فیرچایلد ای‌سی-۱۱۹

ای‌سی-۱۱۹جی شدو
ای‌سی-۱۱۹کی استینگر
یک ای‌سی-۱۱۹ بر بالای پایگاه هوایی تان سون نهات
کاربری هواگرد تهاجمی و پشتیبانی هوایی نزدیک ناو جنگی
تولیدکننده فیرچایلد ایرکرفت
معرفی‌شده در نوامبر ۱۹۶۸
بازنشستگی نیروی هوایی ایالات متحده: ۱۹۷۱
نیروی هوایی جمهوری ویتنام: ۱۹۷۵
کاربر اصلی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
نیروی هوایی جمهوری ویتنام
تعداد ساخته‌شده ۵۲
توسعه‌یافته از فیرچایلد سی-۱۱۹ فلائینگ باکس‌کار

فیرچایلد ای‌سی-۱۱۹جی شدو و ای‌سی-۱۱۹کی استینگر جنگنده‌های دو موتوره پیستونی بودند که توسط ایالات متحده در طول جنگ ویتنام توسعه یافتند. آن‌ها جایگزین داگلاس ای‌سی-۴۷ اسپوکی شدند و در کنار نسخه‌های اولیه جنگنده لاکهید ای‌سی-۱۳۰ اسپتر مورد استفاده قرار گرفتند.[۱]

مشخصات فنی (AC-119G)

ویژگی‌های عمومی

  • خدمه: ۶ (روز), ۸ (شب)
  • طول: ۸۶ فوت ۵٫۷۵ اینچ (۲۶٫۳۵۸۹ متر)
  • پهنای بال: ۱۰۹ فوت ۳٫۲۵ اینچ (۳۳٫۳۰۵۸ متر)
  • ارتفاع: ۲۶ فوت ۷٫۷۵ اینچ (۸٫۱۲۱۷ متر)
  • مساحت بال‌ها: ۱٬۴۰۰ فوت مربع (۱۳۰ متر مربع)
  • ایرفویل: root: NACA 2418; tip: NACA 4409[۲]
  • وزن خالی: ۴۰٬۱۲۵ پوند (۱۸٬۲۰۰ کیلوگرم)
  • بیشترین وزن برخاست: ۶۲٬۰۰۰ پوند (۲۸٬۱۲۳ کیلوگرم)
  • پیشرانه: ۲ عدد موتور پیستونی شعاعی ۱۸ سیلندر هوا خنک رایت آر-۳۳۵۰ دوپلکس سایکلون, ۲٬۵۰۰ اسب بخار (۱٬۹۰۰ کیلووات) در هر موتور برای برخاست
  • ملخ‌ها: چهارملخه ملخ گام برگشت‌پذیر با سرعت ثابت

عملکرد

  • حداکثر سرعت: ۱۸۰ گره (۲۱۰ مایل بر ساعت، ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت)
  • سرعت کروز: ۱۳۰ گره (۱۵۰ مایل بر ساعت، ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت)
  • بُرد: ۱٬۶۸۰ مایل دریایی (۱٬۹۳۰ مایل، ۳٬۱۱۰ کیلومتر)
  • حداکثر ارتفاع: ۲۳٬۳۰۰ فوت (۷٬۱۰۰ متر)

تسلیحات

جستارهای وابسته

توسعه‌های مرتبط

هواپیماهای با نقش، پیکربندی یا دوره زمانی مشابه

منابع

  1. "AC-119 Shadow". Hurlburt Field (به انگلیسی). Retrieved 2024-04-26.
  2. Lednicer, David. "The Incomplete Guide to Airfoil Usage". m-selig.ae.illinois.edu. Retrieved 16 April 2019.

کتابشناسی

پیوند به بیرون