عینیت‌گرایی (شعر)

عینیت‌گرایی در شعر یا آبجکتیویسم (انگلیسی: Objectivism) برخاسته از گروهی از نسل دوم مدرنیست‌ها بود که در دهه ۱۹۳۰ ظهور کردند. آن‌ها عمدتاً آمریکایی بودند و تحت‌تأثیر ازرا پاوند و ویلیام کارلوس ویلیامز قرار گرفتند. اصول اساسی شاعرانگی عینیت‌گرا که توسط لوئیز زوکوفسکی تعریف شده بود عبارت بود از تلقی شعر به‌مثابه یک ابژه و تأکید بر صداقت، هوشمندی و توانایی شاعر در نگاه روشن به جهان. درحالی‌که نام این گروه شبیه به مکتب فلسفه آین رند است، این دو جنبش به هم وابسته نیستند.[۱]

گروه اصلی متشکل از آمریکایی‌ها زوکوفسکی، ویلیامز، چارلز رزنیکف، جورج آپن و کارل راکوزی و شاعر بریتانیایی باسیل بانتینگ بود. بعدها یکی دیگر از شاعران آمریکایی، لورین نیدکر ، با این گروه مرتبط شد. تعدادی دیگر از شاعران نیز در آثار اولیه تحت‌عنوان عینیت‌گرا قرار گرفتند بدون این‌که در واقع نگرش‌ها و رویکردهای شعر این گروه اصلی را به داشته باشند. اگرچه این شاعران عموماً در ابتدای کار خود مورد غفلت قرار گرفتند و تعدادی از آن‌ها نوشتن و یا انتشار شعر را برای مدتی کنار گذاشتند، برای نسل‌های بعدی نویسندگانی که بر اساس سنت مدرنیسم کار می‌کردند بسیار تأثیرگذار بودند.

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ Axelrod, Steven Gould, Camille Roman and Thomas Travisano (2012). The New Anthology of American Poetry: Vol. III: Postmodernisms 1950-Present. Piscataway NJ: Rutgers University Press. p. 10. ISBN 978-0813551562.

منابع

منابع چاپی

منابع آنلاین

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.