فرمانده کل ارتش بریتانیا
| فرمانده کل ارتش بریتانیا | |
|---|---|
| ارتش انگلیس ارتش بریتانیا دفتر جنگ | |
| گونه | ارشدترین افسر |
| پاسخگوست به | وزیر جنگ |
| گمارنده | پادشاهی بریتانیا |
| بنیادگذاری | ۱۶۵۴ ژانویه ۱۷۹۳ |
| نخستین متصدی | کاپیتان ژنرال توماس فیرفکس فیلد مارشال جفری آمهرست |
| آخرین متصدی | فیلد مارشال فردریک اسلی رابرتز، ارل رابرتز اول |
| برافتاده | ۱۲ فوریه ۱۹۰۴ |
| جانشینی | رئیس ستاد کل بریتانیا |
فرمانده کل ارتش بریتانیا (انگلیسی: Commander-in-Chief of the Forces) رئیس حرفه‌ای ارتش انگلیس از سال ۱۶۶۰ تا ۱۷۰۷ (ارتش انگلیس که در سال ۱۶۴۵ تأسیس شد، در سال ۱۷۰۷ توسط ارتش بریتانیا، شامل هنگ‌های اسکاتلندی موجود، جایگزین شد) و عنوان ارتش بریتانیا از سال ۱۷۰۷ تا ۱۹۰۴ بود. این مقام در سال ۱۹۰۴ با ایجاد شورای ارتش و عنوان رئیس ستاد کل بریتانیا جایگزین شد.
در گذشته، فرماندهی عالی ارتش توسط شخص پادشاه انجام می‌شد. در سال ۱۶۴۵، پس از وقوع جنگ داخلی انگلستان، پارلمان، توماس فیرفکس را به عنوان «کاپیتان کل و فرمانده کل تمام ارتش‌ها و نیروهایی که در قلمرو مشترک‌المنافع انگلستان تشکیل شده و تشکیل خواهند شد» منصوب کرد. توماس فیرفکس ارشدترین افسر نظامی بود که هیچ مافوقی نداشت و کنترل شخصی زیادی بر ارتش و افسران آن داشت. لرد فیرفکس «لرد ژنرال» لقب گرفت. هیچ یک از جانشینان او از این عنوان استفاده نکردند. در سال ۱۶۵۰، فیرفکس کمی قبل از جنگ‌های سه پادشاهی، از سمت خود استعفا داد.
الیور کرامول، سپهبد فیرفکس، به عنوان فرمانده کل ارتش، جانشین او شد. در زمان کرامول، فرمانده کل، به ویژه پس از انحلال پارلمان طولانی، عملاً رئیس دولت بود. کرامول تا سال ۱۶۵۳ این سمت را بر عهده داشت، تا اینکه به عنوان لرد محافظ انتخاب شد.
در ۲۱ فوریه ۱۶۶۰، پارلمان طولانیِ بازسازی‌شده تصویب کرد که «ژنرال جورج مونک به عنوان کاپیتان کل و فرمانده کل ارتش، تحت نظر پارلمان، برای تمام نیروهای زمینی انگلستان، اسکاتلند و ایرلند تعیین و منصوب شود».
منابع
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Commander-in-Chief of the Forces». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ اوت ۲۰۲۵.