شاهدخت ویکتوریا ملیتا ساکس کوبورگ و گوتا
| شاهدخت ویکتوریا ملیتا | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 ویکتوریا ملیتا، حدود ۱۹۰۰ | |||||
| زاده | ۲۵ نوامبر ۱۸۷۶ کاخ سان آنتون، آتارد، مالت بریتانیا | ||||
| درگذشته | ۲ مارس ۱۹۳۶ آمورباخ، آلمان | ||||
| آرامگاه | آرامگاه بزرگ‌دوک‌ها، دژ پتر و پاول، سن پترزبورگ | ||||
| همسر(ان) | ارنست لودویگ، دوک بزرگ هسن (۱۸۹۴–۱۹۰۱)؛ کریل ولادیمیرویچ روسیه (۱۹۰۵–۱۹۳۶) | ||||
| فرزند(ان) | الیزابت هسن؛ ماریا کریلوونا؛ کیرا کریلوونا؛ ولادیمیر کریلوویچ | ||||
| |||||
| دودمان | دودمان ساکس-کوبورگ و گوتا | ||||
| پدر | آلفرد، دوک ساکس-کوبورگ و گوتا | ||||
| مادر | ماریا الکساندرونا روسیه | ||||
شاهدخت ویکتوریا ملیتا ساکس کوبورگ و گوتا (۲۵ نوامبر ۱۸۷۶ – ۲ مارس ۱۹۳۶) شاهدخت بریتانیایی و عضو دودمان ساکس-کوبورگ و گوتا بود که از ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۱ در مقام همسر ارنست لودویگ، دوک بزرگ هسن، دوشس بزرگ هسن بود. او پس از طلاق از ارنست، در ۱۹۰۵ با پسرخاله‌اش کریل ولادیمیرویچ روسیه ازدواج کرد و پس از به‌رسمیت‌شناخته‌شدن این ازدواج در روسیه، با نام ویکتوریا فئودورونا شناخته شد. ویکتوریا نوهٔ ملکه ویکتوریا از سوی پدر و نوهٔ الکساندر دوم روسیه از سوی مادر بود.[۱]
کودکی و خانواده
ویکتوریا در ۲۵ نوامبر ۱۸۷۶ در کاخ سان آنتون در مالت به دنیا آمد؛ جایی که پدرش در آن زمان به‌عنوان افسر نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا خدمت می‌کرد. نام دوم او، ملیتا، از نام لاتین مالت گرفته شده بود. در خانواده او را با لقب داکی می‌شناختند. پدرش شاهزاده آلفرد، پسر دوم ملکه ویکتوریا، و مادرش ماریا الکساندرونا، دختر الکساندر دوم روسیه، بود.[۲]
خانواده پس از مدتی اقامت در انگلستان بار دیگر چند سال در مالت زندگی کردند و سپس در ۱۸۸۹ به کوبورگ رفتند. ویکتوریا به نقاشی و موسیقی علاقه داشت و به‌ویژه با خواهرش ماری، که بعدها ملکهٔ رومانی شد، رابطهٔ نزدیکی داشت. در نوجوانی با کریل ولادیمیرویچ، پسرخالهٔ روس خود، آشنا شد و میان آن دو علاقه‌ای شکل گرفت، اما خانواده‌هایشان در ابتدا با ازدواجشان مخالف بودند.
ازدواج با ارنست لودویگ
تحت فشار خانواده و به‌ویژه ملکه ویکتوریا، ویکتوریا در ۱۹ آوریل ۱۸۹۴ با پسرعمویش ارنست لودویگ، دوک بزرگ هسن، ازدواج کرد. مراسم در کوبورگ برگزار شد و شمار زیادی از اعضای خاندان‌های سلطنتی اروپا در آن حضور داشتند.[۳]
این ازدواج موفق نبود. تفاوت‌های شخصیتی و اختلاف‌های مداوم، رابطهٔ آنان را به‌تدریج از هم گسست. تنها دختر زندهٔ آنان، الیزابت، در ۱۸۹۵ متولد شد. پس از مرگ ملکه ویکتوریا در ۱۹۰۱، یکی از مهم‌ترین موانع خانوادگی طلاق از میان رفت و ازدواج ویکتوریا و ارنست در همان سال رسماً منحل شد. این طلاق در میان خاندان‌های سلطنتی اروپا، که طلاق در آنها هنوز امری بسیار نامتعارف بود، بازتاب گسترده‌ای داشت. الیزابت در ۱۹۰۳ در هشت‌سالگی بر اثر حصبه درگذشت.[۴]
ازدواج با کریل ولادیمیرویچ
ویکتوریا در ۸ اکتبر ۱۹۰۵ با کریل ولادیمیرویچ ازدواج کرد. این ازدواج بدون موافقت رسمی نیکلای دوم انجام شد و امپراتور روسیه در واکنش، کریل را از برخی مناصب و امتیازاتش محروم کرد. زوج ابتدا در پاریس زندگی کردند. ویکتوریا در ۱۹۰۷ از پروتستانتیسم به کلیسای ارتدکس شرقی گروید.
پس از تغییراتی در ترتیب جانشینی خاندان رومانوف، نیکلای دوم به‌تدریج موضع خود را تغییر داد و در ۱۹۱۰ به آنان اجازه داد در روسیه اقامت کنند. ویکتوریا در آنجا عنوان دوشس بزرگ ویکتوریا فئودورونا را دریافت کرد. او و کریل دو دختر، ماریا و کیرا، و بعدها پسری به نام ولادیمیر داشتند.[۵]
جنگ و انقلاب روسیه
در جریان جنگ جهانی اول، ویکتوریا به‌عنوان پرستار صلیب سرخ فعالیت کرد و یک واحد آمبولانس موتوری برای انتقال مجروحان سازمان داد. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ و کناره‌گیری نیکلای دوم، وضعیت خاندان سلطنتی روسیه به‌شدت ناپایدار شد. ویکتوریا و کریل سرانجام روسیه را ترک کردند و به فنلاند رفتند.
در اوت ۱۹۱۷، ویکتوریا در فنلاند پسرش ولادیمیر را به دنیا آورد. خانواده پس از استقلال فنلاند و تشدید ناامنی، در ۱۹۱۹ به آلمان رفتند و بعدها مدتی در سوئیس و فرانسه اقامت کردند.[۶]
تبعید و سال‌های پایانی
کریل در ۱۹۲۴ خود را نگهبان تاج‌وتخت روسیه و سپس مدعی مقام امپراتوری اعلام کرد. ویکتوریا از ادعای او حمایت کرد و حتی برای جلب پشتیبانی از بازگرداندن سلطنت روسیه به ایالات متحده سفر کرد. خانواده از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ عمدتاً در سن-بریاک در بریتانی فرانسه زندگی می‌کردند.
ویکتوریا در سال‌های تبعید همچنان به نقاشی، ادارهٔ خانه و حمایت از ادعای سیاسی همسرش می‌پرداخت. روابط زوج در سال‌های پایانی زندگی پس از آگاهی ویکتوریا از بی‌وفایی کریل آسیب دید. او در فوریهٔ ۱۹۳۶ دچار سکته شد و در ۲ مارس همان سال، در ۵۹ سالگی، هنگام اقامت نزد دخترش ماریا در آمورباخ درگذشت.[۷]
پیکر او ابتدا در کوبورگ دفن شد، اما در ۱۹۹۵ بقایای او و همسرش به آرامگاه بزرگ‌دوک‌ها در دژ پتر و پاول در سن پترزبورگ منتقل شد.
منابع
- ↑ Sullivan, Michael John (1997). A Fatal Passion: The Story of the Uncrowned Last Empress of Russia (in English). Random House.
- ↑ Van der Kiste, John (1991). Princess Victoria Melita (in English). Sutton Publishing.
- ↑ Sullivan, Michael John (1997). A Fatal Passion: The Story of the Uncrowned Last Empress of Russia (in English). Random House.
- ↑ Perry, John Curtis (1999). The Flight of the Romanovs (in English). Basic Books.
- ↑ Zeepvat, Charlotte (2004). The Camera and the Tsars: A Romanov Family Album (in English). Sutton Publishing.
- ↑ Perry, John Curtis (1999). The Flight of the Romanovs (in English). Basic Books.
- ↑ Sullivan, Michael John (1997). A Fatal Passion: The Story of the Uncrowned Last Empress of Russia (in English). Random House.
- درگذشتگان ۱۹۳۶ (میلادی)
- زادگان ۱۸۷۶ (میلادی)
- شاهدختهای بریتانیا
- زنان اهل بریتانیا در جنگ جهانی اول
- خاکسپاریها در کلیسای جامع پتر و پاول
- نوکیشان ارتدوکس شرقی از پروتستانتیسم
- افراد پادکمونیست اهل آلمان
- دریافتکنندگان صلیب سرخ سلطنتی
- پادشاهیخواهان اهل روسیه