سلامت در تاجیکستان

سیستم بهداشت تاجیکستان تحت تأثیر میراث اتحاد جماهیر شوروی سابق است. این کشور فقیرترین عضو در میان کشورهای منطقه اروپایی سازمان جهانی بهداشت محسوب می‌شود و کمترین میزان سرانه هزینه‌های بهداشت و درمان را دارد. تاجیکستان در شاخص توسعه انسانی در میان ۱۸۸ کشور، رتبه ۱۲۹ را با شاخص توسعه انسانی ۰٫۶۲۷ در سال ۲۰۱۶ کسب کرده است. در همان سال، ارزش شاخص اهداف توسعه پایدار (SDG) برابر با ۵۶ بود. شاخص‌های سلامت در تاجیکستان، مانند نرخ مرگ و میر نوزادان و مادران، از بالاترین‌ها در میان جمهوری‌های سابق شوروی است. پس از فروپاشی شوروی، امید به زندگی در این کشور به دلیل تغذیه نامناسب، آلودگی منابع آب، و افزایش موارد ابتلا به بیماری‌هایی مانند وبا، مالاریا، سل و حصبه کاهش یافته است. به‌دلیل فرسودگی شدید نظام بهداشت و درمان، کمبود بودجه، و وضعیت رو به زوال سیستم‌های بهداشتی و تأمین آب، خطر بروز بیماری‌های واگیردار در تاجیکستان بسیار بالاست.[۱]

ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI) اعلام کرده است که تاجیکستان تنها ۷۸٫۱ درصد از آنچه را که بر اساس سطح درآمد خود باید در زمینه تحقق حق بر سلامت انجام دهد، برآورده کرده است. در مورد حق سلامت کودکان، تاجیکستان با توجه به سطح درآمد فعلی خود، به ۹۶٫۲ درصد از میزان مورد انتظار دست یافته است. در ارتباط با حق سلامت در میان جمعیت بزرگسال، این کشور ۹۷٫۵ درصد از میزان مورد انتظار را بر اساس سطح درآمد خود محقق کرده است. با این حال، تاجیکستان در زمینه حق سلامت باروری در دسته «بسیار ضعیف» قرار می‌گیرد، زیرا تنها ۴۰٫۸ درصد از آنچه را که با توجه به منابع (درآمد) موجود باید به آن دست یابد، تأمین کرده است.[۲]

آمار

امید به زندگی در هنگام تولد در تاجیکستان

[۳]

شاخص نرخ
کل جمعیت (۲۰۱۶) ۸٬۷۳۵٬۰۰۰
درآمد ناخالص ملی در هر نفر (PPP بین‌المللی $، ۲۰۱۳) ۲
امید به زندگی در زمان تولد m/f (سال‌ها، ۲۰۱۶) ۶۹/۷۳
احتمال مرگ بین ۱۵ تا ۶۰ سال در روز (در هر ۱۰۰۰ جمعیت، ۲۰۱۶) ۱۵۶/۹۱
کل هزینه‌های بهداشتی در هر نفر (Intl $، ۲۰۱۴) ۱۸۵
کل هزینه‌های بهداشتی به عنوان درصد از تولید ناخالص داخلی (۲۰۱۴) ۶٫۹

زیرساخت‌های بهداشتی

بسیاری از پزشکان روسی پس از سال ۱۹۹۱ تاجیکستان را ترک کردند و کشور را با پایین‌ترین نسبت پزشکان به جمعیت در اتحاد جماهیر شوروی سابق ترک کردند. وابستگی کامل به واردات داروها موجب کمبود شدید برخی از مواد حیاتی شده است. کمبود تجهیزات، منابع و نیروی انسانی – به‌ویژه در مناطق روستایی – همچنان یکی از چالش‌های اصلی نظام سلامت است. در سال ۲۰۰۵، یکی از برنامه‌ریزان دولتی برای بهبود وضعیت، دستمزد کارکنان بهداشتی را دو برابر کرد. با این حال، اصلاحات گسترده‌ای که در سال ۲۰۰۳ اجرا شد، حق برخورداری از مراقبت‌های درمانی رایگان برای همه شهروندان را لغو کرد.[۴]

وضعیت سلامتی

سال‌های پس از استقلال کشور در سال ۱۹۹۱ با افت قابل توجه در سطح سلامت عمومی همراه بود. این وضعیت عمدتاً ناشی از افزایش شیوع بیماری‌های واگیر و غیرواگیر و نیز کاهش دسترسی به خدمات بهداشتی، به‌ویژه در میان اقشار کم‌درآمد بود.[۵]

تاجیکستان در حال انتقال اپیدمیولوژیکی و انتقال جمعیت است که با افزایش امید به زندگی، کاهش باروری و علت اصلی انتقال مرگ از بیماری‌های قابل انتقال به بیماری‌های غیرقابل انتقال مشخص می‌شود.

نموداری با عنوان «رشد جمعیت و نرخ خام تولد و مرگ‌ومیر در تاجیکستان بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۱۵» روند امید به زندگی در بدو تولد (محور چپ) و نرخ باروری کل (محور راست) را نشان می‌دهد. امید به زندگی از سال ۱۹۶۰ تا اواخر دهه ۱۹۸۰ به‌طور پیوسته افزایش یافت. با این حال، پس از استقلال و در جریان جنگ داخلی، امید به زندگی در میان مردان کاهش یافت و برای زنان در سطحی ثابت باقی ماند. از اواخر دهه ۱۹۹۰، امید به زندگی دوباره در هر دو گروه رو به افزایش گذاشت و تا سال ۲۰۱۴ به ۶۶ سال برای مردان و ۷۳ سال برای زنان رسید. نرخ باروری کل بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ روندی افزایشی داشت و به اوج ۶٫۹ فرزند برای هر زن رسید. پس از آن، میزان باروری کاهش یافت و تا سال ۲۰۱۶ به ۳٫۴ فرزند برای هر زن رسید.[۶]

نرخ تولد/مرگی خام: تعداد تولد یا مرگ در یک دوره خاص به سال‌های فردی که جمعیت در آن دوره زندگی کرده است تقسیم شده است. این رقم به عنوان متوسط سالانه تعداد تولد یا مرگ در هر ۱۰۰۰ نفر بیان می‌شود.

این رقم با عنوان "ترایندهای انتظارات زندگی در زمان تولد و نرخ باروری کل در تاجیکستان بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۴" رشد جمعیت (محور راست) و نرخ مرگ و میر خام و نرخ تولد خام (محور چپ) را نشان می‌دهد. رشد جمعیت از سال ۱۹۵۰ به‌طور پیوسته افزایش یافته است. در همین دوره نرخ مرگ و میر خام به آرامی کاهش یافته است در حالی که نرخ تولد خام به سرعت و با تنوع بیشتر کاهش یافته است.

این نمودار روند انتظارات زندگی در زمان تولد (محور چپ) و نرخ باروری کل (محور راست) را بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۴ نشان می‌دهد.

در سال ۱۹۹۰، اصلی‌ترین علت مرگ‌ومیر در تاجیکستان بیماری‌های واگیردار بود (به‌ویژه اسهال و عفونت‌های دستگاه تنفسی تحتانی). اما تا سال ۲۰۱۳، مهم‌ترین علل مرگ‌ومیر به بیماری‌های غیرواگیردار تغییر یافت و عمدتاً شامل سکته مغزی و بیماری‌های ایسکمیک قلبی بود.[۷] مهم‌ترین عامل خطر سلامت در تاجیکستان، عوامل مربوط به رژیم غذایی است.[۸]

سال‌های زندگی متناسب با ناتوانی

در سال ۲۰۱۶، مهم‌ترین عوامل مؤثر بر افزایش سال‌های زندگی همراه با ناتوانی (DALY) در میان شهروندان تاجیکستان – در تمام گروه‌های سنی و هر دو جنس – شامل موارد زیر بود: اسهال، عفونت‌های دستگاه تنفسی تحتانی و سایر بیماری‌های مشابه با مجموع ۵٬۴۲۱٫۲۲ سال از دست‌رفته به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر؛ بیماری‌های قلبی‌عروقی در رتبه دوم با ۳٬۹۴۳٫۹۶ سال؛ اختلالات نوزادی در رتبه سوم با ۳٬۶۵۵٫۶۹ سال؛ سایر بیماری‌های غیرواگیر با ۲٬۵۵۶٫۶۸ سال؛ و در نهایت، آسیب‌های غیرعمدی در رتبه پنجم با ۲٬۱۲۳٫۴۳ سال به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت. در مقیاس جهانی در همان سال، بیماری‌های قلبی‌عروقی در جایگاه نخست، اسهال و عفونت‌های تنفسی پایین در رتبه دوم، نوپلاسم‌ها (تومورها) در رتبه سوم، سایر بیماری‌های غیرواگیر در جایگاه چهارم و اختلالات نوزادی در رتبه پنجم قرار داشتند.[۹]

سلامت کودک و مادر

جمهوری تاجیکستان برخی از بالاترین نرخ مرگ و میر کودکان را در آسیای مرکزی (آرمینیا، آذربایجان، گرجستان، قزاقستان، قرغزستان، تاجیکستانی، ترکمنستان، ازبکستان) دارد. نرخ مرگ و میر زیر پنج سال (نمره ۱) در سال ۲۰۱۵ برای هر هزار تولد زنده ۴۵ بود و در حالی که این کاهش‌ها از اهداف توسعه هزاره ای برای منطقه برای سال ۲۰۱۵ کم شده‌اند، برخی از پیشرفت‌ها در کاهش مرگ و میر کودکان انجام شده است. تعداد مرگ و میر کودکان زیر پنج سال در تاجیکستان از ۱۰۸ مرگ و میر در هر تولد زنده در سال ۱۹۹۰ به ۴۵ در سال ۲۰۱۵ کاهش یافته است. نرخ کاهش سالانه ۳٫۵ درصد بود. نرخ مرگ و میر نوزادان از ۸۵ مرگ و میر در هر ۱۰۰۰ تولد زنده در سال ۱۹۹۰ به ۳۹ در سال ۲۰۱۵ کاهش یافته است و نرخ مرگ و موری نوزادان از ۳۲ مرگ و میر بر هر ۱۰۰۰ تولد زندگی به ۲۱ در سال ۲۰۱۵ (نمره ۲) کاهش یافته است.[۱۰]

شکل ۱: نرخ مرگ و میر زیر پنج ساله در تاجیکستان و قفقاز و آسیا مرکزی، ۱۹۹۰–۲۰۱۵: گروه بین آژانس‌های سازمان ملل برای تخمین مرگ و میر کودکان. سطح و روند مرگ و میر کودکان: گزارش 2015 http://www.unicef.org/media/files/IGME_Report_Final2.pdf. دسترسی به ۳ اکتبر ۲۰۱۶
شکل ۲: نرخ مرگ و میر نوزادان در تاجیکستان، ۱۹۹۰ و ۲۰۱۵. منبع داده: گروه بین آژانس سازمان ملل برای تخمین مرگ و میر کودکان. سطح و روند مرگ و میر کودکان: گزارش 2015. http://www.unicef.org/media/files/IGME_Report_Final2.pdf در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۶ وارد شد.

طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، در تاجیکستان، اکثر مرگ و میر کودکان به دلیل بیماری‌هایی است که «به راحتی قابل پیشگیری یا درمان با مداخله‌های اثبات شده، مقرون به صرفه و با کیفیت انجام می‌شود. بیماری‌های عفونی مسئول اکثریت قریب به اتفاق مرگ و میر زیر پنج سال در سراسر جهان هستند». «در تاجیکستانی، بیش از ۴۰ درصد از جمعیت دسترسی به آب تمیز ندارند و تنها ۲۰ درصد از آب از یک سیستم تأمین مرکزی آب مصرف می‌کنند. تا ۶۰ درصد بیماری‌های روده در تاجیکستان از طریق آب منتقل می‌شوند که ۱۶ درصد از مرگ و میر کودکان زیر ۵ سال را تشکیل می‌دهد. در سال ۲۰۱۰ تاجیکستان اولین شیوع پولیو وحشی را از سال ۲۰۰۲ تجربه کرد».[۱۱]

در گزارش پیشرفت اهداف توسعه هزاره با عنوان «تاجیکستان»، سازمان ملل متحد اشاره می‌کند که سلامت مادران «یکی از حوزه‌های مهم بهداشت عمومی است و ارتباط نزدیکی با وضعیت خانواده، امنیت مالی، شرایط زندگی و روابط خانوادگی دارد.» آمارهای رسمی وزارت بهداشت نشان می‌دهد که مرگ‌ومیر مادران کاهش چشمگیری داشته است؛ از بیش از ۱۱۰ مورد در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده در سال ۱۹۹۵ به ۴۴ مورد در سال ۲۰۱۲ رسیده است.[۱۲]

در تاجیکستان تنها حدود ۳۳ درصد از زنان در سن باروری از روش‌های نوین پیشگیری از بارداری استفاده می‌کنند و تقریباً یک‌پنجم زنان باردار در زمان زایمان از مراقبت پرستار یا مامای ماهر بهره‌مند نیستند. مرگ‌ومیر مادران در این کشور عمدتاً به ضعف کیفیت خدمات مراقبتی در دوران بارداری و پس از زایمان، نبود نظام ارجاع کارآمد، کمبود وسایل حمل‌ونقل به‌ویژه در مناطق روستایی و دسترسی محدود به مراقبت‌های اضطراری زایمان (EOC) مرتبط است. همچنین، تفاوت‌های منطقه‌ای در ظرفیت نیروی انسانی، آموزش و مهارت ناکافی کارکنان حوزه سلامت و کمبود مواد و تجهیزات ضروری از دیگر عوامل تأثیرگذار محسوب می‌شوند.[۱۳]

بیماری‌های غیرقابل انتقال

اگرچه نرخ مرگ و میر ناشی از بیماری‌های غیرقابل انتقال (NCD) در منطقه اروپا سازمان بهداشت جهانی در حال کاهش است، اما در تاجیکستان در حال رکود است. تاجیکستان در حال حاضر در هدف برای رسیدن به هدف مجمع جهانی بهداشت سال ۲۰۱۲ از کاهش ۲۵٪ مرگ زودرس از بیماری‌های غیرمستقیم تا سال ۲۰۲۵ برای کشورهای عضو نیست.[۱۴]

بر اساس سازمان بهداشت جهانی، بر اساس تخمین‌ها بیماری‌های غیرمستقیم ۶۲ درصد از کل مرگ و میر در تاجیکستان را تشکیل می‌دهند. بیماری قلبی عروقی علت اصلی مرگ و میر و بزرگ‌ترین عامل ایجاد شکاف در میزان مرگ و میر بین آسیا مرکزی و کشورهای صنعتی است، با نرخ حدود پنج برابر بیشتر از اروپا غربی. بیماری‌های قلبی عروقی شامل ۳۸٪ از تمام مرگ و میر در تاجیکستان است، در مقایسه با ۸٪ برای سرطان، ۴٪ برای بیماری‌های تنفسی، ۱٪ برای دیابت و ۱۱٪ برای سایر بیماری‌های غیرمستقیم است.

از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۳، سه علت اصلی مرگ از بیماری‌های غیرمستقیم در تاجیکستان یکسان باقی مانده است: بیماری قلبی اسکیمی، بیماری مغزی و عروق عروق و COPD.[۱۵]

اصلی‌ترین عوامل خطر مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های غیرواگیر در تاجیکستان شامل رژیم غذایی نامناسب، فشار خون بالا و شاخص توده بدنی زیاد است. برآوردها نشان می‌دهد حدود ۴۰ درصد از جمعیت تاجیکستان دارای اضافه‌وزن و ۹ درصد چاق هستند. رژیم غذایی سنتی در این کشور معمولاً حاوی مقادیر زیادی چربی، نمک و شکر است و در عین حال میزان آنتی‌اکسیدان‌های آن پایین است.[۱۶]

سایر شرایط بهداشتی

آسیب‌ها

در سال ۲۰۱۲، آسیب‌ها عامل حدود ۸ درصد از مرگ‌ومیرها در تاجیکستان بودند. بیشتر موارد مربوط به آسیب‌های غیرعمد، به‌ویژه تصادفات جاده‌ای، سهم عمده‌ای در سال‌های از دست‌رفته زندگی همراه با ناتوانی (DALY) داشتند. بر اساس آمار سال ۲۰۱۳ از بازرسی خودروی دولتی وزارت امور داخلی، قربانیان حوادث جاده‌ای در تاجیکستان شامل ۳۳ درصد عابران پیاده، ۳۶ درصد مسافران وسایل نقلیه، ۲۷ درصد رانندگان و ۴ درصد دوچرخه‌سواران بودند. در زمینه آسیب‌های عمدی، میزان قتل و خودکشی از دهه ۱۹۹۰ به‌طور چشمگیری کاهش یافته است. بر اساس گزارش دفتر مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد، نرخ قتل عمد در تاجیکستان از بیش از ۸ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ به کمتر از ۱٫۵ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ کاهش یافته است. این در حالی است که میانگین جهانی برای کشورهای با درآمد متوسط پایین‌تر در سال ۲۰۱۲ حدود ۵٫۲ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر بوده است. همچنین از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۲، نرخ مرگ‌ومیر ناشی از خودآزاری و خشونت میان‌فردی در تاجیکستان از ۱۸٫۶ به ۸٫۷ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر کاهش یافته است. برای مقایسه، این نرخ در قزاقستان حدود ۵۰٫۷ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر بوده است. خودآزاری و خشونت میان‌فردی بیشترین تأثیر را بر مردان نوجوان تا میانسال در تاجیکستان دارد.[۱۷]

سلامت روان

سلامت روان همچنان یکی از چالش‌های اصلی در تاجیکستان است. این کشور تا سال ۲۰۱۴ سیاست یا برنامه مستقلی برای سلامت روان نداشت، هرچند در سال ۲۰۰۲ برخی قوانین مرتبط با دستورالعمل‌ها، مقررات و استانداردهای سلامت روان تصویب شده بود. در سال ۲۰۱۴، میزان شیوع موارد درمان‌شده اختلالات شدید روانی ۸۱٫۱ نفر در هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت بود؛ اما این آمار نشان‌دهنده تعداد واقعی اختلالات روانی نیست، زیرا بسیاری از آن‌ها تشخیص داده نمی‌شوند یا تحت درمان قرار نمی‌گیرند. همچنین تنها ۱۴٫۸ متخصص سلامت روان به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر در کشور وجود داشت. در میان انواع اختلالات روانی، بیشترین سهم در سال‌های ازدست‌رفته به دلیل ناتوانی (DALY) در سال ۲۰۱۲ مربوط به اختلالات افسردگی یک‌قطبی بود، و پس از آن اختلالات اضطرابی و اختلالات ناشی از مصرف مواد قرار داشتند. سوءمصرف مواد یکی از مهم‌ترین عوامل رفتاری است که در افزایش سال‌های زندگی همراه با ناتوانی (YLD) نقش دارد.

اعتیاد به مواد مخدر

از اواخر دهه ۱۹۹۰، حجم بالای مواد مخدر غیرقانونی که در کشور قاچاق می‌شود باعث افزایش سریع اعتیاد به مواد مخدر شده است که به یک مشکل سلامتی بزرگ تبدیل شده است. در سال ۲۰۰۶، تعداد اعتیادگران بین ۶۰ هزار تا ۱۰۰ هزار نفر تخمین زده می‌شد. در سال ۲۰۱۳، مصرف مواد مخدر در کشور به‌طور رسمی ثبت شده نسبتاً کم بود که در ۷۴۷۰ مدمن بود، اما سازمان ملل و صلیب سرخ تخمین می‌زنند که تا ۱٫۲ درصد از جمعیت یا ۱۰۰ هزار نفر مصرف‌کنندگان عادی افیات هستند. هیچ برنامه درمانی مواد مخدر قابل توجهی وجود ندارد.[۱۸]

اچ آی وی/ایدز

اگرچه آمار HIV قابل اطمینان در دسترس نیست، اما در سال ۲۰۰۵ سازمان ملل تخمین زده بود که تاجیکستان حدود ۵۰۰۰ نفر با HIV/AIDS زندگی می‌کند. از سال ۲۰۰۳، میزان موارد جدید هر ساله به شدت افزایش یافته است. برآورد می‌شود که حدود ۶۰ درصد موارد HIV مربوط به مواد مخدر است. از اواخر دهه ۱۹۹۰، شیوع HIV به سرعت در مناطق مانند استان مستقل ولایت خود مختار کوهستان بدخشان افزایش یافته است، جایی که جریان مواد مخدر زیاد است و فقر انتهاکی است. بر اساس برآوردهای UNAIDS در سال ۲۰۱۵ تاجیکستان بیش از ۱۶ هزار نفر با HIV/AIDS زندگی می‌کند که عمدتاً مردان بالغ بالای ۱۵ سال و ۶ هزار یتیم به دلیل ایدز در سنین ۰–۱۷ سال هستند.[۱۹]

اولین مورد ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) در تاجیکستان در سال ۱۹۹۱ ثبت شد. بر اساس آمار رسمی، تا ۱ ژانویه ۲۰۱۶، ۷۷۰۹ مورد ثبت HIV در کشور وجود داشت که ۶۸٫۴ درصد از آنها در میان مردان بود. اکثر موارد جدید HIV (87.1%) در سال ۲۰۱۵ در میان بزرگسالان (بچه ۱۹ سال و بالاتر) شناسایی شد، با ۳۵٫۸٪ از همه موارد جدید HIV به کسانی که در گروه سنی ۳۰–۳۹ است نسبت داده می‌شود.[۲۰]

بر اساس گزارش UNAIDS، تخمین زده می‌شود که ۱۴۰۰۰ نفر در تاجیکستان با HIV زندگی می‌کنند و شیوع HIV در میان بزرگسالان (از ۱۵ تا ۴۹ سال) به ۰٫۳ درصد رسیده است. در سال ۲۰۱۶، تاجیکستان ۱۳۰۰ عفونت HIV جدید را ثبت کرد. از سال ۲۰۱۰، عفونت‌های جدید HIV 23 درصد افزایش یافته است. شیوع HIV در میان جمعیت‌های کلیدی متمرکز است: افرادی که داروهای تزریق شده (۱۳٫۵٪ شیوع HIV)، کارگران جنسی (۳٫۵٪ شیوع VIH)، مردان که با مردان رابطه جنسی دارند (MSM، شیوع HIV 2%). با این حال، نشانه‌هایی از تغییر بیماری همه گیر به جمعیت عمومی وجود دارد. تخمین زده می‌شود که حدود ۶۰ درصد از افرادی که با HIV زندگی می‌کنند تشخیص داده نشده‌اند. اگرچه از تاجیکستان از طریق همجنس انتقال HIV گزارش نشده است، اما فرضیه‌هایی وجود دارد که انتقال از مرد به مرد به عنوان «هترجنس گرایی» یا «نامعلوم» گزارش می‌شود، زیرا همجنس گرایانه در تاجیکستانه به شدت تبعیض شده است. افزایش اخیراً گزارش شده در انتقال جنسی در میان مردان می‌تواند به ماهیت پنهان بیماری MSM در تاجیکستان اشاره کند.[۲۱]

از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی تاجیکستان افزایش سریع و قابل توجهی در مهاجرت فصلی داشته است که بر تمام جنبه‌های جامعه تاجیک تأثیر می‌گذارد. اکثر مهاجران کارگری تاجیک برای کار به روسیه سفر می‌کنند. بر اساس آمار، تا ۲ میلیون تاجیکستان در خارج از کشور، عمدتا در فدراسیون روسیه زندگی و کار می‌کنند. چنین سطوحی از مهاجرت به روسیه (دولت شیوع بالا) ممکن است منجر به افزایش تعداد HIV در تاجیکستان شود.[۲۲]

تخمین اندازه جمعیت (PSE) MSM در تاجیکستان در ۱۳٬۴۰۰ است. شیوع HIV در میان MSM 2 درصد است و در سال‌های اخیر ثابت بوده است. بر اساس آخرین بررسی مربوطه زیست رفتاری (IBBS) در میان MSM (2017), رفتار جنسی MSM خطرات قابل توجهی برای به دست آوردن HIV و سایر STIs را دارد. در مجموع، ۷۹ درصد از پاسخ دهندگان گزارش دادند که در طول آخرین رابطه جنسی آنال از کاندوم استفاده کرده‌اند و ۱۶ درصد از MSMها در طول سال گذشته علائم بیماری‌های متلاشی جنسی را نشان داده‌اند. پوشش MSM با آزمایش HIV همچنان کم است: تنها 39% MSM گزارش دادند که در ۱۲ ماه گذشته آزمایش HIV داشته‌اند و نتیجه را دریافت کرده‌اند.[۲۳]

در طول ۱۳ سال گذشته، کار پیشگیری از اچ‌آی‌وی در تاجیکستان با حمایت GFATM اجرا شده است؛ بودجه نیز از سوی دولت ایالات متحده و آژانس‌های سازمان ملل متحد در دسترس بوده است. کار پیشگیری با مشارکت جامعه مدنی و سازمان‌های مردم‌نهاد اجرا می‌شود. خدمات پیشگیری از اچ‌آی‌وی، و همچنین مراقبت و پشتیبانی از طریق شبکه سازمان‌های مردم‌نهاد و در مراکز محلی ایدز قابل دسترسی است. ارائه کاندوم و توزیع مطالب اطلاعاتی خدماتی بود که اغلب توسط مردان همجنسگرا گزارش شده است. در مجموع، ۸۹٪ از پاسخ‌دهندگان IBBS به دریافت کاندوم در ۱۲ ماه گذشته و دانستن محل انجام آزمایش اچ‌آی‌وی اشاره کردند. طرح کلی کشور برای بودجه GFATM 2018-2020، تخصیص مالی به سازمان‌های جامعه مدنی را برای افزایش دسترسی و مشارکت زنان همجنسگرا در جستجوی بسته‌های پیشگیری، ارتباط با مراقبت، پایبندی به درمان، کاهش انگ و تبعیض، ارائه خدمات پشتیبانی حقوقی و غیره پیش‌بینی کرده است.[۲۴] با این حال، مردان همجنسگرا به عنوان یک جمعیت کلیدی در برنامه ملی مبارزه با اپیدمی ویروس نقص ایمنی انسانی در جمهوری تاجیکستان برای سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۲۰ تعریف نشده‌اند.

گرسنگی و سوء تغذیه

تاجیکستان با چالش‌های قابل توجهی در زمینه تغذیه و امنیت غذایی مواجه است، همان‌طور که در چشم‌انداز امنیت غذایی و تغذیه برای اروپا و آسیای مرکزی سازمان ملل متحد برای سال ۲۰۲۴ مشخص شده است. سوء تغذیه مزمن همچنان بر کشور تأثیر می‌گذارد، با ۱۳٫۱ درصد از کودکان زیر پنج سال در سال ۲۰۲۲ دچار کاهش زمان و ۹٫۹ درصد از ضایع شدن، که بسیار بالاتر از اهداف جهانی است. در عین حال چاقی کودکان افزایش یافته است، با افزایش وزن بیش از حد کودکان از ۴٫۶ درصد در سال ۲۰۰۰ به ۲۱ درصد در سال ۲۰۱۲. کشاورزی که برای اقتصاد حیاتی است، به‌طور فزاینده ای در معرض تغییرات آب و هوایی و کمبود آب است. با وجود اصلاحات مانند قانون آب ۲۰۲۰ و مدیریت خط مشرق آب در سال ۲۰۲۶، مدیریت آب همچنان یک مسئله مهم است. علاوه بر این، زنان در کشاورزی با تفاوت‌های جنسیتی قابل توجهی مواجه هستند و به‌طور عمده بدون محافظت غیررسمی کار می‌کنند. این مسائل با چالش‌های منطقه ای گسترده‌تر مانند بی‌ثباتی غذایی و افزایش چاقی، پیچیده‌تر می‌شوند و از سازمان ملل متحد می‌خواهند از راه حل‌های یکپارچه در زمینه تغذیه، سازگاری با آب و هوا و مدیریت آب حمایت کنند.[۲۵]

منابع

  1. ↑ Tajikistan country profile بایگانی‌شده در ۲۰۰۵-۰۲-۲۶ توسط Wayback Machine. Library of Congress Federal Research Division (January 2007). This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  2. ↑ "Tajikistan - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (به انگلیسی). Archived from the original on 2022-03-24. Retrieved 2022-03-28.
  3. ↑ "WHO - Tajikistan". Who.int. Retrieved 22 February 2019.
  4. ↑ Tajikistan country profile بایگانی‌شده در ۲۰۰۵-۰۲-۲۶ توسط Wayback Machine. Library of Congress Federal Research Division (January 2007). This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  5. ↑ Khodjamurodov and Rachel (2010). "Health Systems in Transition: Tajikistan Health System Review" (PDF). European Observatory on Health Systems and Policies. 12 (2). Archived from the original (PDF) on 2 February 2017. Retrieved 5 October 2016.
  6. ↑ "Tajikistan - Data". Data.worldbank.org. Retrieved 22 February 2019.
  7. ↑ "Institute for Health Metrics and Evaluation, GBD Compare". Retrieved 5 October 2016.
  8. ↑ "GBD PROFILE: TAJIKISTAN" (PDF). The Global Burden of Disease Study, 2010. Archived from the original (PDF) on October 5, 2016. Retrieved 5 October 2016.
  9. ↑ "GBD Compare - IHME Viz Hub". Vizhub.healthdata.org. Archived from the original on 26 September 2019. Retrieved 22 February 2019.
  10. ↑ "United Nations Inter-Agency Group for Child Mortality Estimation. Levels & Trends in Child Mortality: Report 2015" (PDF). Unicef.org. Archived from the original (PDF) on October 5, 2016. Retrieved October 3, 2016.
  11. ↑ "A Decade of Tracking Progress for Maternal, Newborn and Child Survival: The 2015 Report" (PDF). Countdown2015mnch.org. Archived from the original (PDF) on 23 February 2019. Retrieved 22 February 2019.
  12. ↑ "A Decade of Tracking Progress for Maternal, Newborn and Child Survival: The 2015 Report" (PDF). Countdown2015mnch.org. Archived (PDF) from the original on 23 February 2019. Retrieved 22 February 2019.
  13. ↑ "United Nations Millennium Development Goals: Tajikistan Progress Report 2010" (PDF). Undp.tj. Archived from the original (PDF) on February 2, 2017. Retrieved October 3, 2016.
  14. ↑ "Better noncommunicable disease outcomes: challenges and opportunities for health systems. Tajikistan country assessment" (PDF). Euro.who.int. 2014. Archived from the original (PDF) on 2016-10-06. Retrieved 2016-10-05.
  15. ↑ Global Burden of Disease, 2013
  16. ↑ "Better noncommunicable disease outcomes: challenges and opportunities for health systems. Tajikistan country assessment" (PDF). Euro.who.int. 2014. Archived (PDF) from the original on 2016-10-06. Retrieved 2016-10-05.
  17. ↑ Global Burden of Disease, 2013.
  18. ↑ Bureau of International Narcotics and Law Enforcement Affairs. International Narcotics Control Strategy Report (INCSR) Report, 2014.
  19. ↑ "Tajikistan". Unaids.org. Retrieved 22 February 2019.
  20. ↑ National Program to Fight the Human Immunodeficiency Virus Epidemic in the Republic of Tajikistan for 2017-2020
  21. ↑ "HIV Program Review in Tajikistan: Evaluation Report 2014" (PDF).
  22. ↑ "Khodjamurodov, G; Rechel, B. Tajikistan: Health System Review // Health System in Transition, 2010, 12 (2), 156 p." (PDF). Archived from the original (PDF) on 2017-02-02. Retrieved 2016-10-05.
  23. ↑ "Sherkhonov, T; Kasianchuk, M; Khuvaydo, S; Rahmatjonov, U. HIV, HCV and syphilis prevalence among MSM in Tajikistan are stabilized // Abstract Book: 22nd International AIDS Conference (AIDS 2018), Amsterdam, Netherlands, July 23–28, 2018. — P. 815" (PDF).
  24. ↑ GFATM Funding Request Tailored to Material Change, Tajikistan 2012-2020 (UNDP Tajikistan)
  25. ↑ "From Malnutrition to Water Scarcity: UN Identifies Key Threats to Food Security in Tajikistan - The Times Of Central Asia" (به انگلیسی). 2025-04-04. Retrieved 2025-04-07.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.