سنویس
 سنویس پخش‌شده بر روی نان و ظرف سنویس در پس‌زمینه | |
| گونه | پخشینه |
|---|---|
| خاستگاه | سوئیس |
| منطقه | Rheinfelden |
| سازنده | Alex Villinger |
| سال | ۱۹۳۱ |
| مواد اصلی | عصار مخمر |
سنویس (به لاتین: Cenovis، واژه‌ای ترکیبی از لاتین: cena به معنای «وعده غذایی»، novum به معنای «نو»، و vis به معنای «نیرو») نام تجاری یک خمیر نان است که عمدتاً در سوئیس شناخته می‌شود. این فرآورده از عصاره مخمر آبجو، پیاز، هویج و ادویه‌جات تهیه می‌شود و به‌عنوان مالیدنی روی نان کره‌ای یا به‌عنوان چاشنی در سس‌ها و سبزیجات به‌کار می‌رود.
سنویس در قیاس با فرآورده‌های مشابه همچون مارمیت انگلیسی (۱۹۰۲) و ویجمایت استرالیایی (۱۹۲۲)، بافتی روشن‌تر و مایع‌تر دارد و از دیرباز در لوله (تیوب) عرضه می‌شده‌است. نام این محصول در پیوند با جنبش اصلاح سبک زندگی و گفتمان تغذیه سالم در آغاز سده بیستم شکل گرفت.
تاریخچه
ریشه‌های آلمانی
در سال ۱۹۱۵ میلادی، شرکت «Cenovis Nährmittelwerke GmbH» در مونیخ به‌عنوان کارخانه‌ای برای تولید مخمر آبجو و مالت تأسیس شد.[۱] این شرکت همچنین محصولاتی چون جو دوسر و بیکینگ‌پودر تولید می‌کرد و از رقبای اصلی شرکت ماگی به‌شمار می‌رفت.[۲] عصاره ویتامین سنویس آلمانی از حدود سال ۱۹۲۰ در شیشه‌هایی با برچسب «ماندگاری نامحدود» در دسترس بود.[۳]
بنیانگذار و سهامدار اصلی سنویس، یولیوس شولاین، فرزند آبجوساز یوزف شولاین بود. در سال ۱۹۳۸ — همان سالی که شرکت مونیخی وی در جریان آریایی‌سازی مصادره شد و او به ایالات متحده مهاجرت کرد — از وجود مخمر ویتامینه سنویس تولیدشده در سوئیس سخن گفت.[۴]
تولید سوئیسی
در سال ۱۹۳۱، شرکت Vitamin-Hefe AG در راین‌فلدن واقع در کانتون آرگاو توسط آلکس فیلینگر، دستیار آبجوسازی Salmenbräu، تأسیس شد. از سال ۱۹۳۵ این شرکت عصاره سنویس را در کنار مخمر آبجو و سایر فرآورده‌های جانبی تولید می‌کرد. در سال ۱۹۵۵ سنویس به بخشی از جیره بقا ارتش سوئیس تبدیل شد.[۵] در سال ۱۹۶۵، شرکت Vitamin-Hefe AG تمامی علائم تجاری و روش‌های تولید را از شرکت Cenovis-Werke GmbH مونیخ خریداری کرد.[۶]
از سال ۲۰۰۸ سنویس توسط شرکت Sonaris AG در آریسدورف تولید می‌شود. در سال ۲۰۱۳ دو شرکت Cenovis AG و Sonaris AG با یکدیگر ادغام شدند و شرکت کنونی Cenovis AG با مقر در آریسدورف را تشکیل دادند.[۷]
پیوند به بیرون
- «Website des Unternehmens». دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۶-۰۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
منابع
- ↑ Christian Schäder, Münchner Brauindustrie 1871–1945. Die wirtschaftsgeschichtliche Entwicklung eines Industriezweiges, Marburg: Tectum 1999, S. 286f. ISBN 3-8288-8009-6.
- ↑ Marita Krauss: Rechte Karrieren in München: Von der Weimarer Zeit bis in die Nachkriegsjahre, München: Volk 2010, S. 21, ISBN 978-3-937200-53-8.
- ↑ Abbildung siehe Max Lippmann: Cenovis Kochrezepte, München: Cenovis 1935
- ↑ Julius Schülein: Die Bierhefe als Heil-, Nähr- und Futtermittel, Dresden: Steinkopff 1938, S. 53
- ↑ «Geschichte». cenovis.ch. دریافت‌شده در ۳ ژوئن ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Vitamin-Hefe AG». Verband Aargauer Museen und Sammlungen. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ آوریل ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ PME-Magazine, 27. April 2011, S. 86–87.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Cenovis». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۱ مه ۲۰۲۶.
- شرکتهای مواد غذایی سوئیس
- افزایندههای اومامی