فائق عالی اوزنسوی

فائق عالی اوزنسوی
زادهٔ۱۰ مارس ۱۸۷۶
درگذشت۱ اکتبر ۱۹۵۰ (۷۴ سال)
ملیت ترکیه
دیگر نام‌هامهمت فایک
پیشه(ها)سیاست‌مدار، شاعر، و آموزگار
آثار برجستهشاهد نسل‌کشی ارمنی‌ها
دورهامپراتوری عثمانی

فائق عالی اوزنسوی (Faik Ali Ozansoy؛ ‏۱۰ مارس ۱۸۷۶ – ۱ اکتبر ۱۹۵۰) شاعر، آموزگار، و سیاست‌مدار ترک و شاهد نسل‌کشی ارمنی‌ها بود. او برادر کوچکتر سلیمان نظیف، و عضو برجسته کمیته اتحاد و پیشرفت و از نویسندگان روزنامه ثروت فنون و فکر آتی[۱] و همچنین، یکی از شاهدان نسل‌کشی ارامنه بود و نام وی، در کنار نام برادرش، سلیمان نظیف برای نجات جان هزاران ارمنی در وقایع نسل‌کشی ارمنی‌ها شناخته شده‌است.[۲][۳]

فایک اوزنسوی با توجه به حفاظت از زندگی مسیحیان ارمنی، توسط معاصرانش، به عنوان «فرماندار کافران» شناخته شد.[۴] او در طول جنگ جهانی اول بعنوان فرماندار کوتاهیه، و در مقاطع مختلف زمانی، در مشاغلی همچون فرماندار استان دیاربکر،[۵] شهردار شهرهای اسکودار و بی‌اوغلو،[۵] معاون وزارت امور خارجه و معاون وزارت کشور[۵] نیز فعالیت کرد.

اوزنسوی در روز ۲۴ آوریل ۲۰۱۳، روز یادبود نسل‌کشی ارمنی‌ها، در یک مراسم رسمی، به اتفاق شخصیت‌های برجسته مختلف از هر دو جامعه ترک و ارمنی در ترکیه در مقابل مقبره قربانیان نسل‌کشی، ادای احترام کرد.[۶][۷]

فائق عالی اوزنسوی در اکتبر ۱۹۵۰ درگذشت و در گورستان زینجیرلیکویو دفن شد.[۸]

زندگی و کار

فائق عالی اوزنسوی، که در کودکی به نام مهمت فایک شناخته می‌شد، در تاریخ ۱۰ مارس ۱۸۷۶ در خانواده ای که اهل شعر و ادب بودند، در شهر دیاربکر، امپراتوری عثمانی، متولد شد. پدرش، سعید پاشا، یکی از نویسندگان و مورخان دیاربکر بود. مادرش عایشه هانی، دختر یکی از اعضای برجسته ایل آق‌قویونلو بود.[۵] اوزنسوی به غیر از سلیمان نظیف، سیاست‌مدار و شاعر مشهور ترک که برادر بزرگترش بود، دو خواهر نیز داشت.[۵]

اوزنسوی پس از پایان جنگ جهانی اول و با تشکیل جمهوری ترکیه، همچنان به عنوان یک سیاست‌مدار به کارش ادامه داد و سپس به استانبول رفت و بعنوان شهردار در اسکودار و بی‌اوغلو در کار کرد.[۵]

او در دوران حکومت دمت فرید پاشا، به عنوان معاون وزارت امور خارجه منصوب شد.[۵] اوزنسوی در ماه مارس ۱۹۱۹ نیز بمدت چند ماه به عنوان فرماندار استان دیاربکر،[۵] و پس از آن دوباره به استانبول برگشت و اینبار، بعنوان معلم زبان فرانسوی در مدرسه ملک مکتب فعالیت کرد.[۵]

اوزنسوی از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ به عنوان معاون وزارت کشور منصوب شد.[۹]

او در اکتبر ۱۹۵۰ درگذشت و در گورستان زینجیرلیکویو دفن شد.[۸]

همراهی سربازان مسلح عثمانی با غیر نظامیان ارمنی، که در اسارت آنها هستند؛ از طریق هارپوت و الازیغ قضاء ولایت معمورةالعزیز , برای انتقال به تبعیدگاه که در گزارش هنری هریسون ریجز ثبت شده است

اوزنسوی در دوران نسل‌کشی ارمنی‌ها به عنوان فرماندار استان کوتاهیه مشغول به کار بود.[۱۰] هنگامی که دستور اخراج و تبعید ارld به اوزنسوی رسید، او از اجرای این دستور سرپیچی کرد.[۱۱][۱۲]

برادر بزرگترش سلیمان نظیف در نامه ای به او تأکید کرد که «در این رویداد شرکت نمی‌کند، و بهتر است که به اتفاق یکدیگر، مراقب افتخار خانوادگی باشند و با شرکت در این جنایت نام خانواده را لکه دار نکنند.»[۵][۹][۱۳]

در همین زمان، در حالی که بسیاری از ارمنی‌های تبعید شده از طریق کوتاهیه به مقصد شهرهای دیگر، و در حال جابجایی بودند، اوزنسوی در برابر قتل و کشتار، از آنها محافظت کرد و برای آنها پناهگاهی را فراهم نمود. او سپس توسط مقامت بالاتر، به استانبول احضار شد تا در رابطه با اقدامات خود را نسبت به ارامنه و اجرا نکردن دستورهای حکومتی توضیح دهد. استپان استپانیان، در خاطرات خود در رابطه با طلعت پاشا می‌گوید:

فائق عالی از ارامنه پرسید: "چرا یک مدرسه را باز نمی‌کنند و به این ترتیب به جامعه خود خدمت کنند؟"
آنها پاسخ دادند: "چرا که ما نمی‌دانیم چه مدت ما در تبعید باقی خواهیم ماند."
"اوه، به چه معناست؟ " او این پاسخ را با یک لبخند کوچک داد.
دو روز بعد، او به یک شورای مذهبی دعوت شد تا یک مدرسه باز کند و مرا به عنوان مدرس آن انتخاب کند.

—نوشته شده در خاطرات استپان استپانیان[۵][۱۴][۱۵]

در حالی که اوزنسوی در پایتخت در حال مذاکره با طلعت پاشا بود، کمال بی، رئیس پلیس کوتاهیه، از عدم حضور اوزنسوی بهره برد و بسیاری از ارامنه را در این استان مجبور به گرویدن به دین اسلام کرد.[۱۰] در نتیجه، بسیاری از ارمنی‌ها از تبعید اجباری و کشتار نجات یافتند. پس از بازگشت به کوتاهیه، اوزنسوی در جریان این تغییر مذهب اجباری قرارگرفت و بسیار ناراحت شد. او بلافاصله کمال بی را از پست خود برکنار کرد.

او اوضاع را دوباره ارزیابی نمود و از ارمنیان کوتاهیه پرسید که آیا آنها میل دارند که مسلمان باشند یا نه.[۱۰] همه، به استثنای یک نفر، تصمیم گرفتند مسیحی بمانند.[۱۰]

در نتیجه حوادث مربوط به نسل‌کشی ارمنی‌ها، اوزنسوی، برای هدیه ۵۰۰ قطعه طلا، از ارمنی‌ها، تشکر کرد و آن طلاها را صرف تلاش‌های امداد پناهندگان ارمنی نمود.[۹][۱۶]

مابقی این بودجه برای تأسیس یک مدرسه و ایجاد یک آشپزخانه مجهز استفاده شد.[۱۶]

فائق عالی اوزنسوی، استپان استپانیان را به عنوان اولین آموزگار و مدیر این مدرسه منتصب کرد.[۱۴]

آثار

برخی از اشعار قابل توجه اوزنسوی عبارتند از:

  • تسلای فانی (۱۹۰۸)
  • تمثیل (۱۹۱۲)
  • الحان وطن (۱۹۱۵)

کتاب‌شناسی

  • Balakian, Peter (2009). The Burning Tigris. HarperCollins. ISBN 0-06-186017-4. Archived from the original on 18 May 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Barrows, John Otis (1916). In the Land of Ararat: A Sketch of the Life of Mrs. Elizabeth Freeman Barrows Ussher, Missionary to Turkey and a Martyr of the Great War. Fleming H. Revell. Archived from the original on 4 April 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Boyajian, Dickran H. (1972). Armenia: the case for a forgotten genocide. Westwood, N.J.: Educational Book Crafters. ISBN 0-912826-02-9. Archived from the original on 18 May 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Gherasim, Teodor (2006). Ancient Dictators and Modern Tyrants. AuthorHouse. ISBN 1-4634-9007-0. Archived from the original on 18 May 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Herrera, Hayden (2003). Arshile Gorky: his life and work (1st ed.). Farrar, Straus and Giroux. ISBN 0-374-52972-8. Archived from the original on 4 April 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Knapp, Grace H. (1915). The mission at Van in Turkey in war time. Prospect Press. Archived from the original on 18 May 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Oren, Michael B. (2011). Power, Faith, and Fantasy: America in the Middle East: 1776 to the Present. Transaction Publishers. ISBN 0-393-34152-6. Archived from the original on 18 May 2019. Retrieved 30 May 2019.
  • Ussher, Clarence (1917). An American Physician in Turkey: A Narrative of Adventures in Peace and in War. Houghton Mifflin Company. Archived from the original on 4 April 2019. Retrieved 30 May 2019.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ KOÇ, Raşit (Spring 2010). "Faik Ali Ozansoy'un Şiirlerinin Tematik Olarak İncelenmesi" (PDF). The Institute of Turkish Studies. 5 (2). Archived from the original (PDF) on 4 March 2016. Retrieved 25 October 2019.
  2. ↑ "Yarın bir ilk yaşanacak!". HaberTurk (به ترکی استانبولی). 23 April 2013.
  3. ↑ "Ermeniler Türk valiyi andı". Sabah (به ترکی استانبولی). 25 April 2013.
  4. ↑ name=serhanyedig
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Yedig, Serhan; Ersin Kalkan (22 April 2007). "Osmanlı'nın sıradışı bürokratı Faik Áli Ozansoy". Hurriyet. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 31 May 2019.
  6. ↑ name=guneysu
  7. ↑ name=beyzak
  8. 1 2 Kural, Beyza (24 April 2013). "Faik Ali Bey'in Bıraktığı İnsanlık Mirasına Sahip Çıkacağız". Bianet.
  9. 1 2 3 AKGÜNGÖR, İlker (27 April 2010). "Yaklaşık bin Ermeni ailesini Talat Paşa'ya direnerek kurtardı..." Vatan. Archived from the original on 12 December 2013. Retrieved 31 May 2019.
  10. 1 2 3 4 Bedrosyan, Raffi (29 July 2013). "The Real Turkish Heroes of 1915". Armenian Reporter.
  11. ↑ Guneysu, Ayse (25 April 2013). "Names of Lost Armenian Villages Read in Istanbul's Sultanahmet Square".
  12. ↑ Kévorkian, Raymond H. (2010). The Armenian genocide: a complete history (Reprinted. ed.). London: I. B. Tauris. pp. 564–5. ISBN 1-84885-561-3.
  13. ↑ Gunal, Bulent (23 April 2013). "Binlerce Ermeni'nin hayatını kurtarmıştı". HaberTurk (به ترکی استانبولی). Pasif de olsa bu olaya katılma, ailemizin şerefine dikkat et.
  14. 1 2 3 Seropyan, Sarkis (23 April 2013). "Ali Faik Bey'in vicdan direnişi". Agos (به ترکی استانبولی). Istanbul. Archived from the original on 2 May 2013.
  15. 1 2 Alboyajiyan, Arshak (1961). Memorial Book of Kutahya Armenians (به ارمنی). Beirut: Donikian Publishing House. pp. 218–228.
  16. 1 2 Opçin, Tuncay. "Ermenilere Kol Kanat Gerdiler". Aktuel (به ترکی استانبولی). Archived from the original on 16 February 2017. Retrieved 31 May 2019.

Faik Ali Ozansoy

پیوند به بیرون