فابیولا
فابیولا رومی | |
|---|---|
 نسخه‌ای از پرترهٔ فابیولا، اثر ژان‌ژاک هنر | |
| زادهٔ | رم، امپراتوری روم غربی |
| درگذشتۀ | ۲۷ دسامبر ۳۹۹ میلادی |
| تکریم‌شده در | کلیسای ارتدکس شرقی کلیسای کاتولیک |
| قدیس‌شدن | پیش از تشکیل مجمع |
| بزرگداشت | ۲۷ دسامبر |
| قدیس حامی | افراد مطلقه، ازدواج‌های دشوار، قربانیان آزار؛ زنا؛ بی‌وفایی، بیوه‌ها؛ جنبش آسایشگاه‌ها |
فابیولا (ایتالیایی: Santa Fabiola؛ همچنین شناخته‌شده با نام فابیولا رومی)[۱] پزشک و بانوی اشراف‌زادهٔ رومی بود و به گروهی از زنان اشرافی روم تعلق داشت که تحت تأثیر پدر کلیسا، جروم، از همهٔ لذت‌های دنیوی چشم پوشیدند و خود را وقف ریاضت‌طلبی مسیحی و نیکوکاری کردند. او در کلیسای ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک به‌عنوان قدیس تکریم می‌شود و یادبود او در ۲۷ دسامبر برگزار می‌شود.
اوایل زندگی
فابیولا به خاندان اشرافی رومیِ فابیا تعلق داشت. او با مردی ازدواج کرده بود که چنان زندگی فاسد و شرارت‌باری داشت که ادامهٔ زندگی با او امکان‌پذیر نبود. فابیولا مطابق قوانین روم از او طلاق گرفت و برخلاف مقررات کلیسای مسیحی، پیش از مرگ همسر نخست خود وارد ازدواج دیگری شد.[۲]
در زمان اقامت جروم در رم (۳۸۲–۳۸۴)، فابیولا در حلقهٔ ریاضت‌کشانی که گرد او جمع می‌شدند حضور نداشت. تنها بعدها، پس از مرگ همسر دومش، تصمیم گرفت زندگی خود را وقف چشم‌پوشی از دنیا و خدمت به دیگران کند.[۲] روز پیش از عید پاک، پس از مرگ همسر دومش، او با پوشیدن پوشاک توبه‌کارانه در برابر دروازه‌های بازیلیکای سنت جان لاتران حاضر شد و برای گناه خود به‌صورت علنی توبهٔ عمومی کرد؛ اقدامی که تأثیر زیادی بر جمعیت مسیحی روم گذاشت. پاپ نیز رسماً او را بار دیگر به همبستگی کامل با کلیسا پذیرفت.
تغییر دین به مسیحیت و زندگی پسین
فابیولا اکنون از هر آنچه دنیا می‌توانست به او عرضه کند چشم پوشید و ثروت هنگفت خود را صرف نیازهای فقرا و بیماران کرد. او بیمارستانی بزرگ در رم بنا کرد،[۳] شخصاً از بیماران بستری مراقبت می‌کرد و شهروندانی را که به‌دلیل ابتلا به «بیماری‌های نفرت‌انگیز» از جامعه طرد شده بودند، درمان می‌کرد. افزون بر این، مبالغ هنگفتی به کلیساها و جوامع دینی در رم و دیگر نقاط ایتالیا بخشید. تمام فعالیت‌های او بر نیازهای کلیسا و مراقبت از فقرا و رنج‌دیدگان متمرکز بود.
در سال ۳۹۵، او به بیت‌لحم رفت و در آسایشگاه صومعه‌ای که پائولا رومی آن را اداره می‌کرد، اقامت گزید. او تحت هدایت جروم، با بیشترین جدیت به مطالعه و تأمل در کتاب مقدس و انجام تمرین‌های ریاضت‌کشانه پرداخت. یورش هون‌ها به استان‌های شرقی امپراتوری و اختلافی که بر سر آموزه‌های اوریگن میان جروم و یوحنای دوم، اسقف اورشلیم پدید آمد، اقامت در بیت‌لحم را برای او ناخوشایند کرد و او به رم بازگشت.[۲]
بااین‌حال، او همچنان با جروم در ارتباط بود و جروم نیز به درخواست او رساله‌ای دربارهٔ مقام کاهنی هارون و پوشش کاهنان نوشت. فابیولا در رم با سناتور پیشین، پاماخیوس، برای انجام یک اقدام بزرگ نیکوکارانه همکاری کرد؛ آن دو در پورتوس آسایشگاه بزرگی برای زائرانی که به رم می‌آمدند بنا کردند.[۴] فابیولا همچنین تا زمان مرگش در ۲۷ دسامبر سال ۳۹۹ یا ۴۰۰، همچنان به فعالیت‌های شخصی خود در کمک به فقرا و بیماران ادامه داد. اگرچه شیوهٔ پزشکی فابیولا در عمل رویکردی عمل‌گرایانه داشت، میراث او نشان‌دهندهٔ مشارکت زنان مسیحی نخستین در حوزهٔ پزشکی است.[۵]
فابیولایی که آگوستین هیپویی، پدر کلیسا، با او مکاتبه داشت، احتمالاً دختر قدیس فابیولا بوده است.[۶]
تکریم
مراسم تشییع جنازهٔ او جلوه‌ای باشکوه از سپاسگزاری و تکریمی بود که مردم روم نسبت به او داشتند. جروم نیز در نامه‌ای به خویشاوند او، اوکئانوس، یادنامه‌ای ستایش‌آمیز دربارهٔ فابیولا نوشت.[۱]
او در کلیسای ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک به‌عنوان قدیس تکریم می‌شود و روز جشن او ۲۷ دسامبر است.[۱][۷]
میراث
کاردینال وایزمن او را در رمان خود با عنوان فابیولا جاودانه کرد.[۸] وایزمن بخشی از رمان فابیولا را در پاسخ به کتاب به‌شدت ضدکاتولیکی با عنوان هیپاتیا (۱۸۵۳)، نوشتهٔ چارلز کینگزلی، نوشت.[۹] هدف اصلی این رمان، حمایت از اقلیت کاتولیک رومی تحت فشار در انگلستان بود.
ژان-ژاک هنر در سال ۱۸۸۵ پرتره‌ای از فابیولا با نیم‌رخ کلاسیک رومی کشید. نسخهٔ اصلی این تصویر آرمانی از قدیس در سال ۱۹۱۲ از بین رفت، اما تصویر آن در سدهٔ بعد به‌وسیلهٔ هنرمندان سراسر جهان بارها بازتولید شد. در سال ۲۰۰۸، هنرمند معاصر فرانسیس آلیس نمایشگاه سیاری از بیش از ۳۰۰ نسخه از این بازتولیدها را که از مجموعهٔ شخصی خود گرد آورده بود، برپا کرد. این نمایشگاه نخست در انجمن اسپانیایی آمریکا در نیویورک برگزار شد، سپس به موزه هنر شهرستان لس آنجلس در لس آنجلس رفت و از مه تا سپتامبر ۲۰۰۹ در گالری ملی پرتره در لندن به نمایش درآمد. این مجموعه که بعدها به ۵۱۴ نسخه از این پرتره گسترش یافت، از ۲۱ مه ۲۰۱۶ تا ۱۳ مه ۲۰۱۸ در کلیسای فرسکوی بیزانسی مجموعهٔ منیل در هیوستون نیز به نمایش گذاشته شد.[۱۰]
منابع
- 1 2 3 "Saint Fabiola of Rome (+ 399)" (in English). Retrieved 2024-11-17.
- 1 2 3 "CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: St. Fabiola". www.newadvent.org. Retrieved 2026-07-31.
- ↑ پریگرین هوردن، Cultures of Healing: Medieval and After، راتلج، ۲۰۱۹.
- ↑ ""St. Pammachius", FaithND". Archived from the original on 2023-10-23. Retrieved 2021-11-27.
- ↑ Ogilvie, Marilyn Bailey (1986). Women in Science: antiquity though the 19th century. Massachusetts Institute of Technology. ISBN 0-262-15031-X.
- ↑ Nunn, Christopher A. (2024). Der Bischof und die Asketinnen. Augustins Korrespondenz mit Frauen [The bishop and the ascetic women. Augustine's correspondence with women]. Jahrbuch für Antike und Christentum, Ergänzungsband Kleine Reihe 18. Münster: Aschendorff, شابک ۹۷۸−۳−۴۰۲−۱۰۹۲۷−۴, pp. 466–504.
- ↑ "Latin Saints of the Orthodox Patriarchate of Rome". www.orthodoxengland.org.uk. Retrieved 2024-11-17.
- ↑ "Saint Fabiola". New Catholic Dictionary CatholicSaints.Info. 27 December 2012
- ↑ Wheeler, Michael (2006). The Old Enemies: Catholic and Protestant in Nineteenth-century English Culture. Cambridge, UK: Cambridge University Press. pp. 70-71, ISBN 0521828104. LCCN 2005018619
- ↑ «"Francis Alÿs: The Fabiola Project", The Menil Collection». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۷ اوت ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- قدیسان زن مسیحی باستان