فرانچسکو لئونتی
فرانچسکو لئونتی | |
|---|---|
| زادهٔ | ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۴ |
| درگذشت | ۱۷ دسامبر ۲۰۱۷ (۹۳ سال) |
| ملیت | ایتالیا |
| پیشه(ها) | شاعر، رماننویس، آموزگار، جنبش سیاسی |
فرانچسکو لئونتی (انگلیسی: Francesco Leonetti; ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۲۴ – ۱۷ دسامبر ۲۰۱۷) شاعر، رماننویس، آموزگار، جنبش سیاسی اهل ایتالیا بود.
از فیلمها یا برنامههای تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است میتوان به حکایتهای کانتربوری، ادیپ شهریار، انجیل به روایت متی، و پرندههای بزرگ و پرندههای کوچک اشاره کرد.
آموزش و حرفه
لئونتی در کوزنزا در کالابریا به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۵ او به بولونیا نقل مکان کرد تا فلسفه بخواند. آنجا با پیر پائولو پازولینی و روبرتو روورسی آشنا شد و با هم مجلهٔ Officina را بنیان گذاشتند.[۱][۲] او در رشتهٔ علوم رایانه در دانشگاه باری فارغالتحصیل شد.[۳] او با یک مدرسهٔ تخصصی برای ناشنوایان کار کرد و به مطالعهٔ آموزششناسی و شیوههای استفاده از چندرسانهای و فناوریهای تعاملی برای دانشآموزان دارای معلولیت پرداخت. پایاننامهٔ او با عنوان «Ipertesti, Multimedia e Interattività per la didattica agli audiolesi» (فرامتنها، چندرسانهای و تعاملپذیری برای آموزش ناشنوایان) بود.[۳] او در سال ۱۹۹۱ یک محیط یادگیری نمونه بر پایهٔ هایپرکارت توسعه داد.
در دههٔ ۱۹۶۰ او همراه با الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو مجلهٔ ادبی Il Menabò را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۶۳ او به نئوآوانگارد جنبش پیشرو جنبش ادبی ایتالیا پیوست.
آثار
لئونتی بار دیگر در سال ۱۹۶۴ با پازولینی همکاری کرد و نقش هِرود آنتیپاس را در فیلم انجیل به روایت متی ایفا کرد. او همچنین صدای گنجشک را در فیلم بازها و گنجشکها (۱۹۶۶) اجرا کرد و نقش خدمتکار لایو را در فیلم ۱۹۶۷ ادیپ شهریار بازی کرد.[۴]
در دههٔ ۱۹۷۰ او به همراه نانی بالسترینی مجلهٔ آلفابتا را همویراستاری کرد. در سال ۱۹۷۴ او تکنگاریای دربارهٔ پیکرهساز ایتالیایی آرنالدو پومودورو نوشت. از ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۵ او زیباییشناسی را در آکادمی بررا در میلان تدریس کرد.[۵]
او به مدت ۲۵ سال در زمینهٔ آموزش الکترونیکی کار کرد.[۳]
آثار برگزیده
- Sopra una perduta estate (۱۹۴۲) (بر فراز یک تابستان از دسترفته)
- La cantica (۱۹۵۹) (سرود)
- L’incompleto (۱۹۶۴) (ناتمام)
- Irati e sereni (۱۹۷۴) (خشمگین و آرام)
- Conoscenza per errore (studente a Bologna del 48–49) (۱۹۷۸) (شناخت از راه خطا (دانشجو در بولونیا ۴۸–۴۹))
- In uno scacco (۱۹۷۹) (در یک بنبست)
- Campo di battaglia (۱۹۸۱) (میدان نبرد)
- Palla di filo (۱۹۸۶) (توپ نخ)
- La vita e gli amici (۱۹۹۲) (زندگی و دوستان)
- La voce del corvo. Una vita (1940–2001) (۲۰۰۲) (صدای کلاغ. یک زندگی (۱۹۴۰–۲۰۰۱))
- Scritti estremi di rabbia e di gioco. Narrazione, poesie, scene e prose (۲۰۰۵) (نوشتههای نهایی از خشم و بازی. روایت، شعرها، صحنهها و نثرها)
- Una come un'altra (۲۰۱۵) (یکی مثل دیگری)
فیلمشناسی
| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
|---|---|---|---|
| ۱۹۶۴ | انجیل به روایت متی | هیرود دوم | |
| ۱۹۶۶ | بازها و گنجشکها | کلاغ | صداپیشه، بدون ذکر در عنوانبندی |
| ۱۹۶۷ | ادیپ شهریار | خدمتکار لایو | |
| ۱۹۶۸ | کاپریس به سبک ایتالیایی | عروسکگردان | (قطعه «ابرها چه هستند؟») |
| ۱۹۶۹ | سال آدمخوارها | نخستوزیر | |
| ۱۹۷۲ | قصههای کنتربری | صداپیشهٔ مهمانخانهٔ تا برد | |
| ۱۹۹۷ | وسوویها | کلاغ | (قطعه «بالا رفتن»)، صداپیشه، (آخرین نقش سینمایی) |
منابع
- ↑ Di Stefano, Paolo (17 December 2017). "Morto Francesco Leonetti, autore militante amico di Pasolini". Corriere della Sera. Retrieved 18 December 2017.
- ↑ "Leonetti, poeta militante che ha reso epica la quotidianità". La Stampa. 18 December 2017. Retrieved 18 December 2017.
- 1 2 3 "#ELRPUB: Intervista con Francesco Leonetti". electronicliteraturereview (به انگلیسی). 2018-06-15. Retrieved 2025-07-03.
- ↑ "Francesco Leonetti". IMDb.
- ↑ "Treccani - la cultura italiana | Treccani, il portale del sapere".