لئاندرو آرپیناتی

لئاندرو آرپیناتی (انگلیسی: Leandro Arpinati; ۲۹ فوریهٔ ۱۸۹۲ – ۲۲ آوریل ۱۹۴۵) سیاستمدار، روزنامه‌نگار و سندیکاچی اهل پادشاهی ایتالیا بود.

آرمپیناتی در چویتلا دی رومانی متولد شد. پیش از جنگ جهانی اول، او در اصل یک آنارشیست فردگرای بود و همراه با دوستش بنیتو موسولینی در روزنامهٔ سوسیالیستی La lotta di classe همکاری داشت. او از اوایل اوت ۱۹۱۴ یک مداخله‌گری سیاسی پرشور بود. در آن سال‌ها به بولونیا نقل مکان کرد و در راه‌آهن ایتالیا کار کرد. او در اوایل ۱۹۲۰ دومین فاشیو دی کومباتیمنتو را در این شهر تأسیس کرد.

در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، او از رهبران اسکادران‌هایی بود که در درگیری میان فاشیست‌ها و سوسیالیست‌ها در پیازا نتونو و پیازا ماجوره در بولونیا (که به «کشتار پالازو د'آکورسیو» معروف است) شرکت داشتند. سال بعد، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد و پس از رژهٔ رم به معاون دبیرکل ملی پارتیتو ناتسیاله فاشیستا (PNF) منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به عنوان پودستا بولونیا منصوب شد و این سمت را در سال ۱۹۲۹ ترک کرد تا به عنوان معاون وزیر وزارت کشور خدمت کند. آرمپیناتی چندین مقام در دنیای ورزش ایتالیا بر عهده داشت، از جمله رئیس کمیته المپیک ملی ایتالیا (CONI) و فدراسیون فوتبال ایتالیا: او بازسازی مسابقات سری آ در سطح ملی را رهبری کرد و جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ را سازماندهی نمود. در سال ۱۹۲۶ برای محروم کردن تورینو از عنوان قهرمانی فوتبال پس از یک رسوایی فساد مداخله کرد؛ از آنجا که تیم بولونیا دوم شد و آرمپیناتی اهل بولونیا بود، تصمیم گرفت عنوان قهرمانی اعطا نشود تا از اتهامات علاقه شخصی جلوگیری شود.

در سال ۱۹۳۰، دبیر PNF آکیل استاراسه آرمپیناتی را پشت تلاش علیه موسولینی در ورزشگاه دالارا بولونیا در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ دانست. بنابراین او به عنوان دشمن رژیم متهم شد و ابتدا به لیپار (۱۹۳۴–۱۹۳۷)^[۱] و سپس به حبس خانگی در نزدیکی بولونیا منتقل شد.

در سال ۱۹۴۳، آرمپیناتی دعوت شخصی موسولینی برای پیوستن به ریپوبلیکا دی سالو، دولت دست‌نشاندهٔ آلمان در شمال ایتالیا پس از تصرف جنوب شبه‌جزیره توسط متفقین را رد کرد. او همچنین به اعضای مختلف CLNAI کمک نمود.

او در ۲۲ آوریل ۱۹۴۵، یک روز پس از آزادی بولونیا توسط متفقین، در آرجلاتو توسط گروهی از پارتیزان‌های کمونیست اعدام شد.