سه تیپتون

سه تیپتون (Tipton Three) نامی است که به سه شهروند بریتانیایی اهل تیپتون انگلستان داده شده است که به مدت دو سال توسط دولت ایالات متحده در بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا به صورت بازداشت اداری نگهداری می‌شدند.^[۱]

روحال احمد در روز ۱۱ مارس ۱۹۸۱ متولد شد؛ آصف اقبال در ۲۴ آوریل ۱۹۸۱ متولد شد؛ وزارت دفاع ایالات متحده برآورد کرده است که شفیق رسول در سال ۱۹۷۷ متولد شده است.^[۲] گزارش‌های دیگر حاکی از آن است که او تنها چند سال از دوستانش بزرگتر بوده است. این سه مرد که در اوایل دهه بیست زندگی خود بودند، در سال ۲۰۰۱ در افغانستان دستگیر، به بازداشتگاه ارتش ایالات متحده انتقال یافته و به گوانتانامو منتقل شدند، که در آنجا به عنوان جنگجویان دشمن در بازداشت قرار داشتند. خانواده‌های آنها از محل نگهداری آنها مطلع نبودند تا اینکه وزارت امور خارجه بریتانیا در ماه ژانویه ۲۰۰۲ آنها را مطلع کرد. آنها سه نفر از نه بریتانیایی بودند که در گوانتانامو تحت بازداشت بودند.

پس از مذاکرات بین دولت‌ها و ارزیابی بریتانیا از بازجویی‌هایشان، این مردان در ماه مارس ۲۰۰۴ به بریتانیا بازگردانده شدند. آنها روز بعد بدون هیچ اتهامی آزاد شدند.

شفیق رسول به همراه بسیاری دیگر در سال ۲۰۰۴ به دلیل بازداشت خود، از دولت ایالات متحده به دلیل «قرار احضار زندانی» شکایت کرد، پرونده‌ای که در نهایت به دیوان عالی ایالات متحده ارجاع شد. در پروندهٔ مهم «رسول علیه بوش» (۲۰۰۴)، دادگاه حکم داد که زندانیان گوانتانامو حق دارند در دادگاه‌های ایالات متحده، قانونی بودن بازداشت خود را به چالش بکشند. وکیل گرت پیرس وکالت این سه مرد را در بریتانیا بر عهده داشت.^[۳]

علاوه بر این، سه تیپتون و جمال‌الدین الحریث در سال ۲۰۰۴ علیه دولت ایالات متحده در پرونده رسول علیه رامسفلد اقامه دعوی کردند و استفاده از شکنجه و آزار مذهبی بازداشت‌شدگان را به چالش کشیدند. این پرونده در ماه آوریل ۲۰۰۹ توسط دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای ناحیه کلمبیا، بر اساس «مصونیت محدود» مقامات دولتی، رد شد؛ دادگاه حکم داد که چنین رفتاری در آن زمان به‌طور قانونی به عنوان ممنوع تعریف نشده بود. در ماه دسامبر ۲۰۰۹، دیوان عالی ایالات متحده از پذیرش پرونده برای رسیدگی خودداری کرد، بنابراین حکم دادگاه بدوی به قوت خود باقی است.

این سه مرد به عنوان سوژه فیلم «جاده گوانتانامو» (۲۰۰۶) معرفی شدند، که یک مستند-درام دربارهٔ وقایع به کارگردانی فیلمساز بریتانیایی مایکل وینترباتم است.

این سه نفر با هم سفر کردند، با هم دستگیر شدند و در ۹ مارس ۲۰۰۴ به همراه دو بازداشتی دیگر با هم آزاد شدند.

روحال احمد

روحال احمد (زاده ۱۱ مارس ۱۹۸۱ در بیرمنگام، میدلندز غربی، انگلستان) شهروند بریتانیا است. شماره شناسایی بازداشتی او ۱۱۰ بود^[۲]

استرالیا از دادن ویزا به روحال احمد برای تبلیغ فیلم «جاده گوانتانامو» (۲۰۰۶) که یک فیلم مستند بریتانیایی است که دربارهٔ این وقایع ساخته شده بود، خودداری کرد.^[۴] او در کمپینی علیه شکنجه که توسط عفو بین‌الملل سازماندهی شده بود، شرکت کرد.^[۵]

در روز ۴ اوت ۲۰۰۴، اقبال، احمد و رسول گزارشی از بدرفتاری و تحقیر خود در دوران بازداشت در ایالات متحده منتشر کردند.^[۲] طبق گزارش بی‌بی‌سی در این گزارش، این سه نفر بد رفتاری قابل توجهی را شرح می‌دهند، از جمله:

• آنها بارها و بارها مورد مشت، لگد، سیلی، تزریق اجباری مواد مخدر، محرومیت از خواب، محرومیت حسی، عکس‌برداری برهنه، بازرسی بدنی و تحقیرهای جنسی و مذهبی قرار گرفتند.
• نگهبان آمریکایی به زندانیان گفت: «دنیا نمی‌داند شما اینجا هستید. ما شما را خواهیم کشت و هیچ‌کس نخواهد فهمید.»
• اقبال گفت وقتی به گوانتانامو رسید، یکی از سربازان به او گفت: «شما خانواده‌ام را در آسمان‌خراش‌ها کشتید و حالا وقت آن است که پاسخ شما را بدهیم.»
• رسول گفت که یک افسر ام‌آی۵ (MI5) در جریان بازجویی به او گفته بود که تا آخر عمر در گوانتانامو زندانی خواهد بود.
• این مردان گفتند که شاهد ضرب و شتم زندانیانی بوده‌اند که بیماری روانی هستند.
• مرد دیگری پس از ضرب و شتم توسط سربازان به عنوان تنبیه، اقدام به خودکشی کرد که دچار آسیب مغزی شد.
• بریتانیایی‌ها گفتند که یک زندانی به آنها گفته است که ویدئویی از مردان نقابدار که ظاهراً زندانیان بوده‌اند به او نشان داده‌اند که مجبور به تجاوز به یکدیگر شده بودند.
• نگهبانان کتاب قرآن زندانیان را به داخل توالت می‌انداختند و سعی می‌کردند آنها را مجبور به ترک دینشان کنند.

آنها گفتند که پس از انتصاب ژنرال جفری میلر به عنوان فرمانده اردوگاه، بد رفتاری با زندانیان شدیدتر شد که از جمله آنها بستن دست و پا با زنجیر و تراشیدن اجباری ریش بود.

در این گزارش، آنها ادعا می‌کنند کسانی که خود را از ام‌آی۵ یا وزارت امور خارجه بریتانیا معرفی می‌کردند، به نظر می‌رسید که به آسایش خود اهمیتی نمی‌دادند.

در نهایت، این سه نفر (تحت فشار و بازجویی‌های توهین‌آمیز) به دروغ اعتراف کردند که همان سه چهره ناشناس قبلی در ویدئویی هستند که ظاهراً ملاقاتی بین اسامه بن لادن و محمد عطا را نشان می‌داد. با این حال، شواهد ارائه شده توسط ام‌آی۵ (MI5) نشان داد که آنها در زمان ملاقات در انگلستان بودند.^[۶]

این سه نفر از اولین بازداشت‌شدگانی بودند که آزاد شدند و دیدگاهی متفاوت از شرایط درون اردوگاه نسبت به آنچه وزارت دفاع ایالات متحده ارائه داده بود، در دسترس قرار دادند.^{[۷][۸][۹][۱۰][۱۱]}