شاهدخت اینگبورگ دانمارک

شاهدخت اینگبورگ دانمارک
دوشس وستریوتلند
زاده۲ اوت ۱۸۷۸
درگذشته۱۲ مارس ۱۹۵۸ (۷۹ سال)
استکهلم
آرامگاه۱۹ مارس ۱۹۵۸
گورستان سلطنتی سوئد، سولنا، سوئد
همسر(ان)شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند (ا. ۱۸۹۷–۱۹۵۱)
فرزند(ان)شاهدخت مارگاریتا سوئد
شاهدخت مارتا
آسترید سوئد
شاهزاده کارل برنادوت
خانداندودمان گلوکسبورگ
پدرفردریک هشتم، پادشاه دانمارک
مادرلوئیز سوئد، ملکه دانمارک

شاهدخت اینگبورگ دانمارک (اینگبورگ شارلوت کارولین فردریکه لوئیزه؛ ۲ اوت ۱۸۷۸ – ۱۲ مارس ۱۹۵۸) شاهدخت سوئد از طریق ازدواج با شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند بود.

شاهدخت اینگبورگ دختر فردریک هشتم، پادشاه دانمارک و لوئیز سوئد، ملکه دانمارک بود و به‌عنوان یک شاهدخت دانمارکی در کپنهاگ بزرگ شد. در سال ۱۸۹۷، او با پسرعموی درجه‌یک مادرش، شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند، ازدواج کرد و باقی عمر خود را در سوئد به‌عنوان عضوی از خاندان سلطنتی سوئد گذراند.

حاصل این ازدواج چهار فرزند بود که در میان آنان مارتا، شاهدخت تاجدار نروژ و آسترید، ملکه بلژیک قرار داشتند.

اوایل زندگی

زادگاه شاهدخت اینگبورگ، کاخ شارلوتنلوند

شاهدخت اینگبورگ در ۲ اوت ۱۸۷۸ در اقامتگاه روستایی والدینش، کاخ شارلوتنلوند در شمال کپنهاگ، در دوران پادشاهی پدربزرگ پدری‌اش، کریستیان نهم، زاده شد.[۱] او دومین دختر و پنجمین فرزند ولیعهد فردریک دانمارک و همسرش شاهدخت لوئیز سوئد بود.[۲] پدرش پسر ارشد کریستیان نهم، پادشاه دانمارک و لوئیز هسه-کاسل بود و مادرش تنها دختر کارل پانزدهم، پادشاه سوئد و لوئیز هلند بود. او با نام‌های اینگبورگ شارلوت کارولین فردریککه لوئیزه غسل تعمید داده شد،[الف] و با عنوان شاهدخت اینگبورگ شناخته می‌شد.[۱]

شاهدخت اینگبورگ به‌عنوان نوه کریستیان نهم، که به لقب «پدرزن اروپا» شناخته می‌شد، با چندین پادشاه و فرمانروای اروپایی خویشاوند بود. از این رو، او دخترعمو یا پسرعموی درجه‌یک پادشاه آینده جرج پنجم بریتانیا، تزار نیکلای دوم روسیه، پادشاه کنستانتین یکم یونان و دوک ارنست آگوستوس برونسویک بود.

شاهدخت اینگبورگ (در سمت چپ) به همراه والدین و خواهر و برادرهای بزرگ‌ترش در سال ۱۸۸۵.

شاهدخت اینگبورگ هفت خواهر و برادر داشت که دو تن از بزرگ‌ترین آنان شاهزاده کریستیان (پادشاه آینده کریستیان دهم دانمارک) و شاهزاده کارل (پادشاه آینده هاوکان هفتم نروژ) بودند.[۲] او به همراه خواهر و برادرهایش در دربار سلطنتی کپنهاگ بزرگ شد و دوران کودکی خود را میان اقامتگاه شهری والدینش، کاخ فردریک هشتم،[ب] کاخی متعلق به سده هجدهم که بخشی از مجموعه کاخ آمالینبورگ در مرکز کپنهاگ است و اقامتگاه روستایی آنان، کاخ شارلوتنلوند، که در ساحل تنگه اورسوند در شمال شهر قرار داشت، سپری کرد. برخلاف رویه معمول آن دوره که کودکان سلطنتی توسط مربیان سرخانه بزرگ می‌شدند، کودکان توسط ولیعهدبانو لوئیز خودشان تربیت شدند.[۴] تحت نظارت مادرشان، فرزندان ولیعهدبانو تربیتی نسبتاً سختگیرانه و مسیحیت‌محور دریافت کردند که با جدیت، انجام وظایف، مراقبت و نظم مشخص می‌شد.[۴] با وجود این تربیت سختگیرانه، شاهدخت اینگبورگ به زنی جوان، مهربان، بی‌خیال و زیرک تبدیل شد.

نامزدی و ازدواج

شاهدخت اینگبورگ و شاهزاده کارل در سال ۱۸۹۷.

در مه ۱۸۹۷، شاهدخت اینگبورگ در هجده‌سالگی با شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند که سومین پسر اسکار دوم، پادشاه سوئد و سوفیا ناسائو بود، نامزد کرد.[۵] بنابراین آنان پسرعمو و دخترعمو یا دخترعمو و پسرعموی یک نسل در میان بودند. مدت‌ها این موضوع یک راز آشکار عمومی بود که ولیعهدبانو لوئیز می‌خواست یکی از دخترانش با عضوی از خاندان سلطنتی سوئد ازدواج کند و در نهایت همین اتفاق رخ داد. در سال ۱۹۴۷، به مناسبت پنجاهمین سالگرد ازدواجشان، همسرش اعتراف کرد که ازدواج آنان توسط پدرانشان ترتیب داده شده بود و اینگبورگ خود افزود: «من با یک غریبه کامل ازدواج کردم!»[۶] اگرچه ازدواج آنان ترتیب داده شده بود، نتیجه آن کاملاً با خواسته شخصی شاهدخت مطابقت داشت و او پس از ازدواج گفت: «یک سال تمام از خدا خواسته‌ام که کارل را داشته باشم.»[۷]

مراسم ازدواج در ۲۷ اوت ۱۸۹۷ در کلیسای کاخ کریستیانسبورگ در کپنهاگ برگزار شد.[۱] مهمانان عروسی شامل اعضای خاندان سلطنتی دانمارک و خاندان سلطنتی سوئد و همچنین عمه‌های پدری عروس، ملکه بیوه روسیه و شاهدخت ولز بودند. پس از پذیرایی عروسی، زوج تازه‌ازدواج‌کرده کاخ را به مقصد اسکله ترک کردند و در آنجا سوار کشتی تفریحی سلطنتی دانمارک، کشتی بخار پارویی دانبروگ شدند که صبح روز بعد زودهنگام به مقصد لوبک حرکت کرد.[۸] آنان ماه‌عسل خود را در آلمان گذراندند.

نقش عمومی

اینگبورگ، دوشس وستریوتلند در سوگ، دهه ۱۹۰۰

پس از ورودش به سوئد، او بلافاصله مورد استقبال قرار گرفت. این ازدواج از سوی مردم مثبت تلقی شد زیرا اینگبورگ نوه محبوب کارل پانزدهم، پادشاه سوئد و نروژ بود. او همچنین به دلیل رفتار شاد، شوخ‌طبع و غیررسمی خود نزد خانواده و مردم سوئد محبوب شد. پدرشوهرش، پادشاه اسکار دوم، او را «پرتوی کوچک آفتاب» خانواده می‌نامید. دربارهٔ او گفته می‌شد که در میان همه شاهدخت‌های خارجی که با خاندان سلطنتی سوئد ازدواج کرده بودند، شاید او بیش از همه برای ملکه همسر سوئد شدن مناسب بود،[۹] و در ده سال نخست اقامتش در سوئد، تقریباً چنین وضعیتی داشت: از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۷، ملکه سوفیا به‌ندرت در رویدادهای عمومی شرکت می‌کرد و ولیعهدبانو ویکتوریا به دلایل مربوط به سلامتی بیشتر اوقات خود را در خارج از کشور می‌گذراند، بنابراین وظایف عمومی بیشتری به شاهدخت اینگبورگ واگذار شد و او به‌طور غیررسمی بخش زیادی از نقش مرتبط با ملکه همسر را در دربار سوئد بر عهده گرفت.[۱۰] تصور می‌شود که او وظایف نمایندگی خود را با ترکیبی از وقار و صمیمیت راحت انجام می‌داد و با شوخ‌طبعی خود حلقه‌ای اجتماعی پیرامونش شکل می‌داد.[۱۰] با این حال، خواهرشوهرش، ولیعهدبانو ویکتوریا، با رفتار غیررسمی او موافق نبود و یک بار گفت: «بدون در زدن وارد اتاق ولیعهدبانو سوئد نمی‌شوند، حتی اگر شاهدخت اینگبورگ باشید.»[۱۱]

اینگبورگ به ورزش‌ها، به‌ویژه اسکیت روی یخ، علاقه داشت و در نمایشگاه خودرو استکهلم در سال ۱۹۰۳، او و ولیعهد گوستاو سفری نمایشی و خودجوش با خودرویی از اسکانیا انجام دادند. در سال ۱۹۰۸، او برادرزاده همسرش شاهزاده ویلهلم را برای ازدواجش با دخترعموی پدری درجه‌یکِ یک نسل در میان خود، دوک‌بانوی بزرگ ماریا پاولوفنا، در روسیه همراهی کرد.

زندگی خانوادگی

شاهدخت اینگبورگ و دخترانش (۱۹۱۰).

اگرچه طرفین تأثیر چندانی در تصمیم‌گیری دربارهٔ ازدواج نداشتند، ازدواج اینگبورگ و کارل در نهایت موفقیت‌آمیز بود و رابطه این زوج هماهنگ توصیف شده است.[۱۲] آنان چهار فرزند داشتند:

  1. شاهدخت مارگاریتا سوئد، بعدها شاهدخت آکسل دانمارک (۲۵ ژوئن ۱۸۹۹ – ۴ ژانویه ۱۹۷۷).
  2. شاهدخت مارتا سوئد، بعدها ولیعهدبانوی نروژ (۲۸ مارس ۱۹۰۱ – ۵ آوریل ۱۹۵۴).
  3. شاهدخت آسترید سوئد، بعدها ملکه بلژیک (۱۷ نوامبر ۱۹۰۵ – ۲۹ اوت ۱۹۳۵).
  4. شاهزاده کارل، دوک اوستریوتلند، معروف به کارل جوان‌تر، بعدها شاهزاده برنادوت، عنوانی بلژیکی (۱۰ ژانویه ۱۹۱۱ – ۲۷ ژوئن ۲۰۰۳).

خانواده زندگی هماهنگی داشتند و با عنوان «خانواده شاد» شناخته می‌شدند.[۶] کودکان تربیتی ساده دریافت کردند و انتظار می‌رفت کارهای خانه را یاد بگیرند؛ برای مثال، یک اجاق واقعی در کلبه بازی آنان قرار داده شده بود که روی آن غذای واقعی می‌پختند. او و کارل با فرزندانشان زندگی خانوادگی غیررسمی و صمیمانه‌ای داشتند.

اینگبورگ به دلیل نحوه مدیریت مشکلات اقتصادی که پس از ورشکستگی بانکی که در آن سرمایه‌گذاری کرده بودند در سال ۱۹۲۲ تجربه کردند و مجبور شدند خانه‌شان را بفروشند، مورد تحسین قرار گرفت.[۶] او در بسیاری از مجلات به‌عنوان نماد یک همسر و مادر به تصویر کشیده شد و سال‌ها محبوب‌ترین عضو خاندان سلطنتی بود.

زندگی بعدی و مرگ

شاهزاده کارل و شاهدخت اینگبورگ در سال ۱۹۲۶.

در سال ۱۹۰۵، دولت نروژ دربارهٔ پادشاه و ملکه کردن آنان بحث کرد، اما کارل این پیشنهاد را رد کرد. در عوض، برادر او به‌عنوان پادشاه نروژ انتخاب شد. خویشاوندی اینگبورگ با دودمان‌های اسکاندیناوی کمک کرد سه خاندان سلطنتی پس از تنش ایجادشده در پی جدایی نروژ در سال ۱۹۰۵، بار دیگر به یکدیگر نزدیک شوند. از نظر سیاسی، اینگبورگ گرایش‌های دموکراتیک و لیبرال داشت و از محافظه‌کاران خوشش نمی‌آمد؛ دیدگاه‌هایی که در جریان بحران دولتی سال ۱۹۱۴ بیان کرد.[۱۰] او از کابینه محافظه‌کار هامرشولد و سیاست سال ۱۹۱۴ بیزار بود، از مطبوعات محافظه‌کار انتقاد می‌کرد و استعفای کابینه لیبرال-سوسیال‌دموکرات سال ۱۹۱۴ را فاجعه می‌دانست و بنا بر گزارش‌ها دربارهٔ آن گفت: «نباید اتفاق بیفتد! نه نه نه!»[۱۰]

در جریان جنگ جهانی دوم از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، او با مسدود کردن پنجره خانه‌اش که رو به سفارت آلمان در استکهلم بود، به‌طور علنی علیه آلمان نازی اعتراض کرد.[۱۰]

پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۵۱، از او دعوت شد تا در کاخ سلطنتی سوئد اقامت کند؛ با این حال، او این پیشنهاد را رد کرد و گفت که نمی‌خواهد «شیوه زندگی ساده» خود را تغییر دهد. اینگبورگ باقی سال‌های عمرش را با آرامش در آپارتمانش در استکهلم گذراند.[۱۳]

آرامگاه اینگبورگ و کارل در گورستان سلطنتی

شاهدخت اینگبورگ در ۱۲ مارس ۱۹۵۸ در خواب و در خانه خود درگذشت. او هنگام مرگ ۷۹ سال داشت و از دو تن از سه دخترش، آسترید و مارتا، بیشتر عمر کرده بود.

مراسم تشییع جنازه او در ۱۹ مارس ۱۹۵۸ در کلیسای جامع استکهلم برگزار شد و چندین پادشاه اروپایی از جمله شاه اولاو پنجم نروژ، شاه گوستاف ششم آدولف سوئد، شاه فردریک نهم دانمارک و شاه بودوئن بلژیک در آن حضور داشتند.[۱۴] ملکه لوئیز سوئد و ملکه اینگرید دانمارک نیز حضور داشتند.[۱۴]

پس از مراسم، دیگر اعضای خاندان‌های سلطنتی برای خاک‌سپاری در گورستان سلطنتی حضور یافتند و شاهدخت اینگبورگ در کنار همسرش به خاک سپرده شد.[۱۴] تابوت او که شب را در کلیسای جامع به‌صورت رسمی قرار داده شده بود، با پرچم‌های سوئد و دانمارک پوشانده شده و با دسته‌گل ساده‌ای از میخک‌های سفید و لاله‌ها که توسط شاهدخت مارگاریتا دانمارک قرار داده شده بود، آراسته شده بود.[۱۴]

افتخارات

نشان خانوادگی شاهدخت اینگبورگ سوئد

خارجی

منابع

  1. 1 2 3 Engelstoft 1937, p. 190.
  2. 1 2 Montgomery-Massingberd, Hugh, ed. (1977). Burke's Royal Families of the World. Vol. 1. London, UK: Burke's Peerage Ltd. p. 71.
  3. ↑ Amenius & 1973–1975, p. 3.
  4. 1 2 Bramsen 1992, p. 274.
  5. ↑ Rotbain 2020.
  6. 1 2 3 Lars Elgklou: Familjen Bernadotte. En kunglig släktkrönika (The Bernadotte family. A royal family chronicle) (in Swedish)
  7. ↑ Bramsen 1992, p. 353.
  8. ↑ "Princess Ingeborg of Sweden and Norway – Royal Wedding Gifts and Jewel Presents". royal-magazin.de (in English). Retrieved 2023-07-17.
  9. ↑ Staffan Skott: Alla dessa Bernadottar (All of the Bernadottes) (1996) (In Swedish)
  10. 1 2 3 4 5 Ingeborg C C F L, urn:sbl:11950, Svenskt biografiskt lexikon (art av Ragnar Amenius), hämtad 27 February 2015.
  11. ↑ Heribert Jansson (1963). Drottning Victoria. Stockholm: Hökerbergs bokförlag
  12. ↑ Bramsen 1992, p. 356.
  13. ↑ "Obituary Sweden's Princess Ingeborg Stockholm (UP) Princess Ingeborg of Sweden, often called the "mother-in-law" of European royalty, died yesterday. She was 79". Newsday. Melville. 13 March 1958. p. 99. Retrieved 27 November 2025 – via newspapers.com.
  14. 1 2 3 4 "Four kings at funeral of Princess Ingeborg". Evening News and Star. 19 March 1958. Retrieved 27 November 2025 – via newspapers.com.
  15. ↑ Başbakanlık Osmanlı Arşivi (İ.TAL. 169-13 1316-Za-099)

یادداشت‌ها

  1. ↑ Later in سوئدی: Ingeborg Charlotta Carolina Fredrika Lovisa[۳]
  2. ↑ کاخ فردریک هشتم با نام کاخ بروکدورف نیز شناخته می‌شود.

کتاب‌شناسی

  • آمنیوس, راگنار (1973–1975). "اینگبورگ C C F L". In گریل, اریک (ed.). دانشنامه زندگی‌نامه‌ای سوئدی (in Swedish). Vol. 20. استکهلم. p. 3.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • برامسن, بو (1992). خاندان گلوکسبورگ. پدرزن اروپا و نوادگان او [The House of Glücksburg. The Father-in-law of Europe and his descendants] (in Danish) (2nd ed.). کپنهاگ: Forlaget Forum. ISBN 87-553-1843-6.
  • الگکلو, لارس. خاندان برنادوت. یک تاریخچه سلطنتی خانوادگی [The Bernadotte family. A royal family chronicle] (in Swedish).
  • انگلشتوفت, پاول (1937). "اینگبورگ" (PDF). In انگلشتوفت, پاول; دال, سوند (eds.). دانشنامه زندگی‌نامه‌ای دانمارکی (in Danish). Vol. 11 (2nd ed.). کپنهاگ: انتشارات جی.اچ. شولتز. p. 190.
  • لرشه, آنا; ماندال, مارکوس (2003). یک خاندان سلطنتی: داستان کریستیان نهم و نوادگان اروپایی او. کپنهاگ: آشهوگ. ISBN 9788715109577.
  • روتباین, آویگایل (2020). "اینگبورگ، شاهدخت". In شوئبوری, ماریا; لارشون, لیسبت (eds.). دانشنامه زندگی‌نامه‌ای زنان سوئدی (in English).
  • اسکوت, استافان (1996). تمام این برنادوت‌ها [All of the Bernadottes] (in Swedish).

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.