فرانتس بابینگر
فرانتس بابینگر | |
|---|---|
| زادهٔ | ۱۵ ژانویهٔ ۱۸۹۱ وایدن این در اوبرفالتز، امپراتوری آلمان |
| درگذشت | ۲۳ ژوئن ۱۹۶۷ (۷۶ سال) |
| ملیت | آلمانی |
| کار علمی | |
| آثار برجسته | Mehmed the Conqueror and His Time |
فرانتس بابینگر (۱۵ ژانویه ۱۸۹۱ در وایدن، آلمان– † ۲۳ ژوئن ۱۹۶۷ در دورِس، آلبانی) تاریخ‌نگار و خاورشناس آلمانی بود که عمدتاً در زمینه‌ی عثمانی‌پژوهی فعالیت داشت و از بنیان‌گذاران این رشته در آلمان به شمار می‌آید.
زندگی
فرانتس بابینگر، پسرِ یک کارمند راه‌آهن بود. او در دبیرستان «نوئه گیمنازیوم» وورتسبورگ تحصیل کرد و از زمستان ۱۹۱۱/۱۲ در دانشگاه مونیخ به تحصیل در رشته‌های هندشناسی (Indologie) و شرق‌شناسی (Orientalistik) پرداخت. در سال ۱۹۱۵ زیر نظر ارنست کوهن با رساله‌ای درباره‌ی خاورشناس آلمانی گوتلیب زیگفرید بایر دکتری گرفت.
در جنگ جهانی اول به عنوان عضو هیأت نظامی آلمان در ارتش عثمانی و با درجه‌ی افسر ترک شرکت کرد. در سال ۱۹۱۹ عضو سپاه داوطلبان اپ (Freikorps Epp) شد. در سال ۱۹۲۱ تلاش او برای کسب صلاحیت تدریس (Habilitation) در دانشگاه ماربورگ ناموفق بود، اما در همان سال در دانشگاه برلین موفق شد و در ۱۹۲۴ به عنوان استاد فوق‌العاده زبان‌ها و فرهنگ‌های شرقی منصوب شد. تلاش‌های بعدی‌اش برای به‌دست آوردن کرسی شرق‌شناسی در مونیخ در سال‌های ۱۹۲۵ و ۱۹۳۳ ناکام ماند. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها (۱۹۳۳)، ابتدا مرخص و سپس در ۱۹۳۴ به دلیل داشتن مادربزرگی یهودی‌تبار (با وجود غسل تعمید مسیحی) از کار برکنار شد.[۱] در ۱۹۳۵ به دعوت نیکولای یورگا به مؤسسه‌ی پژوهش جنوب‌شرق اروپا در بخارست رفت و از ۱۹۳۷ به‌عنوان استاد و رئیس مؤسسه‌ی ترک‌شناسی دانشگاه یاشی فعالیت کرد. او در ۱۹۴۱ شاهد مستقیم کشتار یهودیان در پوگروم یاشی بود و همان سال به خدمت سازمان اطلاعات نظامی آلمان درآمد.[۲] پس از ورود رومانی به جنگ در ۱۹۴۳، به آلمان بازگشت و در وورتسبورگ نزد مادرش اقامت گزید. پس از ویرانی وورتسبورگ در ۱۹۴۵ در اوکسنفورت ساکن شد.
از ۱۹۴۸ تا زمان بازنشستگی در ۱۹۵۸ در دانشگاه مونیخ به‌عنوان استاد تاریخ و فرهنگ خاور نزدیک و ترکیه تدریس کرد. در سال ۱۹۶۷ در جریان سفری به آلبانی در اثر سانحه‌ای غرق شد. مزار او در گورستان اصلی وورتسبورگ قرار دارد.[۳]
ازدواج
در سال ۱۹۲۴ با ماتیلده مرلین (Mathilde Merlin) ازدواج کرد؛ این ازدواج در ۱۹۳۹ پایان یافت.
در ۱۹۴۸ با مارگوت ناگل (Margot Nagel, 1917–1985) ازدواج کرد.[۴]
اهمیت علمی
بابینگر از پایه‌گذاران اصلی عثمانی‌پژوهی در آلمان بود. او به‌ویژه با پژوهش‌های منبع‌شناسانه درباره‌ی مورخان عثمانی و تاریخ گسترش امپراتوری عثمانی از بالکان تا شمال آفریقا شهرت یافت.
از آثار ماندگار او می‌توان به:
- Die Geschichtsschreiber der Osmanen und ihre Werke (۱۹۲۷)
- Mehmed der Eroberer und seine Zeit (۱۹۵۳) — زندگینامه‌ی تحلیلی محمد فاتح اشاره کرد. اثر دوم هنوز یکی از مراجع اصلی در پژوهش‌های عثمانی است.
افتخارات
- عضو مکاتبه‌ای آکادمی علوم گوتینگن (۱۹۵۱)
- عضو رسمی آکادمی علوم بایرن (۱۹۵۴)
- عضو خارجی آکادمی لِنچئی (Accademia dei Lincei) در رم (۱۹۵۶)
- عضو خارجی انجمن فلسفی آمریکا (American Philosophical Society) (۱۹۶۴)
- دریافت نشان شایستگی بایرن (Bayerischer Verdienstorden) در سال ۱۹۶۳
آثار منتخب
- Gottlieb Siegfried Bayer (1694–1738) (۱۹۱۵) – رساله‌ی دکتری
- Scheich Bedr ed-Din, der Sohn des Richters von Simaw (۱۹۲۱) – رساله‌ی هابیلیتاسیون
- Die Geschichtsschreiber der Osmanen und ihre Werke (۱۹۲۷)
- Mehmed der Eroberer und seine Zeit (۱۹۵۳)؛ ترجمه‌های ایتالیایی (۱۹۶۷) و انگلیسی (Princeton University Press, 1992)
- Reliquienschacher am Osmanenhof im XV. Jahrhundert (۱۹۵۶)
- Zwei Stambuler Gesamtansichten aus den Jahren 1616 und 1642 (۱۹۶۰)
- Spätmittelalterliche fränkische Briefschaften aus dem großherrlichen Seraj zu Stambul (۱۹۶۳)
- Aufsätze und Abhandlungen zur Geschichte Südosteuropas und der Levante، در سه جلد (۱۹۶۲–۱۹۷۶)
منابع
- ↑ Dan Prodan: Franz Babinger en Roumanie (1935-1943). Études et sources historiques. Préface par Mihai Maxim. Istanbul: Isis 2002 (Les cahiers du Bosphore XXVII), S. 214.
- ↑ Ottmar Traşcă: Franz Babinger şi pogromul din Iaşi (1941). In: Arhiva Moldaviae 1, 2009, S. 219–226.
- ↑ Grab.
- ↑ Gerhard Grimm: Franz Babinger (1891–1967). Ein lebensgeschichtlicher Essay. In: Die Welt des Islams. 38, p. 286-333., hier S. 314. 331.