فرانچسکو جاکومونی
فرانچسکو جاکومونی | |
|---|---|
| زاده | ۳۱ اوت ۱۸۹۳ رجو کالابریا |
| درگذشته | ۱۷ فوریهٔ ۱۹۷۳ رم |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا ایتالیا |
| شاخه نظامی | ارتش سلطنتی ایتالیا نیروی زمینی ایتالیا |
| سال‌های خدمت | ۱۹۱۴–۱۹۴۳ |
| درجه | سپهبد |
| یگان | توپخانهٔ قلعه |
| جنگ‌ها و عملیات‌ها | جبههٔ ایتالیا تهاجم ایتالیا به آلبانی |
فرانچسکو جاکومونی (انگلیسی: Francesco Jacomoni؛ ۳۱ اوت ۱۸۹۳ – ۱۷ فوریه ۱۹۷۳) یک دیپلمات ایتالیایی بود و پیش از جنگ جهانی دوم وزیر در آلبانی بود. او پس از تهاجم ایتالیا به آلبانی به سمت فرماندار مصونیت ایتالیایی آلبانی منصوب شد.
زندگی‌نامه
او در ۳۱ اوت ۱۸۹۳ در رجو دی کالابریا در خانواده‌ای بانکی به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۴ برای خدمت ملی به ارتش پیوست. در ژوئن ۱۹۱۵ به عنوان ستوان توپخانهٔ قلعه منصوب شد و در عملیات‌های جبههٔ ایتالیا در جنگ جهانی اول شرکت کرد. همزمان در رشته حقوق در دانشگاه رم تحصیل می‌کرد و در ژوئیه ۱۹۱۶ فارغ‌التحصیل شد.[۱]
در مه ۱۹۱۹ به عنوان عضو هیئت ایتالیایی در کنفرانس صلح پاریس منصوب شد و به عنوان رابط با هیئت‌های اتریش، مجارستان و بعداً بلغارستان فعالیت کرد. در اکتبر ۱۹۱۹ به عنوان دبیر در سفارت ایتالیا در بوخارست منصوب شد و تا بازگشت به وزارت امور خارجه در اوت ۱۹۲۰ در این سمت باقی ماند. در سال‌های بعد در ماموریت‌های دیپلماتیک مختلف به عنوان دبیر خدمت کرد، از جمله مأموریت کوتاه در آلبانی در آوریل ۱۹۲۶ که زمینه را برای معاهده دوستی و همکاری متقابل ایتالیا-آلبانی در نوامبر ۱۹۲۶ فراهم کرد.[۱]
با بازگشت به رم، او دستیار نزدیک دینو گراندی شد که در آن زمان معاون وزیر امور خارجه بود و به زودی وزیر شد. ابتدا رئیس بخش تاریخی وزارتخانه بود و بعدها به معاون دفتر وزارتی گراندی ارتقا یافت و در مأموریت‌های متعددی در کنفرانس‌های بین‌المللی مربوط به داوِز و یانگ و همچنین کنفرانس نیروی دریایی لندن ۱۹۳۰ شرکت داشت.[۱]
در اکتبر ۱۹۳۲، جاکومونی با مایا کاوالّرو، دختر اوگو کاوالّرو ازدواج کرد. در سال‌های بعد عمدتاً در ژنو در جامعه ملل فعالیت داشت.[۱] او از ۹ سپتامبر ۱۹۳۶ تا مدت کوتاهی پس از تهاجم ایتالیا به آلبانی در آوریل ۱۹۳۹ به عنوان وزیر در پادشاهی آلبانی منصوب شد. در ۱۷ آوریل به درجه سفارت ارتقا یافت و در ۲۲ آوریل به عنوان والی کشور (Luogotenente del Re, "فرماندار پادشاه") منصوب شد.[۲] جاکومونی در طول اشغال ایتالیا، این سمت را حفظ کرد و به‌طور مؤثر حاکم کشور شد.
او در ۱۸ مارس ۱۹۴۳ با جایگزینی آلبرتو پاریانی پس از شکست سیاست سرکوب شدید برای مهار مقاومت آلبانی کنار گذاشته شد.[۳]
پس از جنگ، او همراه دیگر مقامات عالی رژیم فاشیست محاکمه شد و توسط دادگاه عالی ایتالیا به ۲۴ سال حبس در ۱۲ مارس ۱۹۴۵ محکوم شد.[۴] با این حال، او در ژوئن ۱۹۴۶ با عفو عمومی دولت ایتالیا آزاد شد و حکم او نهایتاً در مارس ۱۹۴۸ لغو گردید.[۵]
او خاطرات خود درباره دوران خدمت در آلبانی را با عنوان La politica dell'Italia in Albania در ۱۹۶۵ منتشر کرد و در رم در ۱۷ فوریه ۱۹۷۳ درگذشت.[۱]
منابع
- 1 2 3 4 5 F. Grassi Orsini. "JACOMONI, Francesco". Treccani.it (به ایتالیایی). Retrieved 29 April 2011.
- ↑ Pearson, Owen (2004), Albania and King Zog: Independence, republic and monarchy 1908–1939, I.B. Tauris, pp. 473, 475, ISBN 978-1-84511-013-0
- ↑ Pearson, Owen (2006), Albania in Occupation and War: From Fascism to Communism 1940–1945, I.B. Tauris, p. 241, ISBN 978-1-84511-104-5
- ↑ Pearson, Owen (2006), Albania in Occupation and War: From Fascism to Communism 1940–1945, I.B. Tauris, pp. 423, 430, ISBN 978-1-84511-104-5
- ↑ Pearson, Owen (2006), Albania as dictatorship and democracy: From isolation to the Kosovo War, 1946–1998, I.B. Tauris, pp. 47, 272, ISBN 978-1-84511-105-2