فمینیسم در بنگلادش

• در سال ۱۸۸۶ سوارناکوماری دوی انجمن دوستان زنان را تأسیس کرد که یکی از اولین انجمن‌های داوطلبانه زنان در بنگال بود و هدف آن حمایت و توانمندسازی زنان بود.

• ۱۹۰۵: بیگم رکیه سخاوات حسین «رؤیای سلطانه» را منتشر کرد، یک اثر پیشگام در زمینه داستان‌های علمی-تخیلی فمینیستی که جامعه‌ای را تصور می‌کرد که در آن زنان رهبری می‌کنند و مردان منزوی هستند.
• ۱۹۱۶: بیگم رکیه انجمن زنان مسلمان را تأسیس کرد که برای آموزش و فرصت‌های شغلی زنان تلاش می‌کرد.
• ۱۹۲۶: کامینی روی، شاعر و فعال اجتماعی برجسته، رهبری بانگیا ناری ساماج را بر عهده داشت، سازمانی که برای حق رأی زنان در بنگال کمپین می‌کرد.

• ۱۹۴۷: مانیکونتالا سن یکی از اولین زنانی شد که در حزب کمونیست هند فعال بود و برای حقوق زنان و اصلاحات اجتماعی مبارزه می‌کرد.

اواخر قرن بیستم: ادبیات و فعالیت فمینیستی

• ۱۹۹۲: همایون آزاد «ناری» را منتشر کرد، یک رساله جامع فمینیستی به زبان بنگالی که ساختارهای پدرسالارانه را نقد و برای حقوق زنان مبارزه می‌کرد.

قرن بیست و یکم: ادامه تلاش‌ها و به رسمیت‌شناسی

• ۲۰۰۰: ممنوعیت کتاب «ناری» همایون آزاد پس از یک نبرد حقوقی که آزاد در آن پیروز شد، لغو شد و این امر یک پیروزی مهم برای آزادی بیان و ادبیات فمینیستی در بنگلادش بود.

قانون خانواده مسلمان در زمان استعمار بنگال وضع شد. این قانون در خصوص حقوق زنان تبعیض‌آمیز است.^[۱]