فرانکو رویلیو
فرانکو رویلیو | |
|---|---|
 | |
| وزیر دارایی | |
| دوره مسئولیت ۲۱ فوریه ۱۹۹۳ – ۳۰ مارس ۱۹۹۳ | |
| نخست‌وزیر | جولیانو آماتو |
| پس از | جیووانی گوریا |
| پیش از | جولیانو آماتو (سرپرست) |
| وزیر بودجه | |
| دوره مسئولیت ۱۹۹۲ – فوریه ۱۹۹۳ | |
| نخست‌وزیر | جولیانو آماتو |
| پیش از | بنیامینو آندراتا |
| وزیر دارایی | |
| دوره مسئولیت ۴ اوت ۱۹۷۹ – ۲۸ ژوئن ۱۹۸۱ | |
| نخست‌وزیر | فرانچسکو کسیکا |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۳ فوریهٔ ۱۹۳۵ تورین |
| درگذشته | ۲۳ اکتبر ۲۰۲۵ (۹۰ سال) |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب سوسیالیست ایتالیا |
فرانکو رِویلیو (۳ فوریه ۱۹۳۵-۲۳ اکتبر ۲۰۲۵) یک استاد دانشگاه، بازرگان و سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی بود که در سمت‌های مختلف در ادارهٔ عمومی ایتالیا خدمت کرده‌است.
زندگی و تحصیلات
رِویلیو در سال ۱۹۳۵ در تورین متولد شد.[۱][۲] او در همان شهر تحصیل کرد و پایان‌نامهٔ کارشناسی خود را دربارهٔ بهبود کارایی شرکت‌های دولتی نوشت.[۳]
فعالیت حرفه‌ای
رِویلیو به عنوان استاد مالیهٔ عمومی در دانشگاه تورین فعالیت داشت.[۳] او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود و از ۴ اوت ۱۹۷۹ تا ۲۸ ژوئن ۱۹۸۱ وزیر دارایی در کابینهٔ فرانچسکو کُسیکا بود.[۲] پس از دو سال ادامهٔ فعالیت در دانشگاه، در سال ۱۹۸۳ ریاست شرکت ملی انرژی ایتالیا (ENI) را بر عهده گرفت.[۴] هدف از انتصاب او، بازسازی و بهبود عملکرد شرکت بود.[۵] دوران مدیریتی او یکی از موفق‌ترین دوره‌های ENI محسوب می‌شود.[۶] او از خصوصی‌سازی به عنوان ابزاری برای بازسازی پرتفوی دارایی‌ها و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری حمایت می‌کرد.[۷] دورهٔ مدیریتی او در ENI در نوامبر ۱۹۸۹ پایان یافت و امبرتو کولومبو جانشین او شد.[۸]
در ۵ ژوئن ۱۹۹۰، رِویلیو به عنوان مشاور ارشد در تیم اروپایی شرکت Wasserstein Perella & Co. منصوب شد و تا ۱۹۹۲ در این سمت باقی ماند.[۹] در سال ۱۹۹۲، وزیر بودجه در کابینهٔ جولیانو آماتو شد.[۱۰] دورهٔ او تا فوریهٔ ۱۹۹۳ ادامه یافت و بنیامینو آندراتا جایگزین او شد.[۱۰] در ۲۱ فوریه ۱۹۹۳، به عنوان وزیر دارایی منصوب شد.[۱۱] او به دلیل دخالت ادعایی در یک رسوایی رشوه‌خواری، در ۳۰ مارس ۱۹۹۳ از سمت خود استعفا داد.[۱۲] او همچنین عضو شورای شهر تورین و سناتور (۱۹۹۲–۱۹۹۴) بود.[۱۳]
پس از ترک دولت و سیاست، رِویلیو به دانشگاه تورین بازگشت و همچنین مشاور ارشد برادران لمن از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بود.[۱۴] او رئیس و مدیرعامل شرکت انرژی تورین (۲۰۰۰–۲۰۰۶) و رئیس شرکت مخابراتی NNOICOM نیز بوده‌است.[۱۳] او استاد ممتاز دانشگاه تورین است.
منابع
- ↑ Elenco dei senatori della ... legislatura. Il Senato. 1993.
- 1 2 "Scheda di attività di Franco Reviglio - XI Legislatura". www.senato.it.
- 1 2 Richard I. Kirkland Jr. (۳ اوت ۱۹۸۷). "Biggest bosses. 20". Fortune Magazine. Retrieved 24 April 2013.
- ↑ William D. Montalbano (۳۱ مارس ۱۹۹۳). "5th Cabinet Member Quits in Italy". Los Angeles Times. Retrieved 24 April 2013.
- ↑ Business, the state and economic policy. London: Routledge. 2004. p. ۴۷. ISBN 978-0-415-04722-7.
- ↑ Paul Ginsborg (2003). A History of Contemporary Italy: Society and Politics, ۱۹۴۳-۱۹۸۸. London; New York: Palgrave Macmillan. p. ۴۰۸. ISBN 978-1-4039-6153-2.
- ↑ John Vickers; Vincent Wright, eds. (1989). The Politics of Privatisation in Western Europe. London; Totowa, NY: F. Cass. p. ۶. ISBN 978-0-203-98923-4.
- ↑ "Can a pumped-up ENI get into fighting trim?". Bloomberg. ۲۶ مه ۱۹۹۱. Archived from the original on 28 June 2013. Retrieved 24 April 2013.
- ↑ "Wasserstein Names Adviser". The New York Times. ۷ ژوئن ۱۹۹۰. Retrieved 24 April 2013.
- 1 2 William D. Montalbano (۲۲ فوریه ۱۹۹۳). "Italian Leader Patches Holes in Cabinet". Los Angeles Times. Retrieved 24 April 2013.
- ↑ Alan Cowell (۲۲ فوریه ۱۹۹۳). "Italian Chief Replaces 3 Ministers Who Resigned in Bribery Scandal". The New York Times. Retrieved 24 April 2013.
- ↑ Alan Cowell (۳۱ مارس ۱۹۹۳). "Italian Scandal Widens; Another Minister Quits Under Cloud". The New York Times. Retrieved 24 April 2013.
- 1 2 "Lehman Brothers appoints Franco Reviglio as Senior Advisor". PR Newswire. میلان. Retrieved 24 April 2013.
- ↑ Martin Arnold (۴ ژوئن ۲۰۰۷). "Former French finance chief joins Lehman advisory board". Financial Times. London. Retrieved 24 April 2013.