عشق ابدی (رئالیتی شو)

شرکت‌کنندگان فصل اول برنامه در ابتدا پنج دختر و پنج پسر بودند که با ورود شرکت‌کنندگان جدید تعداد آنها بیشتر شد.^[۹][۱۰] با توجه به قانون برنامه هر یک هفته (۲۰ قسمت) یک فینال برگزار می‌شود و در آن با توجه به شرایط و قوانین بروزشده، یک یا چند تن از شرکت‌کنندگان با رأی‌گیری حذف می‌شوند. در قسمت ۴۰، علی و زهرا حذف شدند اما به‌دلیل ایجاد رابطه‌ای میان آنها بیرون برنامه، در قسمت ۶۵ به‌عنوان یک زوج به برنامه بازگشتند.^[۱۱]

برنامه عشق ابدی به یکی از پربازدیدترین محتواهای یوتیوب فارسی تبدیل شد که بازتابی وسیع در فضای مجازی داشته و مورد نقدهای گوناگون قرار گرفته است.^[۳۶] نخستین قسمت فصل اول این برنامه بیش از ۹ میلیون بازدید داشته و سایر قسمت‌ها نیز بین ۱ تا ۶ میلیون بار دیده شده‌اند. بر اساس اطلاعات موجود، تا تاریخ ۱۰ خرداد ۱۴۰۴ این برنامه موفق به جذب بیش از ۱۰۰ میلیون بازدید در یوتیوب شد.^[۳۷] بیش از ۴۹۸ هزار نفر، کانال این برنامه را در یوتیوب دنبال می‌کنند و بعضی قسمت‌های آن در مدت زمان کوتاهی پس از آغاز پخش بیش از ۴ میلیون بار دیده شده است.^[۳۸]

بر اساس نظر منتقدان، این برنامه، عشق را تبدیل به یک کالای سرگرمی کرده که شرکت‌کننده‌ها برای رسیدن به پول، حاضرند خود را یک عاشق نشان دهند و حتی فردی را هم که به دنبال عشق واقعی است به‌راحتی از برنامه حذف می‌کنند.^[۳۹] عشق ابدی پر از صحنه‌هایی از معاشرت آزاد، نوشیدن الکل، لباس‌های برند و تماس‌های فیزیکی بین پسران و دختران است که در رسانه‌های رسمی ایران به‌شدت سانسور می‌شوند. به همین دلیل منتقدان محافظه‌کار از این برنامه به‌شدت انتقاد کردند.^[۶] علیرضا شریفی یزدی، جامعه‌شناس در گفت‌وگو با روزنامه همشهری گفت: «برنامه یوتیوبی عشق ابدی بار دیگر نقاط ضعف فرهنگ‌سازی در ایران را نشانه گرفت و با سوار شدن بر یک موج توهمی، خود را در شبکه اجتماعی عرضه کرد.»^[۴۰] شهره سلطانی، بازیگر سینما و تلویزیون این برنامه را نمایشی سطحی و توهین‌آمیز به مفهوم واقعی عشق دانست و اظهار داشت که چنین تولیداتی با اهداف تجاری، تأثیرات منفی بر جوانان دارند.^[۴۱] یک مشاور روان‌شناس در گفت‌وگو ب‍ا ایسنا دربارهٔ عشق ابدی گفت: «این برنامه مفهومی آمیخته با ثبات، تعهد، شناخت و رشد مشترک است؛ اما در چنین بستری، به یک شعار توخالی تقلیل پیدا می‌کند که بیشتر از آنکه مخاطب را به تأمل دربارهٔ عشق واقعی دعوت کند، او را به هیجان، قضاوت سریع و تنوع‌طلبی عاطفی سوق می‌دهد. این استفاده ابزاری از واژه‌ها، فرایند فرسایش معنایی را در ذهن مخاطب رقم می‌زند و باعث می‌شود ارزش‌های اصیل روابط انسانی کم‌رنگ یا حتی بی‌معنا شود.»^[۴۲] مسعود فراستی، منتقد سینمایی گفت: «این برنامه آن‌قدر شنیع است که انسان از نگاه کردن به آن شرم می‌کند. عشق ابدی توهینی به ایرانی و زن است.»^[۴۳]

روزنامه فرهیختگان در مطلبی با عنوان «عشق لجنی» به انتقاد از این برنامه پرداخت و نوشت: «شاید عشق ابدی بخواهد خود را بازتابی از روابط مدرن جوانان جا بزند، اما آنچه واقعاً ترویج می‌کند چیزی جز ابتذال در نگاه به انسان و فروکاستن رابطه به یک رقابت کم‌مایه و نازل نیست.»^[۴۴]

روزنامه خراسان نوشت: «این برنامه تلاش می‌کند با تقلید از نمونه‌های خارجی، چند جوان را در یک جزیره زیبا گرد هم بیاورد تا بتوانند عشق زندگی‌شان را پیدا کنند؛ یک نمایش رقابتی همراه با لحظات به‌ظاهر احساسی که بیش از آن‌که مفهوم واقعی عشق را بازتاب دهد، به نظر می‌رسد اهدافی تجاری داشته باشد.»^[۴۵]

روزنامه جوان، وابسته به سپاه پاسداران، در واکنش به پخش برنامه عشق ابدی نوشت: «اتاق فکر رسانه‌ای دشمن با تهدیدهای نرم‌افزاری و رسانه‌ای بر کیان خانواده ایرانی می‌تازد. این عشق نیست بلکه ابتذال ابدی است.»^[۴۶] ایسکانیوز نوشت: «برنامه‌هایی مانند عشق ابدی، در ظاهر سرگرم‌کننده و دلنشین‌اند و هرچند ممکن است از منظر تجاری موفق و پرطرفدار باشند، اما در باطن حامل پیام‌هایی ویرانگر برای نهاد خانواده، اخلاق عمومی و هویت فرهنگی جامعه هستند.»^[۴۷]

روزنامه اینترنتی فراز در خصوص بازدیدهای میلیونی برنامه نوشت: «مخاطب امروزی دیگر منتظر تأیید نهادهای نظارتی نمی‌ماند؛ در چنین شرایطی، سانسور و توقیف نه‌تنها کارکرد بازدارنده ندارند بلکه به محرکی برای جلب توجه و حتی تبلیغ غیرمستقیم بدل می‌شوند. شاید وقت آن رسیده باشد که به‌جای کنترل محتوا، گفت‌وگویی واقعی دربارهٔ کارکرد رسانه در عصر دیجیتال آغاز شود.»^[۳۷]

نشریه گزاره۲۴ در سرتیتر خود نوشت: «عشق ابدی ترکیبی از سطحی‌نگری، ابتذال و تأثیر منفی بر نگاه جوانان به عشق و تعهد است؛ بازدید میلیونی در کنار انتقادات، نشان می‌دهد چگونه محتواهای زرد و ساختگی همچنان مخاطب را جذب می‌کنند.»^[۴۸]

خبرگزاری تسنیم نوشت: «با وجود پذیرش عمومی نسبت به ابتذال و سطحی‌نگری حاکم بر عشق ابدی، این برنامه میلیون‌ها بیننده دارد. حتی بسیاری از مخاطبان آن، علناً به بی‌محتوا بودن آن اذعان دارند اما باز هم اعتراف می‌کنند که به تماشای این برنامه اعتیاد پیدا کرده‌اند. همچین برنامه‌هایی پیش‌تر در قالب سریال‌های ترکیه‌ای در میان مخاطبان ایرانی مورد توجه قرار گرفته بودند. اما آنچه امروز رخ می‌دهد، یک مرحله جلوتر است؛ «بومی‌سازی ابتذال» با مخاطب و مجری ایرانی.»^[۴۹]