سنت جیووانی در پورتا لاتینا
| سنت جیووانی در پورتا لاتینا | |
|---|---|
| St. John before the Latin Gate (به انگلیسی) Sancti Ioanne ad Portam Latinam (به لاتین) | |
.jpg) | |
برای مشاهده تمام صفحه روی نقشه کلیک کنید | |
| ۴۱°۵۲′۳۸″ شمالی ۱۲°۳۰′۷″ شرقی / ۴۱٫۸۷۷۲۲°شمالی ۱۲٫۵۰۱۹۴°شرقی | |
| موقعیت | رم |
| کشور | ایتالیا |
| مذهب | کلیسای کاتولیک |
| سنت | آیین رومی |
| معماری | |
| وضعیت | کلیسای انتصابی |
| معمار | رافائله فاگنونی |
| نوع معماری | کلیسا |
| معماری مذهبی | معماری باروک |
| شروع به ساخت | ۴۹۳–۴۹۶ |
| مشخصات | |
| مصالح ساختمانی | آجر |
| موقعیت جغرافیایی | |
| ناحیه کلیسایی | Rome |
| District | Lazio |
سنت جیووانی در پورتا لاتینا (انگلیسی: San Giovanni a Porta Latina) یک کلیسای باسیلیکا در رم، ایتالیا، در نزدیکی پورتا لاتینا (در ویا لاتینا) دیوار اورلیان است.
تاریخچه
طبق گفته ترتولیان، به نقل از سنت جروم، در سال ۹۲، سنت جان انجیلی در رم تحت امپراتور دومیتیان با غوطه‌ور شدن در خمره‌ای از روغن جوشان، جان سالم به در برد و از آن بدون آسیبی بیرون آمد. او بعداً به جزیره پاتموس تبعید شد. به‌طور سنتی گفته می‌شود که این رویداد در دروازه لاتین (واقع در قسمت جنوبی دیوار روم) رخ داده است. گفته می‌شود کلیسای کوچک سن جیووانی در اولئو در همان مکان قرار دارد. این رویداد در کتاب شهدای رومی که در قرن هفتم آغاز شد، ذکر شده است، اگرچه این رویداد قبل از آن جشن گرفته می‌شد. جشنی در تقویم رومی نیز تا سال ۱۹۶۰ این رویداد را جشن می‌گرفت، زمانی که پاپ ژان بیست و سوم بیشتر جشن‌های ثانویه را برای یک قدیس حذف کرد. روز سیاه سنت جان ایوانگ. روز «آنته پورتام لاتینام» هنوز هم در کتاب دعای عمومی انگلیکان در ۶ مه مشخص شده است. این جشن همچنین توسط هیئت شخصی بانوی والسینگهام برگزار می‌شود.
سنت ساخت کلیسای سنت جان در دروازه لاتین، ساخت آن را در دوران پاپی پاپ گلاسیوس اول (۴۹۲–۴۹۶) قرار می‌دهد. این با قدیمی‌ترین کاشی‌های سقف که دارای مهر مالیاتی برای پادشاه اوستروگوت و حاکم ایتالیا، تئودوریک کبیر (حکومت ۴۹۳–۵۲۶) هستند، مطابقت دارد. یکی از این کاشی‌های سقف باستانی اکنون در کلیسای جامع به عنوان تریبون استفاده می‌شود.
در قرن هشتم، کلیسای جامع توسط پاپ آدریان اول مرمت شد و بعداً برج ناقوس و رواق به آن اضافه شد و در پایان قرن دوازدهم، کلیسای جامع توسط پاپ سلستین سوم دوباره تقدیس شد. در قرن‌های شانزدهم و هفدهم، سقفی به سبک باروک و دیگر ویژگی‌های باروک به فضای داخلی اضافه شد. در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، ویژگی‌های باروک حذف شدند و باسیلیکا به سادگی ابتدایی‌تری بازگردانده شد. این آخرین بازسازی توسط پدران روسمینیان انجام شد که در سال ۱۹۳۸، مراقبت از باسیلیکا و ساختمان مجاور به آنها سپرده شد، جایی که آنها کالج میسیونری آنتونیو روسمینی را افتتاح کردند که خانه مطالعات بین‌المللی آنها را در خود جای داده است.
گفته می‌شود این کلیسا محل یکی از اولین عروسی‌های همجنس‌گرایان در اروپای غربی است. میشل دو مونتنی، فیلسوف و مقاله‌نویس برجسته فرانسوی قرن شانزدهم، در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد:
در بازگشت از کلیسای سنت پیتر، با مردی ملاقات کردم که به من اطلاع داد که در همان روز [۱۸ مارس ۱۵۸۱] ایستگاه هفته مقدس در سن جیووانی پورتا لاتینا بود، کلیسایی که چند سال قبل از آن، برخی از پرتغالی‌ها وارد یک انجمن برادری عجیب شده بودند. آنها در مراسم عشای ربانی، با همان تشریفاتی که ما ازدواج‌هایمان را انجام می‌دهیم، مرد با مرد، ازدواج می‌کردند، همان مراسم انجیل ازدواج را می‌خواندند و سپس به رختخواب می‌رفتند و با هم زندگی می‌کردند. شوخ‌طبعان رومی می‌گفتند که چون در پیوند دیگر، یعنی پیوند زن و مرد، این شرایط ازدواج به تنهایی آن را مشروع می‌کند، برای این مردم تیزبین به نظر می‌رسید که اگر این عمل دیگر را با تشریفات و اسرار کلیسا مجاز بدانند، به همان اندازه مشروع خواهد شد.
شرح
ورودی کلیسا در مقابل یک مربع کوچک با دهانه چاهی مربوط به قرن هشتم قرار دارد که تقریباً همان نمای کلیسا را که در مراسم تقدیس مجدد توسط پاپ سلستین سوم در قرن دوازدهم دیده می‌شد، بازسازی می‌کند.
رواق (یا ایوان) کلیسا توسط چهار ستون کلاسیک (هر کدام با سنگ مرمر متفاوت) که پنج طاق را نگه می‌دارند، پشتیبانی می‌شود. درب اصلی با یک موزاییک ساده از پورفیری قرمز و سبز قاب گرفته شده است.
فضای داخلی باسیلیکا به سه شبستان تقسیم شده است که توسط دو ردیف ستون از هم جدا شده‌اند که طاق‌های نیم دایره‌ای بر روی آنها قرار دارند. دو ستون نزدیک به محراب از سنگ مرمر سفید با شیارهای عمیق هستند. ستون‌های دیگر از انواع مختلف سنگ مرمر و گرانیت هستند که با مجموعه‌ای متنوع از سرستون‌های ایونیک پوشانده شده‌اند. شبستان مرکزی با یک نیم‌شش ضلعی خاتمه می‌یابد. محراب. هر یک از سه ضلع محراب با یک پنجره بزرگ پر از عقیق عسلی رنگ باز می‌شود.
در لبه پنجره مرکزی، یک صحنه مصلوب چوبی حکاکی شده شامل سنت جان انجیل نویس و مریم مقدس قرار دارد. در جلوی محراب، یک سنگفرش موزاییکی به سبک کازماتسک قرار دارد. الگوی هندسی پورفیری قرمز و سبز با سنگ مرمر سفید قاب گرفته شده است (و همچنین قطعاتی از سنگ مرمر سفید با حروف لاتین دوباره استفاده شده است) که تصور می‌شود قبل از قرن دوازدهم ساخته شده باشد. در پله جلویی محراب، تیتولوس باسیلیکا، با منشأ باستانی، که در طول بازسازی‌های سال ۱۹۴۰ کشف شد، قرار دارد:
در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۵، نقاشی‌های دیواری که اخیراً کشف شده بودند، بالای محراب اصلی مرمت شدند. پس از این کار، جستجوی دیگری در امتداد نمای شبستان مرکزی، وجود یک دایره کامل را نشان داد. از نقاشی‌های دیواری قرون وسطایی. مرمت این نقاشی‌های دیواری با مرمت کامل کلیسای جامع در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ به پایان رسید. شبستان مرکزی با حدود ۵۰ صحنه از عهد عتیق و عهد جدید، از خلقت جهان تا آخرالزمان باشکوه اورشلیم جدید، تزئین شده است. این نقاشی‌های دیواری توسط چندین هنرمند تحت نظارت یک استاد اجرا شده‌اند.
منابع
- D. Mondini, "S. Lorenzo in Lucina", in: P. C. Claussan, D. Mondini, D. Senekovic, Die Kirchen der Stadt Rom im Mittelalter 1050–1300, Band 3 (G-L), Stuttgart 2010, pp. 261–309, شابک ۹۷۸−۳−۵۱۵−۰۹۰۷۳−۵
- R. Krautheimer, Corpus basilicarum christianarum Romae. The early Christian basilicas of Rome, 2, Città del Vaticano 1959, 178–179.
- Anthony Morris Clark (1981). Studies in Roman Eighteenth-Century Painting. Decatur House Press, Limited. ISBN 978-0-916276-10-2.
- Luigi Salerno, S. Lorenzo in Lucina in Via del Corso (Roma 1961).
- M. E Bertoldi, "L'area archeologica di San Lorenzo in Lucina a Roma", Bollettino di archeologia, 13–15, 1992, 127–134.
- M. E. Bertoldi, S. Lorenzo in Lucina (Le chiese di Roma illustrate. Nuova serie 28), Roma 1994.
- Olof Brandt, "Sul battistero paleocristiano di S. Lorenzo in Lucina", Archeologia laziale XII (Quaderni di archeologia etrusco-italica 23), 1, Roma 1995, 145–150.
- Olof Brandt, "La seconda campagna di scavo nel battistero di S. Lorenzo in Lucina a Roma. Rapporto preliminare", Opuscula Romana 20, 1996, 271-274.
- Olof Brandt, "Un'iscrizione riutilizzata da S. Lorenzo in Lucina", Rivista di Archeologia Cristiana 70, 1994, 197–201.
- F. Bertozzi, "S. Lorenzo in Lucina," Roma Sacra 2, 1995, pp. 6-17.
- G. De Spirito, "Basilica S. Laurentii in Lucina", Lexicon Topographicum Urbis Romae III, Roma 1996, 183–185.
- M. E. Bertoldi, "Un documento di archivio sul battistero di S. Lorenzo in Lucina", Ultra terminum vagari. Scritti in onore di Carl Nylander a cura di Börje Magnusson et al., Roma 1997, 43–44.
- Wanda Tymowska; Alain Mérot; Daniela Gallo (2002). Marco Benefial: état de la question. Paris: Mémoire de DEA : Histoire de l'art : Paris 4.
- Olof Brandt (ed.), "San Lorenzo in Lucina: The Transformations of a Roman Quarter." [Skrifter Utgivna av Svenska Institutet i Athen / Acta Instituti Atheniensis Regni Sueciae. 4°, 61.] Stockholm Rome 2012, شابک ۹۷۸۹۱۷۰۴۲۱۷۹۲.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Giovanni a Porta Latina». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
- کلیساهای بازیلیکا در رم
- کلیساهای سده ۵ (میلادی)