قوانین پرواز دیداری

در هوانوردی، قوانین پرواز دیداری (به انگلیسی: Visual flight rules (VFR)) مجموعه‌ای از مقررات است که طبق آن خلبان ، هواپیما را در شرایط آب و هوایی که عموماً به اندازهٔ کافی صاف است و به خلبان اجازه می‌دهد تا مسیر پرواز هواپیما را ببیند، هدایت می‌کند. به‌طور خاص، هوا باید بهتر از حداقل‌های اولیه آب و هوایی VFR، یعنی در شرایط هواشناسی دیاری (VMC)، همان‌طور که در قوانین سازمان هواپیمایی مربوطه مشخص شده است، باشد. خلبان باید بتواند هواپیما را با نگاه دیداری به زمین و با پرهیز دیداری از موانع و دیگر هواپیماها هدایت کند.[۱]

اگر هوا کمتر از VMC باشد، خلبانان ملزم به استفاده از قوانین پرواز با ابزار دقیق هستند و کارکرد هواپیما در درجه نخست از طریق مراجعه به ابزارها به جای مرجع دیداری خواهد بود. در یک منطقه کنترل، یک پرواز VFR ممکن است از کنترل ترافیک هوایی مجوز بگیرد تا به عنوان قوانین پرواز دیداری ویژه فعالیت کند.[۲]

منابع

  1. ↑ Section 91.155 14 CFR Part 91 - General Operating and Flight Rules - FAA
  2. ↑ United States. Federal Aviation Administration (1987). How to Become a Pilot: The Step-by-step Guide to Flying. Sterling Publishing Company, Inc. ISBN 978-0-8069-8386-8.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.