فیلیپین مشترک‌المنافع

فلیپین مشترک‌المنافع
Commonwealth de Filipinas (زبان اسپانیایی در فیلیپین)
Komonwelt ng Pilipinas
Malasariling Pamahalaan ng Pilipinas (زبان تاگالوگ)

فیلیپین مشترک‌المنافع
۱۹۳۵–۱۹۴۲
1942–1945: دولت در تبعید
۱۹۴۵–۱۹۴۶
نشان ملی فیلیپین مشترک‌المنافع
نشان ملی
سرود: سرود ملی فیلیپین 
("Lupang Hinirang")
محل فیلیپین در جنوب شرق آسیا.
محل فیلیپین در جنوب شرق آسیا.
وضعیتمشترک‌المنافع و تحت‌الحمایه ایالات متحده آمریکا (۱۹۳۵–۱۹۴۶)
دولت در تبعید (۱۹۴۲–۱۹۴۵)
پایتختمانیل[الف]
زبان(های) رسمی
زبان ملیزبان تاگالوگ[۳]
حکومتقدرت‌سپاری نظام ریاستی جمهوری قلمروی وابسته
رئیس‌جمهور 
• ۱۹۳۵–۱۹۴۴
مانوئل کوئزون
• ۱۹۴۴–۱۹۴۶
سرجیو اوسمنیا
• ۱۹۴۶
مانوئل روکساس
کمیسر ارشد 
• ۱۹۳۵–۱۹۳۷
فرانک مورفی
• ۱۹۳۷–۱۹۳۹
Paul V. McNutt
• ۱۹۳۹–۱۹۴۲
Francis Bowes Sayre
• ۱۹۴۲–۱۹۴۵ (در تبعید)
Harold L. Ickes
• ۱۹۴۵–۱۹۴۶
Paul V. McNutt
معاون اول 
• ۱۹۳۵–۱۹۴۴
سرجیو اوسمنیا
• ۱۹۴۶
الپیدیو کوئیرینو
قوه مقننه
  • مجلس ملی(۱۹۳۵–۱۹۴۱)
  • کنگره (۱۹۴۵–۱۹۴۶)
دوره تاریخیدوره میان‌دوجنگ، جنگ جهانی دوم
• قانون تایدینگ-مک‌دافی
نوامبر ۱۵ ۱۹۳۵
۱۲ مارس ۱۹۴۲
۲۷ فوریه ۱۹۴۵
• استقلال
ژوئیه ۴, ۱۹۴۶
• پیمان مانیل
۲۲ اکتبر ۱۹۴۶
مساحت
۱۹۳۹۳۴۳٬۳۸۵٫۱ کیلومتر مربع (۱۳۲٬۵۸۱٫۷ مایل مربع)
جمعیت
• ۱۹۳۹
۱۶٬۰۰۰٬۳۰۳
واحد پولپزو فیلیپین
جهت رانندگیچپ (قبل از ۱۹۴۵)
راست (بعد از ۱۹۴۵)
پیشین
پسین
۱۹۳۵:
Insular Government of the Philippine Islands
۱۹۴۵:
Second Philippine Republic
۱۹۴۲:
Philippine Executive Commission
۱۹۴۶:
Third Philippine
Republic
امروز بخشی از فیلیپین
  1. ↑ Capital held by enemy forces between December 24, 1941 and February 27, 1945. Temporary capitals were
    • Corregidor Island از دسامبر ۲۴, ۱۹۴۱;
    • Iloilo City از فوریه ۲۲, ۱۹۴۲;
    • باکلود از فوریه ۲۶;
    • Buenos Aires, Bago City from February 27;
    • Oroquieta from March 19;
    • بوکیدنون از مارس ۲۳;
    • دولت تبعید در ملبورن، استرالیا, in April;
    • دولت در تبعید در واشینگتن، دی.سی.، از مه ۱۳, ۱۹۴۲ تا اکتبر ۱۹۴۴;
    • تاکلوبان از اکتبر ۲۰, ۱۹۴۴.

فیلیپین مشترک‌المنافع در طی دوره میان‌دوجنگ و جنگ جهانی دوم، به غیر از سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ که فیلیپین تحت اشغال کشور ژاپن درآمد و دولت در تبعید مشترک‌المنافع فیلیپین به استرالیا نقل مکان کرد، ارگان اداری حاکم فیلیپین بود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ 1935 Constitution, Article XIII, section 3 "The National Assembly shall take steps toward the development and adoption of a common national language based on one of the existing native languages. Until otherwise provided by law, English and Spanish shall continue as official languages."
  2. ↑ Mair, Christian (2003). The politics of English as a world language: new horizons in postcolonial cultural studies. هلند: Rodopi. pp. 479–82. ISBN 978-90-420-0876-2. Retrieved February 17, 2011. 497 pp.
    Roger M. Thompson (January 1, 2003). Filipino English and Taglish: Language Switching from Multiple Perspectives. John Benjamins Publishing. pp. 27–29. ISBN 90-272-4891-5. Retrieved April 15, 2017.
    Christian Mair (January 1, 2003). The Politics of English as a World Language: New Horizons in Postcolonial Cultural Studies. Rodopi. p. 480. ISBN 90-420-0876-8. Retrieved April 15, 2017.
    Antonio L. Rappa; Lionel Wee Hock An (February 23, 2006). Language Policy and Modernity in Southeast Asia: Malaysia, the Philippines, Singapore, and Thailand. Springer Science & Business Media. p. 68. ISBN 978-1-4020-4510-3. Retrieved April 15, 2017.
  3. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام EO 134, 1937 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).