سوزان مورتون بلوستاین

سوزان مورتون بلوستاین
زادهٔ۲۲ مارس ۱۹۵۳
پالو آلتو
ملیتایالات متحده آمریکا

سوزان مورتون بلوستاین (انگلیسی: Susan Morton Blaustein؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۵۳) فمینیست، فعال حوزه توسعه بین‌المللی، استاد دانشگاه و نیکوکار آمریکایی است. او بنیان‌گذار و رئیس هیئت‌مدیره «سازمان بین‌المللی زنان قدرتمند» است؛ سازمانی که در تشکل‌های محلی زنان در سراسر جهان سرمایه‌گذاری می‌کند، آن‌ها را برای یادگیری و تبادل تجربیات گرد هم می‌آورد و راهکارهایشان را برای بهبود زندگی زنان و خانواده‌های ساکن شهرها و پیشبرد برابری جنسیتی تقویت و ترویج می‌کند.[۱] بلاوستاین که در دانشگاه کلمبیا نیز تدریس می‌کند، پیش‌تر روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاست خارجی با تمرکز بر مسائل حقوق بشر بین‌الملل، و همچنین آهنگسازی آمریکایی و برنده جوایز معتبری از نهادهایی همچون «موقوفه ملی هنرها»، «کتابخانه کنگره»، «آکادمی هنر و ادبیات آمریکا» و «بنیاد گوگنهایم» بوده است.[۲]

اوایل زندگی و تحصیلات

سوزان بلوستاین در پالو آلتو، کالیفرنیا زاده و در بالتیمور، مریلند بزرگ شد. پدربزرگش، جیکوب بلوستاین،[۳] و پدربزرگ‌بزرگش، لوئیس بلوستاین، در سال ۱۹۱۱ فرمول بنزینی بدون سرب و «بدون کوبش» را توسعه دادند و شرکت نفت آمریکا (AMOCO) را برای پالایش و بازاریابی این محصول بنیان گذاری کردند.[۴] پدربزرگش همچنین رهبر جنبش‌های حقوق بشری بود که به عنوان رئیس کمیته یهودیان آمریکا خدمت کرد و به رؤسای جمهور متعددی، از جمله هری ترومن، جان اف. کندی و لیندون جانسون، در امور یهودیان مشاوره داد، برای گنجاندن تعهدات حقوق بشری در منشور سازمان ملل لابی کرد و به عنوان هم‌رئیس کنفرانس مطالبات یهودیان علیه آلمان، در تخصیص غرامت پس از هولوکاست کمک کرد.

بلوستاین در مدرسه پارک، یک مدرسهٔ مستقل از مهدکودک تا پایهٔ دوازدهم در بالتیمور، مریلند، تحصیل کرد. او سپس به تحصیل آهنگسازی در کالج پومونا نزد آهنگساز زادهٔ وین، کارل کوهن، پرداخت و در سال ۱۹۷۵ با مدرک کارشناسی هنر در پیانو و آهنگسازی فارغ‌التحصیل شد. او تحصیلات خود را در آهنگسازی نزد آهنگساز آنری پوسر در کنسرواتوار سلطنتی موسیقی در لیژ بلژیک، نزد سیمور شیفرین در دانشگاه برندایس و در دانشکده موسیقی ییل نزد جیکوب دراکمن، بتسی ژولاس و دیوید لوین ادامه داد و در سال ۱۹۸۶ دکترای هنرهای موسیقی در آهنگسازی گرفت.[۵]

بلوستاین در دوران تحصیل در دانشکده موسیقی ییل جوایز و سفارش‌های متعددی دریافت کرد، از جمله این جوایز می‌توان به موقوفه ملی هنرها، بنیاد سرژ کوسویتسکی و بنیاد فروم در کتابخانه کنگره، ارکستر آهنگسازان آمریکایی و چند گروه مجلسی و نوازنده اشاره کرد.[۵]

او سپس به عنوان عضو جوان در «انجمن پژوهشگران هاروارد» (Harvard Society of Fellows) فعالیت کرد و در آنجا چندین اثر سفارشی را به انجام رساند؛ از جمله یک کانتات بر اساس «غزل غزل‌های سلیمان» برای صدای متزو-سوپرانو، تنور و ارکستر مجلسی، یک کنسرتو برای ویولنسل [۶] و یک اثر برای گروه شش‌نوازی (سکستت) به سفارش «گروه موسیقی جدید نیویورک» (New York New Music Ensemble).[۷]

حرفه

فعالیت حرفه‌ای بلاوستاین در زمینه موسیقی در دوران تحصیلش در دانشگاه ییل آغاز شد، جایی که او با بهره‌گیری از کمک‌هزینه‌ای که در سال ۱۹۸۱ از «موقوفه ملی هنر» دریافت کرده بود، قطعه «فانتزی برای پیانوی تک‌نواز»[۸] و دیگر آثار موسیقی مجلسی خود را تصنیف کرد. در دوران فلوشیپی سال سوم او در هاروارد، غزل غزل‌ها را به پایان رساند که نخستین اجرای آن در سال ۱۹۸۵ توسط «ارکستر آهنگسازان آمریکایی» انجام شد.[۹] کنسرتویی برای ویولن‌سل که نخستین بار در سال ۱۹۸۴ در کتابخانه کنگره، توسط جوئل کراسنیک (نوازنده ویولن‌سل کوارتت جولیارد) و با همراهی یک ارکستر مجلسی به رهبری پل زوکوفسکی اجرا شد.[۱۰] و چند قطعهٔ تک‌نوازی و مجلسی دیگر.

او از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ استادیار موسیقی در دانشگاه کلمبیا بود و در این مدت دکترای خود را از دانشکده موسیقی ییل کامل کرد، آثار متعددی آهنگسازی کرد و از همکاران ارشد خود، ماریو داویدووسکی، ژاک-لویی مونو و جورج ادواردز، به یادگیری ادامه داد.

بلاوستاین می‌گوید که در سال ۱۹۸۸، در پی غرق شدن در چالش‌های پیش روی بسیاری از همسایگانش در مانیلِ فیلیپین، «از برج عاج خود بیرون کشیده شد»؛ او زمانی به آنجا رفته بود که نامزدش (و همسر کنونی‌اش)، آلن برلو، نخستین دفتر رادیو ملی آمریکا (NPR) در آسیا را در آن شهر تأسیس می‌کرد و او نیز قصد داشت دورهٔ بورسیهٔ «گوگنهایم» خود را در آنجا بگذراند. او ادامه می‌دهد که در همان دوران، علاوه بر خلق آثار موسیقایی فراوان، «به تهیهٔ گزارش در مناطق شهری کم‌درآمد پرداخت و اشتیاق خود را برای روایت داستان‌های کسانی که با فقر شدید و بی‌عدالتی دست‌وپنج نرم می‌کردند، کشف کرد.»[۱۱]

بلوستاین از فیلیپین، کامبوج، ویتنام، میانمار و مغولستان دربارهٔ درگیری، سیاست، اقتصاد و بی‌عدالتی اجتماعی گزارش تهیه کرد؛ او گزارشگری دربارهٔ سیاست و بی‌عدالتی را از واشینگتن دی‌سی، هانتسویل، تگزاس و بالکان ادامه داد و مقالاتش در نشریاتی چون نیویورکر، هارپر، وال استریت ژورنال آسیا، فار ایسترن اکونومیک ریویو، نیشن، نیو ریپابلیک، فیلادلفیا اینکوایرر، لس آنجلس تایمز و واشینگتن پست منتشر شد.

او در سال ۱۹۹۸ همکاری با گروه بین‌المللی بحران را آغاز کرد، نخست دربارهٔ بوسنی و سپس به عنوان مشاور ارشد دربارهٔ کوزوو و صربستان، جایی که در ائتلاف با دیگر سازمان‌های حقوق بشری و بشردوستانه کار کرد، و بعد دربارهٔ درگیری در تیمور شرقی. بلوستاین به ائتلاف برای عدالت بین‌المللی رفت تا گزارشگری خود را همراه با جان فاوست، امدادگر و بازپرس باسابقه، دربارهٔ نقض‌های فاحش حقوق بشر و تخلفات مالی که اسلوبودان میلوشویچ و صدام حسین، متهمان به جنایت جنگی، مرتکب شده بودند، ادامه دهد.

در سال ۲۰۰۶، بلوستاین طرح شهرهای هزاره را هم‌بنیان گذاشت و سپس رهبری کرد؛ پروژه‌ای ده‌ساله از مؤسسه زمین که به کمک به شهرهای منتخب زیرصحرای آفریقا برای تحقق توسعهٔ پایدار شهری از طریق دستیابی به اهداف توسعه هزاره اختصاص داشت. در جریان آن کار، بلوستاین و همکارانش مشاهده کردند که در سراسر شهرهای هزاره، زنان محلی همیشه چالش‌های پیش روی جوامع خود را درک می‌کردند و راه‌حل‌هایی برای ارائه داشتند، اما به‌ندرت به آن‌ها توجه می‌شد و منابع لازم برای آزمودن ایده‌هایشان را نداشتند.[۱۲]

در ۲۰۱۴–۲۰۱۵، بلوستاین و چند همکار از این دانش برای بنیان‌گذاری سازمان بین‌المللی زنان قدرتمند استفاده کردند که کمک‌های مالی و فنی به سازمان‌هایی ارائه می‌دهد که برای بهبود رفاه زنان و دختران در جوامع شهری سراسر جهان تلاش می‌کنند. از زمان تأسیس، زنان قدرتمند بیش از ۱۳ میلیون دلار کمک مالی اعطا کرده و از ۳۳ سازمان در جوامع به‌شدت آسیب‌پذیر در ۲۳ کشور حمایت کرده است.[۱]

سایر فعالیت‌ها

بلوستاین در هیئت‌مدیرهٔ تعدادی از سازمان‌های غیرانتفاعی خدمت کرده است، از جمله پزشکان برای حقوق بشر، شرکای کرامت و حقوق (پیش‌تر طرح ملی حقوق اقتصادی و اجتماعی)، مدرسه اخلاق و رهبری جهانی، پیمان هزاره، مدرسه دوستان سیدول، مؤسسه جیکوب بلوستاین برای پیشبرد حقوق بشر در کمیته یهودیان آمریکا، و دو بنیاد خانوادگی.

افتخارات و جوایز

بلوستاین در سال ۱۹۸۸ کمک‌هزینه گوگنهایم، و در ۱۹۸۲–۱۹۸۵ همکار جوان هاروارد از انجمن همکاران هاروارد را دریافت کرد و جوایز متعددی نیز گرفته است، از جمله از آکادمی آمریکایی هنر و ادبیات، BMI (۱۹۷۸)، دانشگاه برندایس، بنیاد سرژ کوسویتسکی در کتابخانه کنگره (۱۹۸۴) و موقوفه ملی هنرها (۱۹۸۱).

او آثاری به سفارش هنرمندان متعددی ساخته است، از جمله ارکستر آهنگسازان آمریکایی، گروه موسیقی جدید نیویورک، اسپکولوم موزیکه، نوازندهٔ ویولنسل جوئل کروس نیک و نوازندهٔ فلوت جین روزنفلد، و موسیقی او توسط این هنرمندان و همچنین کوارتت کرونوس، گروه مجلسی معاصر به رهبری آرتور وایزبرگ، باریتون الوود پیترسون، متزوسوپرانو جنت استیل و پیانیست‌های آلن فاینبرگ، مارتین گلدری و سالی پینکاس اجرا شده است.

بلوستاین در سال ۲۰۱۸ با جایزهٔ بان کی مون برای توانمندسازی زنان از سوی Asia Initiatives تجلیل شد،[۱۳] در ۲۰۱۹ به عنوان یکی از «۲۱ رهبر برای قرن بیست و یکم» از سوی Women's eNews انتخاب شد،[۱۴] و در ۲۰۲۵ جایزهٔ بلایسدل برای خدمات برجسته از کالج پومونا و جایزهٔ پاول فارمر از شرکای کرامت و حقوق را دریافت کرد.

آثار

آثار برگزیده شامل:

  • به اورفئوس برای گروه کر مختلط آکاپلا، متن: ۴ غزل از ریلکه، ۱۹۲۲
  • ریچرکاته: کوارتت زهی شماره ۱، ۱۹۸۱

او مقالات تخصصی نیز نوشته است، از جمله: «بقای زیبایی‌شناسی: کتاب‌هایی از بولز، دلیو، روچبرگ». پرسپکتیوهای موسیقی نو ۲۷، شمارهٔ ۱ (زمستان ۱۹۸۹): ۲۷۲–۳۰۳.

منابع

  1. 1 2 "Homepage". WomenStrong. Retrieved 2021-05-11.
  2. ↑ "Dr. Susan M. Blaustein, Author at WomenStrong". WomenStrong.
  3. ↑ "Jacob Blaustein Is Dead at 78; Founder of the American Oil Co". The New York Times. November 16, 1970.
  4. ↑ "Family History". Blaustein Philanthropic Group. Retrieved 2021-05-11.
  5. 1 2 Jobin, Sara (2018). "Blaustein, Susan Morton". Grove Music Online. doi:10.1093/gmo/9781561592630.article.2019932.
  6. ↑ "Modern Cello Music: A Marathon Exploration", The Washington Post
  7. ↑ "GM 2028 – New York New Music Ensemble: Wuorinen/Schwantes/Blaustein". www.gmrecordings.com.
  8. ↑ Fantasie for Piano Solo. September 5, 1980. OCLC 37942030 – via WorldCat.
  9. ↑ Crutchfield, Will (1985-03-21). "Music: Three Premieres Performed". The New York Times. Retrieved 2021-05-11.
  10. ↑ Zukofsky, Paul; Berger, Arthur; Wernick, Richard; Johnson, Lockrem; Wuorinen, Charles; Blaustein, Susan; Subotnick, Morton; Shapey, Ralph (1984), Library of Congress Music Division concert, 1984-11-07, retrieved 2021-05-11
  11. ↑ Kimberly Pike (2021-04-05). "How Susan Blaustein Found Her Path to Empowering Women Globally". Philanthropy Women. Retrieved 2021-05-11. (Login required)
  12. ↑ "NPO 039: Creating Space for Local Voices (Dr. Susan Blaustein, WomenStrong International)". Nonprofit Optimist. 18 December 2018. Retrieved 2021-05-11.
  13. ↑ "Gala 2018". Asia Initiatives. Retrieved 2021-05-11.
  14. ↑ Tony Bowles (2019-05-07). "Inside the Women's eNews 21 Leaders for the 21st Century Awards Gala". Medium. Retrieved 2021-05-11.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.