فرهنگ آپنین

فرهنگ آپنینی
	اروپای غربی در دوران عصر برنز در اروپا: فرهنگ آپنینی به رنگ آبی و فرهنگ تراماره به رنگ زرد
مکان	مرکز ایتالیا، جنوب ایتالیا
دوران	ایتالیای ماقبل تاریخ
تاریخ‌ها	سده‌های ۱۵ تا ۱۲ پیش از میلاد
پس از	فاسی گروتا نووا، فاسی پروتوآپنینی، فرهنگ پیاله ناقوسی
پیش از	فرهنگ پروتو-ویلانوا

فرهنگ آپنینی یک فرهنگ باستان‌شناختی در مرکز و جنوب ایتالیا از دوره ایتالیای ماقبل تاریخ (سده‌های ۱۵–۱۴ پیش از میلاد) است.^[۱] در اواسط قرن بیستم، فرهنگ آپنینی به فازهای پروتو، اولیه، میانه و پایانی تقسیم شد،^[۱] اما اکنون باستان‌شناسان ترجیح می‌دهند فقط سبک سفال تزئینی مرحله پایانی عصر برنز میانه (BM3) را «آپنیینی» در نظر بگیرند. این مرحله پیش از فاسی گروتا نووا (مرکز ایتالیا) و فاسی پروتوآپنینی B (جنوب ایتالیا) و پس از آن فاسی ساب‌آپنینی قرن سیزدهم ("Bronzo Recente") قرار دارد. سفال آپنینی، سفال صیقل داده شده‌ای است که با مارپیچ‌ها، خط‌های مارپیچی و نواحی هندسی نقش‌دار شده و با نقطه‌ها یا خط‌های عرضی پر شده‌اند. این سفال‌ها در جزیره ایسکیا همراه با سفال‌های LHII و LHIII و در لیپاری همراه با سفال LHIIIA یافت شده‌اند که آن‌ها را به عصر برنز پایانی مطابق تعریف در یونان و دریای اژه نسبت می‌دهد.^[۲]

جامعه

ظرف سفالی تزئینی به سبک آپنینی، در Museo Nazionale della Magna Grecia, رجو کالابریا

مردم فرهنگ آپنینی، چوپانان دام‌های آلپی بودند که حیوانات خود را در مراتع و باغ‌های کوهستانی مرکز ایتالیا چرا می‌دادند. آن‌ها در آبادی‌های کوچک در مکان‌های قابل دفاع زندگی می‌کردند. هنگام حرکت بین چراگاه‌های تابستانی، اردوگاه‌های موقت برپا می‌کردند یا در غارها و پناهگاه‌های صخره‌ای ساکن می‌شدند.^[۲] قلمرو آنان لزوماً محدود به تپه‌ها نبود؛ سفال آن‌ها در تپه کاپیتولین رم و همچنین در جزایر یادشده یافت شده است.

وابستگی زبانی فرهنگ آپنینی نامشخص است، اما ماسیمو پالوتینو حدس زد که این فرهنگ عمدتاً توسط گویشوران زبان‌های ناشناخته از شاخه زبان‌های ایتالی در زبان‌های هندواروپایی انجام می‌شد، از جمله زبان‌هایی که زبان‌های تاریخی از آن‌ها مشتق شدند.^[۳] با این حال، زبان نیاایتالی بیشتر فرض می‌شود که توسط فرهنگ‌های بعدی پروتو-ویلانوا (۱۲۰۰–۹۰۰ پیش از میلاد) و شاید فرهنگ هم‌عصر اما شمالی‌تر فرهنگ تراماره (۱۷۰۰–۱۱۵۰ پیش از میلاد) به شبه‌جزیره ایتالیا وارد شده باشد.^[۴]

محل‌های سکونت

برخی از مهم‌ترین محل‌های فرهنگ آپنینی به شرح زیر است.

لاتزیو (مرکز ایتالیا)

کوله دلا کاپریولا ("تپه کاپریولا")

تپه کاپریولا در ۵ کیلومتر (۳٫۱ مایل) جنوب بولسنا در سمت شرقی دریاچه بولسنا واقع شده است. در زمان‌های قدیم، بولسنا بخشی از اتروریا بود. علاوه بر بقایای سازه‌های اتروسکی، سایت مشخصی وجود دارد که نمایانگر آبادی فرهنگ آپنینی است و به‌طور مداوم از نوسنگی پایانی تا مس‌سنگی اشغال شده، که نشان می‌دهد جمعیت قبل از آپنینی وجود داشته و آن را از طریق انتشار فرهنگی پذیرفته‌اند. این سایت در سال ۱۹۵۸ توسط بلوخ کاوش شد و خانه‌های حصیری با سقف‌های نی‌پوش که توسط ستون‌های داخلی پشتیبانی می‌شد، شناسایی شد. این خانه‌ها تقریباً ۵ متر (۱۶ فوت) در ۳ متر (۹٫۸ فوت) بودند و بر پایه‌های صخره‌ای ساخته شده بودند و با دیوارهای سنگی برای دفاع شخصی احاطه شده بودند.^[۵]

لونی سول مینیونه

تقریباً در فاصله ۱۰ km از بلرا (شمال لاتسیو) و در غرب بخش Civitella Cesi، در سمت چپ رود کوچک مینیونه و کنار یک پل راه‌آهن متروکه، آکروپلیس لونی سول مینیونه قرار دارد. این مکان قرن‌ها خالی بوده است (به جز باستان‌شناسان) و تنها با پیاده‌روی از Civitella Cesi قابل دسترسی است.

در آکروپلیس و دشت شرق آن، تِره بْرِچی، سایت به‌طور مداوم از نوسنگی تا عصر آهن اشغال شده است، علاوه بر بقایای لونی اتروسکی (که آن زمان در اتروریا بود) در فلات بالاتر نزدیک. قلعه اتروسکی بعدی است. بخشی از توالی تِره بْرِچی به فرهنگ آپنینی تعلق دارد.^[۶]

این سایت در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ توسط مؤسسه سوئدی در رم کاوش شد و تاریخ‌های متعددی با تاریخ‌گذاری رادیوکربن و نیز ارتباط سفال‌های دوران هلادیک پایانی با سفال آپنینی یافت شده در آنجا برای تاریخ‌گذاری مراحل سفال آپنینی استفاده شد. کارل اریک اوستنبرگ آن‌ها را به شرح زیر خلاصه کرد:^[۷] I (۱۳۵۰/۱۳۰۰–۱۲۵۰)، II (۱۲۵۰–۱۱۵۰)، III (۱۱۵۰–۱۰۰۰)، IVA (۱۰۰۰–۸۵۰) و IVB (۸۵۰–۸۰۰)؛ یعنی سفال آپنینی در آنجا عصر برنز پایانی است که تا ۸۰۰ پیش از میلاد بدون فرهنگ ویلانوا ادامه دارد.

قابل توجه در سایت، پایه‌های سه خانه حفرشده در سنگ به عمق ۲٫۲ متر (۷٫۲ فوت) با خاک کوبیده بر روی تراشه‌های سنگ آهک برای کف است. طول آن‌ها ۷ متر (۲۳ فوت)، ۴۲ متر (۱۳۸ فوت) و ۳۰ متر (۹۸ فوت) و عرض ۴ متر (۱۳ فوت) است. دیوارها سنگی و احتمالاً سقف‌ها نی‌پوش بوده‌اند. چندین ورودی وجود داشته است. سفال عمدتاً ظروف آشپزی بوده است. اجاق‌های قابل حمل و سنگ‌های آسیاب دستی یافت شد، همراه با بقایای گندم، جو، لوبیا و نخود. استخوان حیوانات عمدتاً گاو و همچنین خوک، گوسفند و بز بوده است. جمعیت ظاهراً کشاورزی و دامداری می‌کرده است. اندازه ساختمان‌ها و چندین ورودی ممکن است نشان‌دهنده سکونت چندخانواری باشد.^[۸]

منابع

1 2 Coles, John M.; Harding, A. F. (1979). The bronze age in Europe: an introduction to the prehistory of Europe, c. 2000–700 BC (illustrated ed.). London: Taylor & Francis. p. 165. ISBN 978-0-416-70650-5.
1 2 Bury, J. B.; I E S Edwards; C. J. Gadd; John Boardman; N. G. L. Hammond (1975). P. Mack Crew (ed.). The Cambridge Ancient History: c. 1800–1380 B.C. Vol. II, part 2: c. 1380–1000 B.C. (3, revised ed.). Cambridge University Press. p. 720. ISBN 978-0-521-08691-2.
↑ Pallottino, Massimo (1975), The Etruscans, translated by Cremina, J., بلومینگتون (ایندیانا): Indiana University Press, p. 154, ISBN 0-253-32080-1.
↑ Bossong, Georg (2017-10-23). Handbook of Comparative and Historical Indo-European Linguistics: An International Handbook (in English). Walter de Gruyter. p. 859. ISBN 978-3-11-054243-1.
↑ "Il Colle della Capriola". Le Catacombe del Lazio (in Italian). Associazione Culturale “Progetto Arkes”. 1995–2006. Archived from the original on 2010-04-24. Retrieved 8 April 2009.
↑ Coles & Harding (1979) page 169.
↑ Coles & Harding (1979) page 184.
↑ Boëthius, Axel; Roger Ling; Tom Rasmussen (1994). Etruscan and early Roman architecture (2, illustrated, reprint ed.). Yale University Press. p. 13. ISBN 0-300-05290-1.

[coles165-1] 1 2 Coles, John M.; Harding, A. F. (1979). The bronze age in Europe: an introduction to the prehistory of Europe, c. 2000–700 BC (illustrated ed.). London: Taylor & Francis. p. 165. ISBN 978-0-416-70650-5.

[CAH720-2] 1 2 Bury, J. B.; I E S Edwards; C. J. Gadd; John Boardman; N. G. L. Hammond (1975). P. Mack Crew (ed.). The Cambridge Ancient History: c. 1800–1380 B.C. Vol. II, part 2: c. 1380–1000 B.C. (3, revised ed.). Cambridge University Press. p. 720. ISBN 978-0-521-08691-2.

[3] Pallottino, Massimo (1975), The Etruscans, translated by Cremina, J., بلومینگتون (ایندیانا): Indiana University Press, p. 154, ISBN 0-253-32080-1.

[4] Bossong, Georg (2017-10-23). Handbook of Comparative and Historical Indo-European Linguistics: An International Handbook (in English). Walter de Gruyter. p. 859. ISBN 978-3-11-054243-1.

[5] "Il Colle della Capriola". Le Catacombe del Lazio (in Italian). Associazione Culturale “Progetto Arkes”. 1995–2006. Archived from the original on 2010-04-24. Retrieved 8 April 2009.

[6] Coles & Harding (1979) page 169.

[7] Coles & Harding (1979) page 184.

[8] Boëthius, Axel; Roger Ling; Tom Rasmussen (1994). Etruscan and early Roman architecture (2, illustrated, reprint ed.). Yale University Press. p. 13. ISBN 0-300-05290-1.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]