سن لورنزو در لوسینا

سن لورنزو در لوسینا
Basilica S. Laurentii in Lucina (به لاتین)
Basilica di San Lorenzo in Lucina
نمای ساختمان سن لورنزو در لوسینا در سال ۲۰۲۳.
برای مشاهده تمام صفحه روی نقشه کلیک کنید
۴۱°۵۴′۱۲٫۳″ شمالی ۱۲°۲۸′۴۳٫۳″ شرقی
موقعیت	رم
کشور	ایتالیا
مذهب	کلیسای کاتولیک
معماری
وضعیت	کلیسای محلی، کلیسای انتصابی
نوع معماری	کلیسا
شروع به ساخت	قرن چهارم میلادی
مشخصات
طول	۶۵ متر (۲۱۳ فوت)
عرض	۱۶ متر (۵۲ فوت)
عرض سالن	۱۸ متر (۵۹ فوت)

سن لورنزو در لوسینا (انگلیسی: San Lorenzo in Lucina) یک کلیسای کاتولیک رومی، کلیسایی با عنوان و یک باسیلیکای کوچک در مرکز رم، ایتالیا است. این باسیلیکا در میدان سن لورنزو در لوسینا در ریون کولونا، حدود دو بلوک پشت کاخ مونته‌چیتوریو، نزدیک به خیابان ویا دل کورسو واقع شده است.

تاریخچه

این باسیلیکا به سنت لارنس روم، تقدیم شده است. نام «لوسینا» از نام مادر روحانی رومی قرن چهارم میلادی گرفته شده است که به مسیحیان اجازه داد کلیسایی در این مکان بسازند. ظاهراً پاپ مارسلوس اول در طول آزار و اذیت امپراتور روم، ماکسنتیوس، در این مکان پنهان شده بود و پاپ داماسوس اول در سال ۳۶۶ میلادی در آنجا انتخاب شد. پاپ سیکتوس سوم در سال ۴۴۰ میلادی کلیسایی را در این مکان تقدیس کرد. این کلیسا تیتولوس لوسینا نامیده شد و در اعمال شورای کلیسایی پاپ سیماکوس در سال ۴۹۹ میلادی نیز به آن اشاره شده است. این کلیسا برای اولین بار توسط پاپ پاسکال دوم در اوایل قرن دوازدهم بازسازی شد.

این کلیسا در ۲۶ مه ۱۱۹۶ توسط پاپ سلستین سوم تقدیس شد.

در سال ۱۶۰۶، پاپ پل پنجم، کلیسای جامع را به فرقه روحانیون کوچک منصوب کرد. کوزیمو فانزاگو در قرن هفدهم، فضای داخلی را به‌طور کامل بازسازی کرد، از جمله تبدیل راهروهای جانبی کلیسا به نمازخانه. سقف نیز توسط مومتو گروتر ناپلیایی نقاشی دیواری شد.

در قرن نوزدهم، در مرمت بعدی فضای داخلی که به سفارش پاپ پیوس نهم انجام شد، تزئینات باروک شبستان با نقاشی‌های دیواری نقاشی شده توسط روبرتو بومپیانی جایگزین شد.

کشیش کاردینال فعلی کلیسای تیتولوس اس. لورنتی در لوسینا، که در سال ۶۸۴ میلادی تأسیس شد، مالکوم رانجیت پاتابندیگ دان، اسقف اعظم کلمبو، سریلانکا است که در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ منصوب شد.

معماری

در بازسازی سال ۱۶۵۰، طرح کلیسایی راهرویی تخریب شد و شبستان‌های جانبی با کلیساهای کوچک باروک جایگزین شدند که سپس به خانواده‌های اشرافی اجاره داده شدند تا تزئین شوند و به عنوان مقبره استفاده شوند. این کار با قرار دادن دیوارهایی در پشت ستون‌های طاق‌ها انجام شد. خود طاق‌ها دارای ستون‌های مربعی محکم با پایه‌های ضربی هستند. سقف مسطح، طاق‌نما، طلاکاری شده و با گل‌های رز تزئین شده است و نقاشی از آپوتئوز سنت لارنس در پنل مرکزی دارد. این سقف در سال ۱۸۵۷ تحت نظر پاپ پیوس نهم ساخته شده است.

مسیح بر صلیب اثر گویدو رنی (۱۶۳۹–۱۶۴۰) در بالای محراب بلند قابل مشاهده است که توسط شش ستون قرنتی از سنگ مرمر سیاه قاب گرفته شده است. در زیر محراب، یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس وجود دارد که در آن شبکه‌ای از آهن حفظ شده است که طبق روایات، سنت لارنس بر روی آن به شهادت رسیده است. تخت مرمری پاپ پاسکال دوم در محراب پشت محراب بلند، کتیبه‌ای دارد که ترجمه یادگارهای سنت لارنس رم به باسیلیکا را ثبت می‌کند. یک مریم مقدس و کودک به همراه جان نپوموک و فرشته مقرب میکائیل اثر اونوفریو آولینو در محراب پشت محراب بلند آویزان است.

جیان لورنزو برنینی، کاپلا فونسکا، چهارمین نفر از سمت راست، را برای گابریل فونسکا پرتغالی، که پزشک پاپ اینوسنت دهم (۱۶۴۴–۱۶۵۵) بود، طراحی کرد. این کلیسا دارای چندین نیم‌تنه زیبا از برنینی و کارگاهش است، از جمله پرتره‌ای از فونسکا در سمت چپ محراب. این کلیسا همچنین نقاشی «الیشا در حال ریختن نمک در چشمه تلخ» اثر جیاچینتو گیمینیانی مربوط به سال ۱۶۶۴ را در خود جای داده است.

هنرمند فرانسوی، نیکولا پوسین (۱۵۹۴–۱۶۶۵) در کلیسای دوم سمت راست به خاک سپرده شده است و با بنای یادبودی که سفیر فرانسه، فرانسوا-رنه دو شاتوبریان، در سال ۱۸۳۰ اهدا کرده است، گرامی داشته می‌شود.

کلیسای دوم سمت چپ دارای یک محراب اثر کارلو ساراسنی است. کلیسای پنجم سمت چپ توسط سیمون ووئه طراحی و تزئین شده است. دو نقاشی او، سنت فرانسیس آسیزی را به تصویر می‌کشد: یکی او را در حال دریافت عادت مذهبی‌اش نشان می‌دهد و دیگری وسوسه‌های او را به تصویر می‌کشد. محراب، سنت فرانسیس را در حال ظهور بر جیاچینتا مارسکوتی در بستر مرگش، اثر مارکو بنفیال، نشان می‌دهد.

جوزپه ساردی در قرن هفدهم، تعمیدگاه سمت چپ ورودی را طراحی کرد. در این کلیسا، مقبره آهنگساز برناردو پاسکوینی (۱۶۳۷–۱۷۱۰) نیز قرار دارد. سه سال پس از مرگ آهنگساز، پرتره او که توسط پیترو فرانچسکو پاپالئو (حدود ۱۶۴۲–۱۷۱۸) از سنگ مرمر کارارا تراشیده شده بود، در آنجا قرار داده شد. این پرتره به سفارش برادرزاده آهنگساز، فلیچه برناردو ریکورداتی، و شاگردش برناردو گافی ساخته شده است.

چارلز استوارت، افسری در ارتش پاپ که در سال ۱۸۶۴ درگذشت، در این کلیسا به خاک سپرده شده است. او پسر جان استوارت، "مایسترو دی کاساًی شاهزاده چارلز ادوارد استوارت ("چارلز سوم"، "مدعی جوان") بود. چارلز در سال ۱۷۸۴ جان را به مقام بارونت مفتخر کرد.

درست بیرون از کلیسای جامع، مجسمه اصلی «وقتی غریبه بودم» قرار دارد که توسط هنرمند کانادایی تیموتی اشمالز به عنوان بخشی از مجموعه انجیل متی ۲۵ که به مناسبت جشن فوق‌العاده رحمت در سراسر رم نصب شده است، ساخته شده است.

منابع

• Titi, Filippo (1763). Descrizione delle Pitture, Sculture e Architetture esposte in Roma. Marco Pagliarini, Rome. pp. 367–369. Fillipo Titi.
• D. Mondini, "S. Lorenzo in Lucina", in: P. C. Claussan, D. Mondini, D. Senekovic, Die Kirchen der Stadt Rom im Mittelalter 1050–1300, Band 3 (G-L), Stuttgart 2010, pp. 261–309, شابک ‎۹۷۸−۳−۵۱۵−۰۹۰۷۳−۵
• R. Krautheimer, Corpus basilicarum christianarum Romae. The early Christian basilicas of Rome, 2, Città del Vaticano 1959, 178–179.
• Anthony Morris Clark (1981). Studies in Roman Eighteenth-Century Painting. Decatur House Press, Limited. ISBN 978-0-916276-10-2.
• Luigi Salerno, S. Lorenzo in Lucina in Via del Corso (Roma 1961).
• M. E Bertoldi, "L'area archeologica di San Lorenzo in Lucina a Roma", Bollettino di archeologia, 13–15, 1992, 127–134.
• M. E. Bertoldi, S. Lorenzo in Lucina (Le chiese di Roma illustrate. Nuova serie 28), Roma 1994.
• Olof Brandt, "Sul battistero paleocristiano di S. Lorenzo in Lucina", Archeologia laziale XII (Quaderni di archeologia etrusco-italica 23), 1, Roma 1995, 145–150.
• Olof Brandt, "La seconda campagna di scavo nel battistero di S. Lorenzo in Lucina a Roma. Rapporto preliminare", Opuscula Romana 20, 1996, 271-274.
• Olof Brandt, "Un'iscrizione riutilizzata da S. Lorenzo in Lucina", Rivista di Archeologia Cristiana 70, 1994, 197–201.
• F. Bertozzi, "S. Lorenzo in Lucina," Roma Sacra 2, 1995, pp. 6-17.
• G. De Spirito, "Basilica S. Laurentii in Lucina", Lexicon Topographicum Urbis Romae III, Roma 1996, 183–185.
• M. E. Bertoldi, "Un documento di archivio sul battistero di S. Lorenzo in Lucina", Ultra terminum vagari. Scritti in onore di Carl Nylander a cura di Börje Magnusson et al., Roma 1997, 43–44.
• Wanda Tymowska; Alain Mérot; Daniela Gallo (2002). Marco Benefial: état de la question. Paris: Mémoire de DEA : Histoire de l'art : Paris 4.
• Olof Brandt (ed.), "San Lorenzo in Lucina: The Transformations of a Roman Quarter." [Skrifter Utgivna av Svenska Institutet i Athen / Acta Instituti Atheniensis Regni Sueciae. 4°, 61.] Stockholm Rome 2012, شابک ‎۹۷۸۹۱۷۰۴۲۱۷۹۲.

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Lorenzo in Lucina». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵.