گرفت؛[۱۱] اقدامی که قیصر ویلهلم دوم، امپراتور آلمان، با آن مخالفت کرد.[۱۲]

سال‌های پایانی زندگی

مقبرۀ سزار در عمارت مالبرو

در عرض یک ماه پس از مراسم تشییع جنازه، کتابی غیررسمی با عنوان «ارباب کجاست؟» منتشر شد که روایتی اول‌شخص را ظاهراً از زبان سزار، از زمان مرگ پادشاه تا مراسم تدفین، بازگو می‌کرد؛ موضوعی که ملکه الکساندرا را بسیار خشمگین کرد.[۱۳] این کتاب موفق بود و در همان سال اول به چاپ نهم رسید.[۵] پس از مرگ پادشاه، پرتره دیگری از این سگ، این بار توسط «ماد ارل» نقاشی شد. این نقاشی که «غم خاموش» نام داشت، سزار را در حالی نشان می‌دهد که سرش را روی صندلی محبوب پادشاه گذاشته است.[۹] شرکت «اشتیف» نیز در حدود سال ۱۹۱۰ عروسک‌های پولیشی بر اساس چهره سزار تولید کرد.[۲]

او پس از مرگ پادشاه در دربار سلطنتی باقی ماند، هرچند که «آلیس کپل»، معشوقه دیرین پادشاه، از ملکه الکساندرا دربارهٔ سرنوشت سزار پرس‌وجو کرده بود. ملکه با وجود بیزاری قبلی‌اش از این سگ، به مراقبت از این «تریر» علاقه‌مند شد و با دادن خوراکی‌های تشویقی او را لوس می‌کرد؛ او به یکی از دوستانش اعتراف کرد که با این کار، سخت‌گیری‌های پادشاه نسبت به سزار را جبران می‌کند.[۱۳] سزار در آوریل ۱۹۱۴ به‌دنبال یک عمل جراحی درگذشت.[۲]

امروزه تندیس فابرژه بخشی از «مجموعه سلطنتی» است، در حالی که پیکره سزار در کنار تندیس‌های مقبره پادشاه و ملکه در کلیسای سنت جورج در قلعه وینزر گنجانده شده است. در این اثر حجمی، سزار در پایین پای پادشاه دراز کشیده است.[۱۴]

منابع

  1. ↑ Vanderlip, Sharon (2001). Fox Terriers. Hauppauge, NY: Barron's. p. 10. ISBN 978-0-7641-1636-0.
  2. 1 2 3 4 5 6 Waters, Nick (23 June 2011). "The King's companion". Dog World. Retrieved 1 February 2012.
  3. 1 2 3 4 Hibbert, Christopher (2007). Edward VII: The Last Victorian King. New York: Palgrave Macmillan. p. 112. ISBN 978-1-4039-8377-0.
  4. ↑ "Breed History". American Fox Terrier Club. Archived from the original on 13 February 2012. Retrieved 1 February 2012.
  5. 1 2 "More shaggy dog stories..." The Northern Echo. 2 September 2013. Retrieved 3 January 2016.
  6. ↑ "Highlights from the Royal Fabergé Exhibition". House of Fabergé. Archived from the original on 24 December 2011. Retrieved 1 February 2012.
  7. ↑ "Caesar (1907-10)". Royal Collection. Archived from the original on 9 July 2022. Retrieved 19 November 2023.
  8. ↑ "31 Dog Paintings by Royal Artist from Bolton to sell at Bonhams". Bonhams. Archived from the original on 5 September 2012. Retrieved 1 February 2012.
  9. 1 2 "'Royal Dogs' exhibition". Our Dogs. Retrieved 1 February 2012.
  10. ↑ "Family Pets". The British Monarchy. Retrieved 1 February 2012.
  11. ↑ Edge, Simon (16 April 2010). "The Funeral of Edward VII: End of the Empires". The Daily Express. Retrieved 1 February 2012.
  12. ↑ Elwes, Annunciata (22 March 2020). "The 10 most famous dog-and-owner combinations in history, from Churchill and his poodles to the Royal dog with its own footman". Country Life (به انگلیسی).
  13. 1 2 Edwards, Anne (1984). Matriarch : Queen Mary and the House of Windsor. New York: W. Morrow. p. 215. ISBN 9780688035112.
  14. ↑ "Caesar c. 1908". Royal Collection Trust. Retrieved 3 January 2016.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سزار (سگ) موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.