فرانچسکو اسکیناردی
Reverend فرانچسکو اسکیناردی | |
|---|---|
Francesco Eschinardi | |
 میکروکوسمی فیزیکو-ریاضی (Microcosmi physicomathematici)، ۱۶۵۸ | |
| زادهٔ | ۱۳ دسامبر ۱۶۲۳ |
| درگذشت | ۱۲ ژانویهٔ ۱۷۰۳ (۷۹ سال) |
| ملیت | ایتالیایی |
| دیگر نامها | کوستانتسو آمیخوولی (Costanzo Amichevoli) |
| پیشه(ها) | کشیش یسوعی، استاد دانشگاه، ریاضیدان، فیزیکدان |
| شناختهشده برای | توسعه دماسنج |
| والدین | پیهترو اسکیناردی |
| پسزمینههای علمی | |
| تأثیرات | |
| کار علمی | |
| زمینهٔ تخصصی/حوزه کاری | اپتیک، نجوم، فیزیک تجربی |
| نهاد | کالج رومی |
| دانشجویان برجسته |
|
فرانچسکو اسکیناردی (به ایتالیایی: Francesco Eschinardi) که با نام مستعار کوستانتسو آمیخوولی نیز شناخته میشود (۱۳ دسامبر ۱۶۲۳ – ۱۲ ژانویه ۱۷۰۳)، کشیش یسوعی، فیزیکدان و ریاضیدان ایتالیایی بود.[۲]
زندگی
اسکیناردی در ۱۳ دسامبر ۱۶۲۳ در رم به دنیا آمد. او در سال ۱۶۳۷ در سن ۱۴ سالگی به انجمن عیسی پیوست و سپس به هیئت علمی کالج رومی وارد شد و در سالهای ۱۶۵۸ منطق، در ۱۶۵۹ فیزیک و در ۱۶۶۰ مابعدالطبیعه تدریس کرد. او سفرهای گستردهای انجام داد و در حوزههای علمیه یسوعی و دانشگاههای مختلف ایتالیا تدریس کرد. اسکیناردی استاد ریاضیات در فلورانس و پروجا بود و از ۱۶۶۵ دوباره به کالج رومی بازگشت و کرسی ریاضیات، هندسه و نجوم را بر عهده گرفت.[۲] او معلم فیلیپو بونانی و راهنمای علمی جوزپه کامپانی بود.[۳]
اسکیناردی با آثار پیشگامان «علم نوین» از نیکلاس کوپرنیک تا گالیلئو گالیله و جووانی آلفونسو بورلی آشنایی کامل داشت و در مباحثات علمی قرن هفدهم فعالانه شرکت میکرد.[۲] او به پروژههای علمی متنوعی پرداخت، از فیزیک صدا تا ماشین حرکت دائمی، و همچنین در تلاش برای درجهبندی دماسنجها بر اساس اصول علمی مشارکت داشت.[۴] در همین چارچوب، او مطالعاتی درباره آکوستیک و کاربردهای آن در معماری مذهبی نیز انجام داد که بعدها مورد توجه شاگردانش قرار گرفت.[۵]
او نخستین کسی بود که در رصدخانهٔ کالج رومی دنبالهدار بزرگ ۱۶۶۸ را مشاهده کرد.[۲] در ۱۷ نوامبر ۱۶۸۰ نیز به همراه مارکو آنتونیو چلیو و جوزپه پونتیو از نخستین کسانی بود که دنبالهدار بزرگ ۱۶۸۰ را دید.[۶] ملاقات او با ادموند هالی در رم به مطالعات باستانشناسی هالی نیز انگیزه بخشید و ارتباط میان دانشمندان انگلیسی و ایتالیایی را تقویت کرد.[۷]
اسکیناردی عضو فعال «آکادمی فیزیکو-ریاضی» تأسیسشده به دست جووانی چامپینی بود و به طور مرتب در نشریهٔ ژورناله دئی لتراتی (Giornale de' Letterati) از ۱۶۶۸ تا ۱۶۷۵ مشارکت داشت.[۲] نوشتههای او در این نشریه اغلب به معرفی دستاوردهای علمی روز و نقد نظریههای تازه اختصاص داشت. او همچنین با آتاناسیوس کیرشر و ماریو بتینوس همکاری میکرد. بتینوس در کتاب اپیاریای فلسفه ریاضی (Apiaria universae philosophiae mathematicae) در ۱۶۴۸ ضمیمهای درباره ساعت آبی اختراع اسکیناردی منتشر کرد.[۸]
اسکیناردی تا سالهای پایانی عمر در کالج رومی به تدریس و پژوهش ادامه داد و نسلهای بعدی دانشمندان یسوعی را تحت تأثیر قرار داد. او در ۱۲ ژانویه ۱۷۰۳ در رم درگذشت و در حافظهٔ علمی همعصرانش بهعنوان یکی از چهرههای برجستهٔ سنت علمی یسوعی باقی ماند.[۹]
مشارکتها
اسکیناردی از تجربهگرایان برجستهٔ یسوعی در قرن هفدهم بود. هرچند همچنان در نجوم به نظریه زمینمرکزی پایبند بود، اما از دستاوردهای نوین استقبال میکرد و روش تجربی را به کار میگرفت.[۲]
در سال ۱۶۸۰ گزارشی از آزمایشهای انجامشده در آکادمی فیزیکو-ریاضی با عنوان راگوالی داتی آد اون آمیکو این پارجی (Ragguagli dati ad un amico in Parigi) منتشر کرد. این اثر به موضوعاتی چون مکانیک، حرکت پرتابهای، ساعت آفتابی و نجوم رصدی میپرداخت.[۱۰] او همچنین به ژئودزی، نقشهکشی و پروژهٔ حفر آبراهی میان دریای سرخ و مدیترانه (نمونه اولیه کانال سوئز) توجه داشت.[۱۱]
آثار
- میکروکوسمی فیزیکو-ریاضی (Microcosmi physicomathematici)، پروجا، ۱۶۵۸
- درباره صدای پنوماتیک (De sono pneumatico)، رم، ۱۶۷۲
- قانون تبدیل زمان عادی ساعتها به آونگی (Regola di tramutare il tempo ordinario degli oriuoli in pendolo)، رم، ۱۶۷۲
- معماری مدنی (Architettura civile)، ترنی، ۱۶۷۵
- راگوالی داتی آد اون آمیکو این پارجی (Ragguagli dati ad un amico in Parigi)، رم، ۱۶۸۰
- نامه به فرانچسکو ردی درباره مباحث فیزیکو-ریاضی (Lettera al signor Francesco Redi)، رم، ۱۶۸۱
- معماری نظامی (Architettura militare)، رم، ۱۶۸۴
- دروس فیزیکو-ریاضی (Cursus Physicomathematicus)، رم، ۱۶۸۹
- توصیف رم و آگِر رومانوس (Descrizione di Roma e dell’agro romano)، رم، ۱۶۹۶ (چاپ ۱۷۵۰)
منابع
- ↑ اومودئو, پیترو. "بونانی، فیلیپو" (به ایتالیایی). دیزionario Biografico degli Italiani.
- 1 2 3 4 5 6 موچیللو, ماریا. "اسکیناردی، فرانچسکو" (به ایتالیایی). دیزionario Biografico degli Italiani.
- ↑ Fazzari 2007, p. 4.
- ↑ ریکاردو جی. ویلوسلادا، تاریخ کالج رومی از آغاز (۱۵۵۱) تا انحلال انجمن عیسی (۱۷۷۳)، رم: دانشگاه گریگوریانا، ۱۹۵۴.
- ↑ Dear, Peter (2001). Revolutionizing the Sciences: European Knowledge and Its Ambitions, 1500–1700. Cambridge University Press. ISBN 978-0521663057.
{{cite book}}: Check|isbn=value: checksum (help) - ↑ کوک، آلن اچ. (۱۹۹۸). ادموند هالی: ترسیم آسمانها و دریاها. کلارندون پرس. شابک ۰۱۹۸۵۰۰۳۱۹.
- ↑ Raffaele Ricci, ed. (2018). "Scinardi, Giovanni Giacomo". Dizionario Biografico degli Italiani. Vol. 91. Treccani.
- ↑ بدینی، سیلویو آ. (۱۹۹۱). تپش زمان: گالیلئو، تعیین طول جغرافیایی و ساعت آونگی. لئو اس. اولشکی. شابک ۹۷۸-۸۸۲۲۲۳۸۵۶۶.
- ↑ Findlen, Paula (2004). Athanasius Kircher: The Last Man Who Knew Everything. Routledge. ISBN 978-0415967140.
{{cite book}}: Check|isbn=value: checksum (help) - ↑ Ciancio & Romagnani 2010, p. 60.
- ↑ Schinardi, Francesco (1681). "Discourse on cutting the purgatory between the Red Sea and the Mediterranean". Letter to Francesco Redi.
- موچیللو, ماریا (1993). "اسکیناردی، فرانچسکو" (به ایتالیایی). دیزionario Biografico degli Italiani.
- فاتساری، میکلا (۲۰۰۷). تصاویر باورنکردنی: رم و میکروسکوپها در پایان قرن هفدهم. اولشکی.
- چانچو، لوکا؛ رومانانی، جیان پائولو (۲۰۱۰). یگانگی دانش، چندگانگی علوم: فرانچسکو بیانکینی (۱۶۶۲–۱۷۲۹). کویادیت.