شر هایت

شِر هایت
نام هنگام تولدشِرلی دیانا گرگوری
زادهٔ۲ نوامبر ۱۹۴۲[۱]
سنت جوزف، میزوری، ایالات متحده آمریکا
درگذشت۹ سپتامبر ۲۰۲۰ (۷۷ سال)
تاتنهام، انگلستان
ملیتآمریکایی
شهروندی
محل تحصیل
شناخته‌شده
برای		پژوهش در حوزۀ تمایلات جنسی زنانه
همسران
  • فریدریش هوریکه (ا. ۱۹۸۵–۱۹۹۹)
  • پال سالیوان (ا. ۲۰۱۲)
پیشینه علمی
شاخه(ها)سکس‌شناسی

شِر هایت (انگلیسی: Shere Hite؛ ‏ ‎/ʃɛər ˈhaɪt/‎ shair HYTE؛[۳] ‏ ۲ نوامبر ۱۹۴۲ – ۹ سپتامبر ۲۰۲۰)[۴] مؤلف و متخصص مطالعات جنسیت اهل آلمان بود.[۵] او یک مربی آموزش مسائل جنسی و همچنین یک فمینیست آلمانی بود که در ایالات متحده آمریکا زاده شده بود اما تابعیت آمریکایی خود را رها کرد. کارهای سکس‌شناسی او عمدتاً بر روی تمایلات جنسی زنانه متمرکز بود. هایت بر اساس مطالعات بیولوژیکی جنسی که توسط مسترز و جانسون و آلفرد کینزی انجام شده بود، پژوهش و کارهای آنان را تکمیل کرد و مؤلف گزارش‌هایت: مطالعه‌ای ملی دربارهٔ جنسیت زنانه بود.[۶] او همچنین به آثار نظری، سیاسی و روان‌شناسی مربوط به جنبش فمینیستی دهه ۱۹۷۰، مانند مقاله افسانه ارگاسم واژنی نوشته «آن کودت» اشاره کرد. او در سال ۱۹۹۵ تابعیت ایالات متحده را رها کرده و تابعیت آلمان را پذیرفت.[۲]

زندگی اولیه، تحصیلات و حرفه

به گفته کاترین کی. سیلی، هایت با نام شِرلی دیانا گرگوری در سنت جوزف، میزوری به دنیا آمد و والدینش، پال و شرلی هرت گرگوری نام داشتند.[۳] اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم والدین او از یکدیگر جدا شدند. زمانی که مادرش دوباره ازدواج کرد، نام خانوادگی خود را از همسر ناتنی‌اش، ریچاردهایت گرفت.[۳][۷] به گفته دوستش، جوانا بریسکو، هایت هرگز پدرش را نشناخته بود و دو بار توسط مادرش رها شده بود؛ پدربزرگ و مادربزرگش او را بزرگ کردند تا زمانی که آن‌ها هم از هم جدا شدند و سپس او برای پرورش به خانهٔ یکی از عمه‌ها فرستاده شد.

هایْت از دبیرستان سی‌بریز در دیتونا بیچ، فلوریدا فارغ‌التحصیل شد. پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته تاریخ از دانشگاه فلوریدا در سال ۱۹۶۷، به نیویورک نقل‌مکان کرد و در دانشگاه کلمبیا ثبت‌نام کرد تا در مقطع دکترای تاریخ اجتماعی ادامه تحصیل دهد.[۳] هایت گفته بود که دلیل عدم تکمیل این دوره، محافظه‌کارانه بودن دانشگاه کلمبیا در آن زمان بود.[۸] او در حین تحصیل در دانشگاه کلمبیا برای مجله پلی‌بوی ثبت‌نام کرده و در آن عکس‌های برهنه گرفت.[۹][۱۰]

در دهه ۱۹۷۰، بخشی از تحقیقات خود را هنگامی که در سازمان ملی زنان بود انجام داد. معروف‌ترین اثر او، گزارش‌هایت: مطالعه‌ای ملی دربارهٔ جنسیت زنانه در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.

در سال ۱۹۸۸، او در نسخهٔ طولانی برنامه گفتگومحور تلویزیونی بریتانیایی «آفتر دارک» همراه با جیمز دیردن، مری وایت‌هاوس، جوآن ویندام و نعیم عطالله شرکت کرد.[۱۱]

در سال ۱۹۸۹، جوانا بریسکو که بعدها به یکی از دوستان نزدیک او تبدیل شد مصاحبه‌ای با او در لندن انجام داد و در غالب موارد هم در خانه او سکونت داشت. هجده ماه بعد، او به دلیل «حملات رسانه‌ای وحشیانه، تعقیب، تحقیر عمومی و تهدید به مرگ» ایالات متحده آمریکا را ترک کرد. تمام این عوامل باعث از دست دادن ناشران آمریکایی و درآمد او در آن کشور شد، علی‌رغم اینکه «گزارش‌هایت» ۵۰ میلیون نسخه فروخته بود که به‌عنوان ۳۰ امین کتاب پرفروش تاریخ تخمین زده می‌شد. به گفته بریسکو، او بین پاریس، هتل کنتینگزون و یک تشک روی زمین در یک سکونتگاه شمال لندن در حال جابه‌جایی بود و بین هزینه‌کردن و صرفه‌جویی دائم در نوسان بود. بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، او عمدتاً در فرانسه و آپارتمان کوچک بریسکو زندگی می‌کرد. او تمایل داشت شب‌ها بنویسد و روزها بخوابد. بریسکو گفته بود که‌هایت «تأثیر فوق‌العاده‌ای بر مردم داشت – دارای کاریزمایی عجیب و ظریف بود که آن‌ها را جذب می‌کرد.»[۱۲]

هایت در دانشگاه نیهون (توکیو، ژاپن)، دانشگاه چونگ کینگ در چین و دانشگاه میمونیدس در نورث میامی بیچ، فلوریدا تدریس کرده بود.[۵]

تمرکز پژوهشی

هایت بر درک نحوه نگرش افراد به تجربه جنسی و معنایی که برای آن‌ها دارد، متمرکز بود. هایت معتقد بود که آسان بودن ارگاسم در زنان حین خودارضایی با کلیشه‌های سنتی در مورد جنسیت زنان تناقض دارد. پژوهش‌های هایت به این نتیجه رسید که ۷۰٪ از زنان از طریق آمیزش جنسی دخولی و ضربه‌ای ارگاسم تجربه نمی‌کنند، اما به راحتی قادر به رسیدن به ارگاسم از طریق خودارضایی یا تحریک مستقیم کلیتوریس هستند.[۱۳][۱۴][۱۵]

هایت و همچنین الیزابت لوید مسترز و جانسون را به دلیل وارد کردن غیرانتقادی نگرش‌های فرهنگی در مورد رفتار جنسی در تحقیقات خود مورد انتقاد قرار دادند. به عنوان مثال، این استدلال که تحریک کافی کلیتوریس برای رسیدن به ارگاسم باید با دخول متوالی در حین مقاربت انجام شود و این استنباط که عدم موفقیت در این امر نشانه‌ای از «ناکارآمدی جنسی» زنانه است.[۱۵] در حالی که‌هایت نقش حیاتی کینزی و مسترز و جانسون را در تحقیقات جنسی انکار نمی‌کرد، او معتقد بود که جامعه باید ساختار فرهنگی و شخصی تجربه جنسی را درک کند تا نتیجه پژوهش قابل تعمیم به رفتار جنسی خارج از محیط آزمایشگاه شود. او اظهار داشت که محدود کردن موضوعات پژوهشی به زنان «متعارف» که گزارش می‌دهند که حین آمیزش جنسی ارگاسم دارند، تحقیق را بر پایه فرضیه نادرستی بنا کرده که داشتن ارگاسم در طول آمیزش جنسی امری معمول است، چیزی که تحقیقات خودش به‌طور قوی آن را رد می‌کند.[۱۳]

زندگی شخصی

در سال ۱۹۸۵، هایت با پیانیست کنسرت آلمانی فریدریش هوریکه که ۱۹ سال از او جوان‌تر بود ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۹۹ از هم جدا شدند.[۱۶] هایت در سال ۲۰۱۲ با پال سالیوان ازدواج کرد.[۱۷] آن‌ها چندین بار در سراسر اروپا جابه‌جا شدند و در نهایت در شمال لندن در انگلستان ساکن شدند.[۴]

در سال ۱۹۹۵، هایت در سفارت سابق ایالات متحده در بُن تابعیت آمریکایی خود را لغو کرد. او تابعیت آلمان را پذیرفت زیرا جامعه آلمان را نسبت به تلاش‌هایش تحمل‌پذیرتر و آزاداندیش‌تر می‌دانست.[۲] به دلیل لغو تابعیت پیش از پذیرش رسمی تابعیت آلمان، هایت به‌طور موقت بدون تابعیت شد.[۲][۱۸]

در سپتامبر ۲۰۲۰، هایت بر اثر دژنراسیون کورتیکوبازال در سن ۷۷ سالگی درگذشت.[۴][۱۷]

میراث

فیلم مستند زندگی‌نامه ناپدید شدن شِر هایت به کارگردانی نیکول نیونهام، در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۳ برای نخستین بار به نمایش درآمد [۱۹]و در نوامبر ۲۰۲۳ در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.[۲۰][۲۱]

منابع

  1. ↑ "Home page". Shere Hite - The Official Website. 2011. Archived from the original on March 9, 2016.
  2. 1 2 3 4 Hite, Shere (November 17, 2003). "Why I Became a German: So Vicious Were the Attacks on the Feminist Shere Hite That She Decided to Give Up Her American Citizenship". New Statesman. Archived from the original on October 16, 2013.
  3. 1 2 3 4 Seelye, Katharine Q. (September 11, 2020). "Shere Hite, Who Challenged Myths of Female Sexuality, Dies at 77". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Archived from the original on 4 December 2023.
  4. 1 2 3 Weaver, Matthew (September 10, 2020). "'She began the real sexual revolution for women': Shere Hite dies aged 77". The Guardian. Retrieved September 10, 2020.
  5. 1 2 Jayson, Sharon (May 15, 2006). "Decades Later, Hite Reports Back". USA Today. Archived from the original on October 11, 2012.
  6. ↑ Jong, Erica (October 3, 1976). "The Hite Report". New York Times. Retrieved December 6, 2023.
  7. ↑ "Shere Hite". NovelGuide.com. Archived from the original on October 12, 2011. Retrieved May 21, 2016.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  8. ↑ Bindel, Julie (15 September 2020). "Shere Hite obituary". The Guardian. Retrieved 12 October 2020.
  9. ↑ "Personal Visions of the Erotic". Playboy: 140–149. December 1971.
  10. ↑ Courtney, Kevin (June 25, 2011). "Then & Now: Shere Hite, Sexologist". Life and Style. The Irish Times. Archived from the original on March 19, 2016. Retrieved March 19, 2016.
  11. ↑ Marriage: What Do Women Want?, After Dark, 1988-02-26, retrieved 2022-11-07
  12. ↑ Briscoe, Joanna (24 January 2024). "My life with Shere Hite: the forgotten feminist who changed sex for ever". The Guardian.
  13. 1 2 Hite, Shere (2004) [1st pub. 1976]. The Hite Report: A Nationwide Study of Female Sexuality. New York, N.Y.: Seven Stories Press. ISBN 1-58322-569-2. Retrieved March 2, 2012.
  14. ↑ Shere Hite: "I was making the point that clitoral stimulation wasn't happening during coitus. That's why women 'have difficulty having orgasms' – they don't have difficulty when they stimulate themselves.
    Tracey Cox: "It's disappointing that one of Hite's main messages – that 70 percent of women don't have orgasms through penetration – is not completely accepted today. Plenty of women don't feel comfortable admitting it, even to themselves, for fear their partners will love them less. But women are far more experimental now." "Shere Hite: On Female Sexuality in the 21st Century". The Independent. April 30, 2006. Retrieved April 10, 2011.
  15. 1 2 Lloyd, Elisabeth Anne (2005). The Case of the Female Orgasm: Bias in the Science of Evolution. Harvard University Press. pp. 21–53. ISBN 0-674-01706-4. OCLC 432675780. Retrieved January 5, 2012.
  16. ↑ "Friedrich Höricke". Bach-cantatas.com. Archived from the original on March 3, 2016. Retrieved March 23, 2016.
  17. 1 2 "Shere Hite obituary". the Guardian (به انگلیسی). 2020-09-15. Retrieved 2022-12-19.
  18. ↑ McKee, Victoria (April 7, 1996). "Shere Hite, Now a German Citizen, Finds Appreciation and Celebrity". The New York Times. Retrieved September 22, 2020.
  19. ↑ Reynolds, Robin (January 12, 2023). "Sundance 2023: Movies in the U.S. Documentary Competition Program". MovieWeb. Retrieved March 21, 2023.
  20. ↑ Renner, Amy. "The Disappearance of Shere Hite Movie". Movie Insider. Retrieved November 17, 2023.
  21. ↑ Girish, Devika (November 16, 2023). "'The Disappearance of Shere Hite' Review: The Feminist Mystique". The New York Times.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شر هایت موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.