فرانکا رامه
فرانکا رامه | |
|---|---|
 | |
| Member of the Senate of the Republic | |
| دوره مسئولیت ۲۸ آوریل ۲۰۰۶ – ۲۸ آوریل ۲۰۰۸ | |
| حوزه انتخاباتی | پیه‌مونته |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۲۹ پارابیاگو |
| درگذشته | ۲۹ مهٔ ۲۰۱۳ (۸۳ سال) میلان |
| ملیت | ایتالیا |
| حزب سیاسی | Italy of Values |
| همسر(ان) | داریو فو (ا. ۱۹۵۴) |
| فرزندان | Jacopo Fo |
| والدین | Domenico Rame Emilia Valdini |
| پیشه | بازیگر، نمایشنامه‌نویس |
| وبگاه | |
فرانکا رامِه (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۹ مه ۲۰۱۳) بازیگر تئاتر، نمایشنامه‌نویس و فعال سیاسی ایتالیایی بود. او با نمایشنامه‌نویس جایزه نوبل ادبیات داریو فو ازدواج کرد و مادر نویسنده ژاکوپو فو بود.[۱] فو جایزهٔ نوبل خود را به او تقدیم کرد.[۲]
زندگی‌نامه
فرانکا رامِه در سال ۱۹۲۹ در پارابیاگو، لمباردی، ایتالیا، در خانواده‌ای با سنت طولانی در تئاتر متولد شد.[۳] او در سال ۱۹۵۱ اولین تجربهٔ تئاتری خود را انجام داد. اندکی پس از آن، با داریو فو آشنا شد و در سال ۱۹۵۴ با او ازدواج کرد. پسرشان، ژاکوپو، در ۳۱ مارس ۱۹۵۵ به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۸، او شرکت تئاتر «داریو فو–فرانکا رامِه» را در میلان تأسیس کرد که فو مدیر و نویسنده بود و رامِه بازیگر اصلی و مدیر شرکت بود.[۴]
رامِه همچنان با فو در بسیاری از نمایش‌ها و شرکت‌های تئاتری همکاری کرد و موفقیت عمومی و سانسور دولتی را تجربه کرد. او در سازمان «کمک سرخ» فعال بود، نامه نوشت، کتاب برای زندانیان فراهم کرد و به خانواده‌ها و وکلا کمک کرد.[۵] در دههٔ ۱۹۷۰، رامِه شروع به نوشتن نمایشنامه‌های خود کرد (اغلب تکگوییهای صحنه‌ای) مانند «چاق زیباست!» و «همه خانه، تخت و کلیسا»، که رویکردی مشخص به فمینیسم نشان دادند.
در مارس ۱۹۷۳، فاشیست‌هایی که گفته می‌شود به دستور مقامات ارشد کارابینیری میلان عمل می‌کردند، رامِه را ربودند، او را تهدید به اسلحه کردند و در ون رها کردند. آن‌ها او را مورد تجاوز قرار دادند، کتک زدند، با سیگار سوزاندند، با تیغ بریدند و در پارکی رها کردند.[۶][۷] او پس از دو ماه با تکگوییهای ضد فاشیستی جدید به صحنه بازگشت.
رامِه در سال ۱۹۶۷ عضو حزب کمونیست ایتالیا شد.[۸] او نمایندهٔ سنای جمهوری ایتالیا از حزب ایتالیا ارزش‌ها (IdV) بود.[۹] در سال ۲۰۰۶، رهبر IdV، آنتونیو دی پیترو، او را به عنوان نامزد رئیس‌جمهور ایتالیا معرفی کرد، اما او در اولین رأی‌گیری تنها ۲۴ رأی کسب کرد. از سال ۲۰۱۰، او همراه با داریو فو، عضو مستقل حزب بازآفرینی کمونیست شد.[۱۰]
او در سال ۲۰۱۳ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.[۳]
منابع
- ↑ Mitchell 1999, p. 55
- ↑ Mitchell 1999, p. 232
- 1 2 John Francis Lane (29 May 2013). "یادداشت درگذشت فرانکا رامِه". The Guardian. Retrieved 29 May 2013.
- ↑ Mitchell 1999, p. 61
- ↑ Mitchell 1999, pp. 119–120
- ↑ Kuennecke, Beret (April 2002). "مقاومت بر صحنه ظاهر می‌شود". Review.
Review of 'Harlequins of the Revolution', Joseph Farrell, Methuen, which mentions the rape
- ↑ Mitchell 1999, p. 122
- ↑ Mitchell 1999, p. 89
- ↑ "نامهٔ استعفای فرانکا رامِه" (PDF) (به ایتالیایی). Archived from the original (PDF) on 20 October 2013. Retrieved 5 April 2010.
- ↑ "فرانکا رامِه". Official PRC website (Regional Federation of Lombardy) (به ایتالیایی).
پیوند به بیرون
