فروچو لانتینی
فروچو لانتینی | |
|---|---|
 | |
| وزیر شرکت‌ها | |
| دوره مسئولیت ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶ – ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ | |
| نخست‌وزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | بنیتو موسولینی |
| پیش از | رناتو ریچی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۴ اوت ۱۸۸۶ دزیو |
| درگذشته | ۲۶ نوامبر ۱۹۵۸ (۷۲ سال) رم |
| ملیت | ایتالیا |
فروچو لانتینی (انگلیسی: Ferruccio Lantini؛ ۲۴ اوت ۱۸۸۶ – ۲۶ نوامبر ۱۹۵۸) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او که از چهره‌های نزدیک به بنیتو موسولینی بود، در برهه‌ای به عنوان وزیر شرکت‌ها در دولت فاشیستی فعالیت می‌کرد.
اوایل زندگی و تحصیلات
لانتینی در دزیو در ۲۴ اوت ۱۸۸۶ به دنیا آمد.[۱] او به سوسیالیست‌ها پیوست و پس از مهاجرت به لیگوریا در سن ۱۸ سالگی به فراماسونری راه یافت.[۱] او مدرک علوم بازرگانی گرفت و در جنبش ملی‌گرایان مشارکت داشت.[۱]
دوران فعالیت
لانتینی در سال ۱۹۱۲ در جنوا ساکن شد و به گروه اولیه ملی‌گرایان پیوست و دبیر آن شد.[۱] در سال ۱۹۱۶ به ارتش فراخوانده شد و در جنگ جهانی اول به‌عنوان افسر شرکت کرد. او به درجه ستوانی رسید و نشان صلیب جنگ دریافت کرد.[۱] پس از ترخیص، به جنوا بازگشت و در اداره مالیه استان تا سال ۱۹۲۳ کار کرد.[۱] او از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ عضو شورای شهر هم بود.[۱]
در نوامبر ۱۹۲۱، لانتینی در کنگره حزب ملی فاشیست در رم شرکت کرد و به نمایندگی از لیگوریا عضو کمیته مرکزی حزب شد. این سمت را تا ژانویه ۱۹۲۳ داشت، زمانی که به کمیسر سیاسی لیگوریا منصوب شد.[۱] در ۱۹۲۲ او دبیر سیاسی فاشی‌های جنوا شد و رهبری جنبش در جنوا را ادامه داد.[۲]
در ۱۹۲۳، او روزنامه Giornale di Genova را بنیان گذاشت که نخستین شماره‌اش در ۱ اوت منتشر شد و تا ژانویه ۱۹۲۵ آن را اداره کرد.[۱] در آوریل ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان از حوزه لیگوریا راه یافت.[۱] در ۱۹۲۷ رئیس کنفدراسیون فاشیستی بازرگانان شد و تا ۱۹۳۴ در این مقام باقی ماند.[۳] در دورهٔ او همراه با فیلیپو کارلی مطالعه‌ای گسترده درباره قیمت‌های خرده‌فروشی انجام داد.[۴]
از ژانویه ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵، ریاست مؤسسه ملی صادرات را بر عهده داشت که از سال ۱۹۲۶ برای گسترش تجارت خارجی ایتالیا ایجاد شده بود.[۱] او در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶ به عنوان وزیر شرکت‌ها در دولت بنیتو موسولینی منصوب شد و تا ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ در این سمت بود.[۵][۶] در نوامبر ۱۹۳۹ رئیس مؤسسه ملی فاشیستی بیمه اجتماعی شد که در مارس ۱۹۳۳ تأسیس شده بود و تا ۱۹۴۳ در این مقام ماند.[۱] او همچنین در سال ۱۹۳۹ عضو شورای ملی بود و از ژوئیه ۱۹۴۰ به عضویت در شرکت کاغذ و چاپ و سپس در مؤسسه بازنشستگی و اعتبارات درآمد.[۱]
پس از سقوط فاشیسم، لانتینی در رم ماند و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست.[۱] پس از آزادی، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۵ بازداشت و به زندان رجینا کوئلی منتقل شد و ۹ ماه در آنجا زندانی بود.[۱] پس از محاکمه‌ای که از ۱۵ تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، آزاد شد و از فعالیت عمومی کناره گرفت.[۱]
مرگ
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Benedetta Garzarelli (2004). "Lantini, Ferruccio". Dizionario Biografico degli Italiani (به ایتالیایی). Vol. 63.
- ↑ Matteo Millan (2022). The Blackshirts' Dictatorship: Armed Squads, Political Violence, and the Consolidation of Mussolini's Regime. Abingdon; New York: Routledge. p. 142. ISBN 978-1-000-56216-3.
- ↑ Jonathan Morris (1998). "The Fascist 'Disciplining' of the Italian Retail Sector, 1922–40". Business History. 40 (4): 142. doi:10.1080/00076799800000342.
- ↑ Henry S. Miller (1938). Price Control in Fascist Italy. New York Chichester, West Sussex: Columbia University Press. p. 29. doi:10.7312/mill92404. ISBN 9780231888547.
- ↑ Arch. storico della Camera dei deputati, Consiglieri fascisti, b. 24, f. 469
- ↑ "Changes". تایم. 13 November 1939. Retrieved 22 June 2022.