سنت پانکراس
| سنت پانکراس | |
|---|---|
| کلیسای سنت پانکراس | |
| Basilica di San Pancrazio | |
 Facade | |
برای مشاهده تمام صفحه روی نقشه کلیک کنید | |
| ۴۱°۵۳′۰۶″ شمالی ۱۲°۲۷′۱۴″ شرقی / ۴۱٫۸۸۵۰۰°شمالی ۱۲٫۴۵۳۸۹°شرقی | |
| موقعیت | رم |
| کشور | ایتالیا |
| مذهب | کلیسای کاتولیک |
| سنت | آیین رومی |
| وبگاه | sanpancrazio |
| تاریخچه | |
| تأسیس | قرن پنجم میلادی |
| موسس | سیماکوس |
| اهدا | پانکراس رم |
| معماری | |
| وضعیت | کلیسای انتصابی |
| نوع معماری | هنر و معماری ابتدای مسیحیت، معماری رنسانس |
| اتمام ساخت | ۱۸۴۹ |
| موقعیت جغرافیایی | |
| اسقف‌نشین | اسقف‌نشین رم |
سنت پانکراس (انگلیسی: San Pancrazio) یک کلیسای کاتولیک کوچک و کلیسای عنوانی، صومعه‌ای و محلی است که توسط پاپ سیماکوس در قرن ششم در رم، ایتالیا تأسیس شد. این کلیسا از طریق سنت پانکرازیو، به سمت غرب فراتر از پورتا سن پانکرازیو قرار دارد که به بخشی از دیوار اورلیان در ژانیکولوم باز می‌شود و دخمه سن پانکرازیو را پوشش می‌دهد. صومعه مجاور شاید در همان اوایل کلیسا تأسیس شده باشد و از آن زمان توسط کارملیت‌های جدا شده اشغال شده است.
کاردینال کشیش تیتولوس سنت پانکرازی، آنتونیو کانیزارس لوورا است. از دیگر دارندگان قبلی این عنوان می‌توان به پاپ پل چهارم (۱۵ ژانویه - ۲۴ سپتامبر ۱۵۳۷) و پاپ کلمنت هشتم (۱۸ دسامبر ۱۵۸۵–۳۰ ژانویه ۱۵۹۲) اشاره کرد.
تاریخچه
این کلیسا توسط پاپ سیماکوس (۴۹۸–۵۱۴) در محلی که پیکر سنت پانکراس رومی یا پانکراتیوس در آن دفن شده بود، یعنی در خیابان اورلیا میلیاریو سکوندو («در خیابان اورلیا در دومین نقطه عطف») ساخته شد. این کلیسا در ابتدا توسط او تحت مراقبت روحانیون کلیسای سنت کریسوگونو قرار گرفت. به دلیل بی‌توجهی آنها به این مکان، پاپ گرگوری اول (۵۹۰–۶۰۴) پس از غارت صومعه مونته‌کاسینو توسط لومباردها در سال ۵۸۰، آن را به اعضای فرقه تازه تأسیس بندیکتین سپرد. در قرن هفتم، پاپ هونوریوس اول (۶۲۵–۶۳۸) کلیسای بزرگتری برای تعداد فزاینده زائران ساخت. او یادگارهای قدیس را در زیر محراب بلند قرار داد، با پنجره‌ای برای دسترسی از یک راهروی نیم دایره‌ای که به پشت و زیر محراب منتهی می‌شد. در قرن هفدهم، این کلیسا به کارملیت‌های بی‌کلاه داده شد که آن را کاملاً بازسازی کردند. این کلیسا در قرن نوزدهم، که در جریان حمله فرانسه به جمهوری روم در سال ۱۸۴۹ به شدت آسیب دیده بود، مورد بازسازی بیشتری قرار گرفت؛ اما نمای آجری ساده اواخر قرن پانزدهم خود را با نشان پاپ اینوسنت هشتم حفظ کرده است.
در زیر کلیسا، دخمه‌های عظیمی به نام دخمه سن پانکراسیو یا دی اتاویلا وجود دارد. ورودی آن در کنار موزه کوچک سنت پانکراسیو با قطعاتی از مجسمه‌ها و کتیبه‌های بت‌پرستانه و اوایل مسیحیت قرار دارد.
منابع
- Richart Krautheimer, Corpus Basilicarum Christianarum Romae: The Early Christian Basilicas of Rome (IV–IX Cent.) Part II (Roma: 1937), pp. 153–177.
- John Crook, The Architectural Setting of the Cult of Saints in the Early Christian West c. 300 – c. 1200 (Oxford: Clarendon 2000), pp. 82–83.
- Giuseppe Burragato and Antonio Palumbo, Sulle orme di San Pancrazio, martire romano. Culto, basilica, catacombe (Morena (Roma) : Edizioni OCD, 2004).
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Pancrazio». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
- کلیساهای بازیلیکا در رم
- کلیساهای سده ۶ (میلادی)