عمر مارویی

عمر مارویی
قلعه عمرکوت، محل زندانی شدن مارویی
قصهٔ فولکلور
نامعمر مارویی
نام‌های دیگرمارویی
اطلاعات
کشورپاکستان
منطقهایالت سند

عمر مارویی (به زبان سندی: عمر مارئی‎) یک داستان عامیانهٔ سنتی سندی است که قدمت آن به سدهٔ چهاردهم میلادی بازمی‌گردد و نخستین بار در سدهٔ شانزدهم توسط شاه عبدالکریم بُلری به نگارش درآمد. این داستان روایتگر سرگذشت دختر روستایی به نام مارویی است که در برابر خواسته‌های حاکمی قدرتمند و وسوسهٔ زندگی شاهانه در کاخ مقاومت می‌کند و زندگی ساده در میان مردم روستای خود را ترجیح می‌دهد.

عمر مارویی یکی از هفت داستان عاشقانهٔ غم‌انگیز سند است که در رساله شاه اثر شاه عبداللطیف گردآوری شده‌اند.

داستان

شخصیت اصلی داستان، مارویی، دختری جوان از قبیلهٔ پنهوار از خاسخیلی ناحیه ترپارکر است که توسط عمر سومرو، حاکم وقت عمرکوت، به دلیل زیبایی‌اش ربوده می‌شود. عمر قصد ازدواج با مارویی را دارد، اما او از پذیرش این خواسته سر باز می‌زند. به همین سبب، مارویی سال‌ها در قلعهٔ عمرکوت زندانی می‌شود. به دلیل شجاعت و پایداری‌اش، مارویی نمادی از عشق به سرزمین و میهن در فرهنگ سندی به‌شمار می‌رود.[۱]

خاستگاه

این داستان نخستین بار در متن «بیان‌العارفین» پدیدار شد که نزد مردم سندی به «کریم جو رسالو» از شاه عبدالکریم بُلری معروف است. شاه عبدالکریم جدّ بزرگ شاه عبداللطیف بود.[۲] داستان عمر مارویی سپس در رساله شاه گنجانده شد و بخشی از هفت داستان عاشقانهٔ غم‌انگیز سند را تشکیل می‌دهد. شش داستان دیگر عبارت‌اند از: ساسّوی پونهون، سوهنی مهار، لیلان چنیسر، نوری جام تماچی، سورت رای دیاچ و مومل رانو که مجموعاً به هفت ملکهٔ سند شناخته می‌شوند.[۳]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Shah Abdul Latif Bhittai, Shah Jo Risalo
  2. ↑ Schimmel, Annemarie (1974). Sindhi Literature (in English). Otto Harrassowitz Verlag. ISBN 978-3-447-01560-8.
  3. ↑ Schimmel, Annemarie (1 ژانویه 1976). "Shah Abdul Latif's Life and Teaching". Pain and Grace (in English). Brill: 157. doi:10.1163/9789004378544_010. ISBN 978-90-04-37854-4.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.