علوم طبیعی
 |
| بخشی از نوشتارها دربارۀ علم |
علوم طبیعی یا علوم تجربی (به انگلیسی: Natural science or Empirical science)، شاخهای از علوم است که وابسته به علوم انسانی است و با توصیف، پیشبینی و درک پدیدههای طبیعی مبتنی بر شواهد تجربی ناشی از مشاهده و آزمایش، سر و کار دارد و در آن، سازوکارهایی مانند داوری همتا و تکرارپذیری یافتهها برای اطمینان از اعتبار اکتشافات علمی استفاده میشوند.[۱]
این علوم، دربردارنده علوم فیزیکی (فیزیک (فیزیک نظری و فیزیک تجربی)، شیمی، اخترشناسی (نظری و رصدی)، زمینشناسی به همراه علوم زیستی (پزشکی و زیستشناسی) هستند.
فیزیک تجربی
در دانش فیزیک، فیزیک آزمایشگاهی (یا فیزیک تجربی)، گروهی از رشتهها و زمینههاست که موضوع آنها مشاهدهٔ پدیدههای فیزیکی برای گردآوری داده دربارهٔ جهان است. روشها از زمینهای به زمینهٔ دیگر، ناهمسان هستند و دربردارندهٔ مشاهدههای سادهای همچون آزمایش کاوندیش تا آزمایشهای پیچیدهتر و بزرگتری مانند برخورددهندههای هادرونی بزرگ میشوند.
اخترشناسی
اَختَرشناسی یا ستارهشناسی یا نجوم به دانش بررسی موقعیت، تغییرات، حرکت و ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی «اشیاء آسمانی» ازجمله ستارهها، سیارهها، دنبالهدارها، کهکشانها و رویدادهای آسمانی مانند شفق قطبی و تابش زمینهٔ کیهانی گفته میشود که منشأ آنها در بیرون از جوّ زمین است. اخترشناسی با رشتههایی همچون کیهانشناسی، فیزیک، شیمی و فیزیکِ حرکت ارتباط تنگاتنگ دارد. (اگر تنها ستارهها مطالعه شوند به آن اخترشناسیِ ستارهای گفته میشود)
زیستشناسی
زیستشناسی یا بیولوژی (به انگلیسی: Biology) از علوم طبیعی و دانش مربوط به کاوش دربارهٔ جانداران است. این دانش به بررسی ویژگیها و رفتار جانداران، چگونگی پیدایش گونهها و افراد (کاهش گرایی)، و نیز به بررسی تعامل جانداران با یکدیگر و محیط پیرامونشان میپردازد. (زیستشناسی دستگاهها) زیستشناسی شامل موضوعات گستردهای است که دارای تقسیمبندی بسیاری از مباحث و رشتههای مختلف میباشد. از جمله مهمترین موضوعات آن عبارت از پنج اصل به هم وابسته است.
زمینشناسی
زمینشناسی یا ژئولوژی (به فرانسوی: géologie، ژئولوژی) دانش پژوهش زمین، مواد سازنده آن، ساختار مواد آن و فرآیندهایی را که بر روی آن کار میکنند است. بخش شایانی از زمینشناسی، پژوهش بر روی چگونگی تغییر مواد، ساختارها، فرآیندها و اندامگان زمین با گذر زمان است.
جُستارهای وابسته
منابع
- ↑ Gauch, Hugh G. (2003). Scientific Method in Practice (به انگلیسی). Cambridge University Press. pp. 71–73. ISBN 978-0-521-01708-4. Archived from the original on 2023-12-13. Retrieved 2015-07-02.