قانون شفاهی
قانون شفاهی (انگلیسی: Oral law)، «قانون شفاهی» اصطلاحی است که در یک فرهنگ، دین یا جامعهی معین به کار میرود و به موجب آن مجموعهای از قواعد رفتار انسانی توسط فرهنگ شفاهی منتقل شده و به طور مؤثر رعایت میشود، یا قاعدهای واحد است که به صورت شفاهی منتقل میشود.
بسیاری از فرهنگها دارای قانون شفاهی هستند، در حالی که اکثر سیستمهای حقوقی معاصر دارای یک سازمان کتبی رسمی هستند. سنت شفاهی (از کلمهی «tradere» به معنای انتقال دادن) ابزار معمول انتقال قوانین شفاهی است یا به معنای کلیتر، مجموعهای از چیزهایی است که یک فرهنگ از خود در میان نسلها، «از پدر به پسر» منتقل میکند. این نوع انتقال میتواند به دلیل فقدان ابزارهای دیگر، مانند جوامع بیسواد یا جنایتکار، باشد یا میتواند به صراحت توسط همان قانون الزامی شده باشد.
بحث مداومی بر سر انتقال شفاهی در مقابل انتقال کتبی وجود داشته است، با تمرکز بر اعتبار بالاتر شواهد کتبی،[۱] که اساساً مبتنی بر «دنیای خطی دانشگاه» است که در آن فقط سوابق کتبی پذیرفته میشوند. با این حال، نظریههای «استاندارد» در مورد شفاهی بودن و کتبی ارائه شده است.[۲]