شاهزاده ادوارد، دوک کنت و استراثارن
| شاهزاده ادوارد، دوک کنت و استراثارن | |
|---|---|
| زاده | ۲ نوامبر ۱۷۶۷ کاخ باکینگهام |
| درگذشته | ۲۳ ژانویهٔ ۱۸۲۰ (۵۲ سال) سیدموث |
| آرامگاه | ۱۸۲۰[۱] |
| فرزند(ان) | ملکه ویکتوریا |
| خاندان | دودمان هانوفر |
| پدر | جرج سوم |
| پیشینه نظامی | |
| وفاداری | |
| شاخه نظامی | |
| سالهای خدمت | ۱۷۸۶–۱۸۰۵ |
| درجه | فیلد مارشال |
| جنگها و عملیاتها | |
شاهزاده ادوارد، دوک کنت و استراثارن (انگلیسی: Prince Edward, Duke of Kent and Strathearn; ۲ نوامبر ۱۷۶۷ – ۲۳ ژانویهٔ ۱۸۲۰) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
وی پسر چهارم و فرزند پنجم شاه جورج سوم و ملکه شارلوت بود. تنها فرزند او، ویکتوریا، ۱۷ سال پس از مرگ او ملکه بریتانیا شد.
پرنس ادوارد در ۲۳ آوریل ۱۷۹۹ به عنوان دوک کنت و استراترن و ارل دوبلین منصوب شد و چند هفته بعد، به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیایی در استانهای دریایی آمریکای شمالی منصوب شد. در ۲۳ مارس ۱۸۰۲، او به عنوان فرماندار جبلالطارق منصوب شد و تا زمان مرگش رسماً این سمت را حفظ کرد. دوک در ۳ سپتامبر ۱۸۰۵ به عنوان فیلد مارشال نیروها منصوب شد.
ادوارد از سال ۱۷۹۱ تا ۱۸۰۰ در کانادای سفلی و نوا اسکوشیا زندگی میکرد. او اولین کسی است که از اصطلاح کانادایی برای اشاره به مهاجران فرانسوی و انگلیسی در کانادا استفاده کرد و از این اصطلاح برای سرکوب شورش بین دو گروه در یک حوزه رأیگیری در چارلزبورگ در ۲۷ ژوئن ۱۷۹۲ استفاده کرد. در قرن بیست و یکم، او به دلیل سهمش در توسعه کانادا، «پدر تاج کانادا» لقب گرفته است. ادوارد همچنین اولین شاهزاده بریتانیایی بود که از زمان به رسمیت شناخته شدن استقلال آمریکا در سال ۱۷۸۳ وارد ایالات متحده شد و در سال ۱۷۹۴ با پای پیاده از کانادای سفلی به بوستون سفر کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت پاتریک و نشان بند جوراب شده است.
منابع
- ↑ "Royal Burials in the Chapel since 1805". College of St George. stgeorges-windsor.org. Archived from the original on 27 September 2011. Retrieved 10 April 2012.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Prince Edward, Duke of Kent and Strathearn». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲.