علی اصلان
علی اصلان | |
|---|---|
علی أصلان | |
 | |
| رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سوریه | |
| دوره مسئولیت ۱۹۹۸ – ۲۰۰۲ | |
| رئیسجمهور | حافظ اسد بشار اسد |
| پس از | حکمت الشهابی |
| پیش از | حسن تورکمانی |
| مشاور نظامی رئیسجمهور سوریه | |
| دوره مسئولیت ۲۰۰۳ – ۲۰۲۳ | |
| رئیسجمهور | بشار اسد |
| پیش از | علی مملوک |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۹۳۲ (۹۳–۹۴ سال) جبله |
| ملیت | سوریه |
| حزب سیاسی | حزب بعث سوسیالیست عرب سوریه |
| همسر(ان) | المازه کامل حسن[۱] |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | .svg.png){kind=small} جمهوری دوم سوریه (۱۹۵۴–۱۹۵۸)%252C_Flag_of_Syria_(1980%E2%80%932024).svg.png){kind=small} جمهوری متحد عربی (۱۹۵۸–۱۹۶۱) جمهوری دوم سوریه (۱۹۶۱–۱۹۶۳) سوریه بعثی (۱۹۶۳–۲۰۰۲) |
| خدمت/شاخه |  نیروی زمینی سوریه |
| سالهای خدمت | ۱۹۵۴–۲۰۰۲ |
| درجه |  سپهبد |
| جنگها/عملیات | |
علی اصلان (عربی: علی أصلان؛ زادهٔ ۱۹۳۲) سیاستمدار و سپهبد بازنشسته نیروی زمینی سوریه است، که در فاصله سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ بهعنوان هفدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سوریه فعالیت میکرد. وی از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ مشاور نظامی رئیسجمهور سوریه بود. او از اعضای کمیته مرکزی حزب بعث سوریه و از افراد نزدیک به حافظ اسد بود که در تضمین حکومت بشار اسد نقش داشت.[۲]
اصلان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۴ در نیروی زمینی سوریه آغاز کرد، از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ فرماندهی تیپ ۸ پیاده را برعهده داشت، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ فرمانده لشکر ۱ پیاده و از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ فرمانده لشکر ۵ پیاده بود، از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ بهعنوان رئیس اداره عملیات ستاد کل نیروهای مسلح سوریه فعالیت میکرد و در فاصله سالهای ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ فرماندهی لشکر ۵ مکانیزه را برعهده داشت.
وی از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ فرمانده نیروهای ارتش سوریه در لبنان بود، از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ بهعنوان معاون عملیات ستاد کل نیروهای مسلح سوریه فعالیت میکرد، از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ فرماندهی سپاه دوم را برعهده داشت و در فاصله سالهای ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سوریه بود.
زندگینامه
علی اصلان در سال ۱۹۳۲ در شهر جبله زاده شد.[۳] اصلان از یک خانواده علوی است که بخشی از قبیله کلبیه مانند حافظ اسد هستند.[۴] وی در سال ۱۹۵۴ به ارتش سوریه پیوست، در آکادمی نظامی حمص آموزش دید و آموزشهای خود را در اتحاد جماهیر شوروی ادامه داد. اصلان در اکتبر ۱۹۶۶ به عنوان فرمانده تیپ هشتم پیادهنظام سوریه منصوب شد. موفقیت او در نوامبر ۱۹۷۰ حاصل شد، زمانی که از کودتای نظامی که حافظ اسد را در سوریه به قدرت رساند، حمایت کرد و به عنوان فرمانده لشکرهای اول و پنجم پیادهنظام ارتش سوریه منصوب شد. در سال ۱۹۷۲، او به عنوان رئیس دفتر «عملیات» ستاد کل ارتش سوریه منصوب شد. وی در سال ۱۹۷۳ فرماندهی لشکر پنجم پیادهنظام مکانیزه را برعهده داشت.[۵] نیروهای تحت امر او در مراحل آغازین جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ موفق بودند، زیرا آنها خط دفاعی اسرائیل را شکستند و نیروهای اسرائیلی را از جنوب و مرکز بلندیهای جولان بیرون راندند.[۶]
اصلان از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ مسئول نیروهای ارتش سوریه درگیر در لبنان شد و بر «جنگ صد روزه» علیه شبهنظامیان مسیحی بشیر جمیل نظارت داشت.[۷] در آغاز دهه ۱۹۸۰، اصلان معاون رئیس ستاد و رئیس عملیات بود. او به عنوان فرمانده سپاه دوم (سوریه) منصوب شد و در ژوئیه ۱۹۸۴ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. در سال ۱۹۸۹، او به عنوان معاون رئیس ستاد ارتش سوریه منصوب شد و به «مغز عملیاتی» واقعی ارتش سوریه تبدیل شد. او در ۵ ژوئیه ۱۹۹۸ به عنوان رئیس ستاد ارتقا یافت و جایگزین حکمت الشهابی شد که در سال ۱۹۷۳ پس از بازنشستگی اجباریاش این سمت را بر عهده داشت.[۸] اصلان طرفدار خدمت اجباری سربازی برای مردان سوری بود و مذاکرهکننده اصلی برای معاملات تسلیحاتی با تأمینکنندگان در سراسر جهان، از جمله روسیه، چین، ارمنستان، کره شمالی و ایران، همچنین معاهدات نظامی با ژاپن و چندین کشور اروپای شرقی بود.[۹]
پس از مرگ حافظ اسد در سال ۲۰۰۰، یک کمیته ۹ نفره برای نظارت بر دوره گذار تشکیل شد و اصلان یکی از اعضای آن بود. علاوه بر این، او در تابستان ۲۰۰۰ عضو کمیته مرکزی حزب بعث سوریه شد. اصلان یکی از مقامات ارشدی بود که در تضمین حکومت بشار اسد نقش داشت. با این حال، او در ژانویه ۲۰۰۲، به عنوان بخشی از برنامه اصلاحات رئیسجمهور جوانتر و پس از درگیریهای گزارش شده با آصف شوکت در مورد تغییرات پرسنلی، توسط بشار اسد از سمت خود به عنوان رئیس ستاد برکنار شد. اصلان با معاون وقت خود، حسن تورکمانی، جایگزین شد. اصلان بعداً به عنوان مشاور نظامی رئیسجمهور منصوب شد. در ژوئن ۲۰۰۵، وی از کمیته مرکزی حزب بعث برکنار شد و از سیاست بازنشسته شد.
منابع
- ↑ باسم السید الرئیس #بشار_الأسد والسیدة الأولی #أسماء_الأسد قدم محافظ #اللاذقیة المهندس عامر هلال التعازی بوفاة السیدة ألماظة کامل حسن، زوجة العماد علی أصلان، رئیس هیئة الأرکان العامة للجیش والقوات المسلحة الأسبق.
- ↑ Faure, Claude (2002). Dictionary of the Israeli-Palestinian Conflict: Culture, History, and Politics. Macmillan Reference USA. pp. 50–51. ISBN 0-02-865977-5.
- ↑ Bar, Shmuel (2006). "Bashar's Syria: The Regime and its Strategic Worldview" (PDF). IPS. Archived from the original (PDF) on 23 July 2011. Retrieved 12 March 2013.
- ↑ Anthony H. Cordesman (2002). Peace and War: The Arab-Israeli Military Balance Enters the 21st Century. Greenwood Publishing Group. p. 337. ISBN 978-0-275-96939-4.
- ↑ Hanna Batatu (1999). Syria's Peasantry, the Descendants of Its Lesser Rural Notables, and Their Politics. Princeton University Press. p. 228. ISBN 978-0-691-00254-5.
- ↑ Moubayed, Sami M. (2006). Steel and Silk: Men and Women who Shaped Syria 1900-2000. Cune Press. p. 40. ISBN 1-885942-41-9.
- ↑ Jubin M. Goodarzi (2006). Syria and Iran: Diplomatic Alliance and Power Politics in the Middle East. I.B.Tauris. p. 36. ISBN 978-1-84511-127-4.
- ↑ Political Chronology of the Middle East. Routledge. 2012. p. 2038. ISBN 978-1-135-35673-6.
- ↑ Pan, Esther (10 March 2006). "Syria's Leaders". شورای روابط خارجی. Archived from the original on 28 October 2012. Retrieved 11 February 2011.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Ali Aslan». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۵.