قانون اساسی امارات متحده عربی
قانون اساسی امارات متحده عربی[الف] چارچوبی حقوقی و سیاسی برای عملکرد امارات متحده عربی به عنوان فدراسیونی از هفت امارت فراهم می‌کند. این قانون اساسی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ لازم‌الاجرا شد و در ژوئیه ۱۹۹۶ به‌طور دائم پذیرفته شد[۱] این قانون اساسی که توسط عدی البیطار، قاضی و مشاور حقوقی، نوشته شده است، در ۱۰ بخش و ۱۵۲ ماده تدوین شده است. امارات متحده عربی تشکیل اتحادیه (و پذیرش قانون اساسی فدرال) را به عنوان روز ملی در ۲ دسامبر جشن می‌گیرد.
تاریخ
پادشاهی‌های مستقل تاریخی، امارت‌های مدرن که امارات متحده عربی و پادشاهی‌های مدرن قطر و بحرین را تشکیل می‌دهند، در سال ۱۸۵۳ با بریتانیا معاهدهی منعقد کردند و با آتش‌بس دریایی دائمی با بریتانیا موافقت کردند. این پادشاهی‌ها در مجموع به عنوان ساحل آشتی شناخته می‌شدند. اختلافات بین این ایالت‌ها اغلب توسط بریتانیا داوری می‌شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، شورای کشورهای متصالحه توسط امارات و همچنین قطر و بحرین تشکیل شد.[۲] بریتانیا تصمیم خود را برای پایان دادن به روابط پیمانی با این پادشاهی‌ها در سال ۱۹۶۸ اعلام کرد. نه پادشاهی تلاش کردند تا اتحادیه‌ای از امارات عربی تشکیل دهند، اما نتوانستند بر سر شرایط این اتحادیه به توافق برسند. در حالی که بحرین و قطر به کشورهای مستقل تبدیل شدند، هفت امارت دیگر در سال ۱۹۷۱ تلاش کردند تا یک اتحادیه موقت فدرال تشکیل دهند.
در سال ۱۹۷۱، قانون اساسی که توسط قاضی فلسطینی-اردنی، عدی البیطار، تدوین شده بود، به عنوان یک چارچوب قانونی و سیاسی موقت تأسیس شد. ماده ۹ قانون اساسی بیان می‌کند که پایتخت، شهر جدیدی در مرز دبی و ابوظبی خواهد بود که ظرف هفت سال تکمیل می‌شود و «الکرامه» نامیده می‌شود. با این حال، بندی در همان ماده مقرر کرده بود که ابوظبی پایتخت «موقت» اتحادیه و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی، رئیس امارات متحده عربی باشد.
در سال ۱۹۷۹، پیش‌نویس قانون اساسی «دائمی» تهیه شد که امکان ایجاد یک سیستم نظامی و قضایی واحد را فراهم می‌کرد. در ابتدا، امارت دبی به شدت با اتحاد نیروهای نظامی مخالف بود و به همراه رأس‌الخیمه از شرکت در جلسات شورای عالی اتحادیه خودداری می‌کرد. میانجیگری‌های عربستان سعودی و کویت و همچنین سایر حاکمان امارات متحده عربی، اختلافات بین شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم دبی و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی را کاهش داد.
در سال ۱۹۹۴، ابوظبی به عنوان پایتخت دائمی امارات متحده عربی انتخاب شد،[۳] و در ماه مه ۱۹۹۶، شش سال پس از مرگ شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، دبی با یک قانون اساسی دائمی موافقت کرد، قانونی که نیروهای مسلح امارات متحده عربی را متحد می‌کرد. با این حال، دبی، مانند رأس‌الخیمه، دادگاه‌های قضایی خود را حفظ کرده است که تابع حاکمیت دیوان عالی امارات متحده عربی نیستند.[۴]
مقدمه
مقدمه قانون اساسی، قصد حاکمان شش امارت (رأس‌الخیمه در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به اتحادیه پیوست) را برای تشکیل یک «رژیم جامع و دموکراتیک» در یک «جامعه اسلامی و عربی» اعلام می‌کند.
ما، حاکمان امارات ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام القوین و فجیره،
از آنجایی که اراده ما و مردم امارات ما بر ایجاد اتحادیه‌ای بین این امارات است تا زندگی بهتر، ثبات مستحکم‌تر و جایگاه بین‌المللی بالاتری را برای امارات و مردمشان فراهم کنیم.
با آرزوی ایجاد پیوندهای نزدیک‌تر بین امارات عربی به شکل یک کشور مستقل، دارای حاکمیت و فدرال که قادر به حفاظت از موجودیت خود و اعضای آن باشد، با همکاری کشورهای عرب خواهر و با همه کشورهای دوست دیگر که عضو سازمان ملل متحد و خانواده ملت‌ها به‌طور کلی هستند، بر اساس احترام متقابل و منافع و مزایای متقابل.
با آرزوی پی‌ریزی پایه‌های حکومت فدرال در سال‌های آینده بر پایه‌ای صحیح، مطابق با واقعیت‌ها و ظرفیت‌های امارات در حال حاضر، توانمندسازی اتحادیه، آزاد گذاشتن دست اتحادیه برای دستیابی به اهدافش، حفظ هویت اعضای آن، مشروط بر اینکه با آن اهداف مغایرت نداشته باشد و آماده کردن مردم اتحادیه برای یک زندگی مشروطهٔ آبرومند و آزاد، و پیشرفت گام به گام به سوی یک رژیم جامع، نماینده و دموکراتیک در جامعه‌ای اسلامی و عربی عاری از ترس و اضطراب.
و از آنجایی که تحقق موارد فوق، عزیزترین آرزوی ماست و ما قوی‌ترین عزم خود را برای آن جزم کرده‌ایم، و مشتاقیم کشور و مردم خود را به جایگاهی برسانیم که آنها را برای کسب جایگاه مناسب در میان دولت‌ها و ملت‌های متمدن واجد شرایط کند.
به خداوند متعال و قادر متعال و به همه مردم، موافقت خود را با قانون اساسی امضا شده توسط ما اعلام می‌کنیم. *
— مقدمه، قانون اساسی امارات متحده عربی[۵]
بخش‌هایی از قانون اساسی
برخی از اصول و بخش‌های مهم قانون اساسی در زیر فهرست شده‌اند:
- بخش اول
- ماده ۷ — اسلام، دین رسمی کشور و شریعت اسلامی منبع اصلی قانونگذاری است
- ماده 9 — ابوظبی پایتخت اتحادیه است. (در قانون اساسی اولیه آمده بود که ابوظبی تا زمان تکمیل الکرامه پایتخت موقت است؛ با این حال، این قید در اصلاحیه قانون اساسی شماره (۱) مورخ ۲ دسامبر ۱۹۹۶ حذف شد)[۶]
- ماده ۱۰ — هدف اتحادیه حفظ استقلال و حاکمیت آن است
- ماده ۱۱ — اتحادیه یک نهاد اقتصادی و گمرکی واحد را تشکیل می‌دهد؛ جابجایی آزاد تمام سرمایه و کالاها بین امارات تضمین می‌شود؛ تمام مالیات‌ها و تعرفه بین اماراتی لغو می‌شود.
- ماده ۱۲ — سیاست خارجی، حمایت از آرمان‌های عربی و اسلامی و تحکیم دوستی و همکاری با همه ملت‌ها بر اساس منشور ملل متحد خواهد بود.
- بخش دوم: مبانی اساسی اجتماعی و اقتصادی اتحادیه
- ماده ۱۴ — برابری، عدالت اجتماعی، تضمین ایمنی و امنیت و برابری فرصت‌ها برای همه شهروندان
- ماده ۱۵ — خانواده اساس جامعه است. خانواده بر پایه اخلاق، دین، اخلاق و میهن‌پرستی بنا شده است. قانون، وجود آن را تضمین، از آن محافظت و در برابر فساد محافظت می‌کند.
- ماده ۱۷ — آموزش اجباری در سطح ابتدایی
- ماده ۲۱ — مالکیت خصوصی محفوظ خواهد بود
- ماده ۲۲ — حفاظت از اموال عمومی وظیفه هر شهروند است
- بخش سوم: آزادی، حقوق و وظایف عمومی
- ماده ۲۵ — همه افراد در برابر قانون برابرند، بدون هیچ تمایزی بین شهروندان اتحادیه از نظر نژاد، ملیت، اعتقادات مذهبی یا وضعیت اجتماعی.
- آزادی شخصی تضمین شده است؛ هیچ‌کس را نمی‌توان دستگیر، تفتیش، بازداشت یا زندانی کرد، مگر به موجب قانون.
- ماده ۲۸ — مجازات شخصی است؛ متهم تا زمان اثبات جرم، بی‌گناه محسوب می‌شود.
- ماده ۲۹ — آزادی رفت و آمد در چارچوب قانون تضمین شده است
- ماده ۳۰ — آزادی بیان در چارچوب قانون تضمین شده است
- ماده ۳۲ — آزادی انجام مناسک مذهبی مطابق با آداب و رسوم تثبیت‌شده و مشروط بر اینکه با نظم عمومی مغایرت نداشته باشد یا اخلاق عمومی را نقض نکند، تضمین شده است.
- ماده ۳۳ — آزادی تجمعات در چارچوب قانون تضمین شده است
- بخش چهارم: مقامات اتحادیه
- ماده ۴۵ — شورای عالی اتحادیه، شورای وزیران، مجلس ملی و قوه قضائیه را تأسیس می‌کند.
- ترکیب مجلس ملی: ابوظبی و دبی هر کدام ۸ کرسی، شارجه و رأس‌الخیمه هر کدام ۶ کرسی، و عجمان، ام‌القیوین و فجیره هر کدام ۴ کرسی
- مواد ۵۱ و ۵۲ — انتخاب و دوره تصدی رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور
- ماده ۱۰۸ — رئیس‌جمهور موظف است کلیه احکام اعدام صادره توسط مرجع قضایی اتحادیه را تأیید کند.
- بخش پنجم: قوانین و مصوبات اتحادیه و مراجع ذیصلاح در آنها
- بخش ششم: امارات
- ماده ۱۲۳ — امارات می‌توانند عضویت‌های انفرادی خود را در اوپک حفظ کنند
- بخش هفتم
- اسلام دین رسمی اتحادیه است. شریعت اسلامی منبع اصلی قانونگذاری در اتحادیه خواهد بود. زبان رسمی اتحادیه عربی است.
- بخش هشتم: امور مالی اتحادیه
- بخش نهم: نیروهای مسلح و نیروهای امنیتی
- ماده ۱۳۷ — هرگونه حمله به یک امارت، حمله به تمام امارت‌ها و به موجودیت اتحادیه محسوب می‌شود.
- ماده ۱۳۸ — ایجاد نیروی هوایی، دریایی و زمینی واحد
- بخش دهم: مقررات نهایی و انتقالی
- ماده ۱۴۵ — قانون اساسی را نمی‌توان به حالت تعلیق درآورد، مگر در زمان برقراری حکومت نظامی.
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ "The Constitution | The Official Portal of the UAE Government". u.ae (به انگلیسی). Retrieved 2023-07-28.
- ↑ Mayland, Odin. "United Arab Emirates - Global Financial Data". globalfinancialdata.com (به انگلیسی). Retrieved 2023-07-28.
- ↑ "Emirates plus Etihad equals neo-federal UAE".
- ↑ DUBAI - Historical Background Of Al Maktoum Family. APS Review Gas Market Trends. June 24, 2002
- ↑ UAE Constitution بایگانی‌شده در ۲ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine. Helplinelaw.com
- ↑ "The Constitution of the United Arab Emirates". Legal Advice Middle East. Retrieved 28 May 2023.
پیوند به بیرون
- "الدستور". uaecabinet.ae.
- "تشریعات الإمارات العربیة المتحدة | دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة". uaelegislation.gov.ae.