فریدریش کراوس
فریدریش کراوس | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۳۱ مهٔ ۱۸۵۸ |
| درگذشت | ۲ مارس ۱۹۳۶ |
| ملیت | اتریشی |
فریدریش کراوس (آلمانی: Friedrich Kraus؛ ۳۱ مهٔ ۱۸۵۸ – ۲ مارس ۱۹۳۶) پزشک متخصص داخلی و استاد دانشگاه اهل اتریش بود. شهرت او بهواسطهٔ دستاوردهایش در زمینهٔ نوار قلب و شیمی کلوئید است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه کارل بود و بعدها استاد این رشته در دانشگاه گراتس شد. وی در سال ۱۹۰۲ به بیمارستان شاریته در برلین رفت. یکی از دستیاران وی در آنجا، راهل هیرش بود.
کراس بهعنوان فردی شناخته میشود که الکتروکاردیوگرافی و تشخیصهای عملکردی را وارد پزشکی آلمان کرد. او همراه با دستیارش، گئورگ فریدریش نیکولای (۱۸۷۴–۱۹۵۵)، مشارکتهای مهمی در زمینه الکتروکاردیولوژی داشت و در سال ۱۹۱۰ بههمراه نیکولای، مونوگرافیای با عنوان «الکتروکاردیوگرام انسان سالم و بیمار» منتشر کرد.
کراس در زمینه ارتباط ماهیت عملکردی سیستم عصبی با مفاهیم مکانیکی پژوهشهایی انجام داد. او نشان داد که ماده زنده حاوی کلوئیدها و نمکهای معدنی است که در صورت حل شدن در محلول، به الکترولیت تبدیل میشوند. او این فرضیه را مطرح کرد که نوعی سیستم زیستالکتریکی در بدن وجود دارد که مانند یک مکانیزم رله، انرژی الکتریکی را ذخیره و سپس آزاد میکند (شارژ و عمل).[۱] او این نظریه را در کتاب «آسیبشناسی عمومی و اختصاصی فرد» توضیح داد. نظریه کراس درباره زیستالکتریسیته، بهعنوان پیشدرآمدی بر کارهای روانشناس ویلهلم رایش در زمینه زیستفیزیک و رواندرمانی بدنی (وژتوتراپی) شناخته میشود.
منابع
- ↑ Fury on Earth, a biography of Wilhelm Reich by Myron Sharaf
