شاهزاده‌نشین صربستان

شاهزاده‌نشین صربستان Књажество Србија  (صربی) Knjažestvo Srbija
۱۸۱۵–۱۸۸۲
پرچم نشان ملی
شاهزاده‌نشین صربستان در سال ۱۸۷۸
پایتخت	گورنگا تسرنوچا (۱۸۱۵–۱۸۱۸) کراگویواتس (۱۸۱۸–۱۸۴۱) بلگراد (۱۸۴۱–۱۸۸۲)
زبان(های) رایج	صربی
دین(ها)	ارتدکس صربی (رسمی)
نام(های) اهلیت	Serbian, Serb
حکومت	سلطنت مطلقه (۱۸۱۵–۱۸۳۸) واحد سلطنت مشروطه (۱۸۳۸–۱۸۸۲)
شاهزاده (نیاز)
• ۱۸۱۷–۱۸۳۹ (اولین)	میلوش اوبرنوویچ اول
• ۱۸۶۸–۱۸۸۲ (آخرین)	میلان اوبرنوویچ چهارم
نخست‌وزیر
• ۱۸۱۵–۱۸۱۶ (اولین)	پتر نیکولایویچ
• ۱۸۸۰–۱۸۸۲ (آخرین)	میلان پیروچناک
قوه مقننه	مجلس ملی (۱۸۳۸–۱۸۸۲)
تاریخ
• به رسمیت شناخته شن توسط باب عالی	۱۸۱۵
• روز استقلال	۱۵ فوریه ۱۸۳۵
• استقلال بالفعل	۱۸ آوریل ۱۸۶۷
• به‌طور قانونی در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته شد	۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸
• ارتقا به پادشاهی	۱۸۸۲
مساحت
۱۸۱۵	۲۴٬۴۴۰ کیلومتر مربع (۹٬۴۴۰ مایل مربع)
۱۸۳۴	۳۷٬۵۱۱ کیلومتر مربع (۱۴٬۴۸۳ مایل مربع)
جمعیت
• ۱۸۱۵	۳۲۲٬۵۰۰–۳۴۲٬۰۰۰
• ۱۸۳۴	۷۰۲٬۰۰۰
• ۱۸۷۴	۱٬۳۵۳٬۰۰۰
پیشین پسین سنجاک سمدروو صربستان انقلابی پادشاهی صربستان
امروز بخشی از	صربستان

شاهزاده‌نشین صربستان (صربی: Књажество Србија) یک کشور خودمختار و بعدها مستقل در بالکان بود که در نتیجه انقلاب صربستان به وجود آمد. ایجاد آن ابتدا از طریق توافقی نانوشته بین میلوش اوبرنوویچ، رهبر قیام دوم صربستان، و مرعش علی پاشا، از مقامات عثمانی، مذاکره شد و به دنبال آن مجموعه‌ای از احکام باب عالی در سال‌های ۱۸۲۸ تا ۱۸۳۳ صادر شد. استقلال عملی آن در سال ۱۸۶۷، پس از تخلیه نیروهای باقی‌مانده عثمانی از قلعه بلگراد و کشور، حاصل شد. استقلال آن در سال ۱۸۷۸ توسط پیمان برلین در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۸۸۲، این کشور به وضعیت پادشاهی ارتقا یافت.

پیشینه و تأسیس

نوشتار اصلی: تاریخ صربستان مدرن

رهبران انقلابی صرب - ابتدا کارادورد و سپس میلوش اوبرنوویچ، در هدف خود برای آزادسازی صربستان از حکومت چند صد ساله عثمانی موفق شدند. مقامات عثمانی در سال ۱۸۳۰، دولت را به رسمیت شناختند و میلوش اوبرنوویچ شاهزاده موروثی (کنژاز) صربستان شد. صربستان به‌طور رسمی یک استان خودمختار امپراتوری عثمانی بود، اما استقلال آن به دلیل حضور ارتش عثمانی در خاک آن و اجبار به پرداخت خراج سالانه ۲٫۳ میلیون گروشن به استانبول، که حدود ۱۰٪ از بودجه کشور را تشکیل می‌داد، محدود شده بود.

در ابتدا، این قلمرو تنها شامل قلمرو پاشالیک بلگراد می‌شد، اما در سال‌های ۱۸۳۱–۱۸۳۳ به شرق، جنوب و غرب گسترش یافت. در سال ۱۸۶۶، صربستان با امضای مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌ها با سایر نهادهای بالکان در دوره ۱۸۶۶–۱۸۶۸، کمپین ایجاد اتحاد اول بالکان را آغاز کرد. در ۱۸ آوریل ۱۸۶۷، دولت عثمانی دستور داد پادگان عثمانی، که از سال ۱۸۲۶ آخرین نماینده حاکمیت عثمانی در صربستان بود، از قلعه بلگراد خارج شود. تنها شرط این بود که پرچم عثمانی همچنان در کنار پرچم صربستان بر فراز قلعه برافراشته بماند. استقلال عملی صربستان از این رویداد سرچشمه می‌گیرد. قانون اساسی جدید در سال ۱۸۶۹، صربستان را به عنوان یک کشور مستقل تعریف کرد. صربستان در سال ۱۸۷۸، زمانی که استقلال آن از امپراتوری عثمانی در پیمان برلین به رسمیت شناخته شد، به جنوب شرقی نیز گسترش یافت. این شاهزاده‌نشین تا سال ۱۸۸۲ دوام آورد و در آن سال به سطح پادشاهی صربستان ارتقا یافت.

تاریخ سیاسی

قوانین اساسی

• قانون اساسی ۱۸۳۵ صربستان، لازم‌الاجرا از ۱۸۳۵
• قانون اساسی ۱۸۳۸ صربستان، لازم‌الاجرا از ۱۸۳۸ تا ۱۸۶۹
• قانون اساسی ۱۸۶۹ صربستان، لازم‌الاجرا از ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۸

استقلال

• کنوانسیون آکرمن (۷ اکتبر ۱۸۲۶)، معاهده‌ای بین امپراتوری روسیه و امپراتوری عثمانی، شامل ماده ۵ در مورد صربستان: خودمختاری و بازگرداندن سرزمین‌های تصرف شده در سال ۱۸۱۳، همچنین به صرب‌ها آزادی رفت و آمد در امپراتوری عثمانی اعطا شد. این پیمان در سال ۱۸۲۸ توسط محمود دوم رد شد.
• ۱۸۲۹ هت شریف
• ۱۸۳۰ هت شریف
• ۱۸۳۳ هت شریف

تقسیمات اداری

نوشتار اصلی: تقسیمات اداری شاهزاده‌نشین صربستان

ناهیج (ناحیه) که ریشه در عثمانی داشت، تا سال ۱۸۳۴ به عنوان بالاترین واحد اداری باقی ماند. پس از سال ۱۸۳۶، صربستان از نظر اداری به ۱۷ اوکروگ (بخش) تقسیم شد که به نوبه خود به سرز (سرز) تقسیم شدند.

نظامی

نوشتار اصلی: نیروهای مسلح شاهزاده‌نشین صربستان

نیروهای مسلح شاهزاده‌نشین صربستان، نیروهای مسلح شاهزاده‌نشین صربستان بودند. این نیرو که در سال ۱۸۳۰ تأسیس شد، به یک ارتش دائمی تبدیل شد تا در جنگ‌های اول و دوم صرب-عثمانی ۱۸۷۶–۱۸۷۸، اولین درگیری در تاریخ مدرن این کشور، شرکت کند و پس از آن کشور استقلال کامل خود را به دست آورد. پس از آن، ارتش سلطنتی صربستان جانشین آن شد.