لانچیا آئورلیا
| لانچیا آئورلیا | |
|---|---|
.jpg) لانچیا آئورلیا بی۱۲ | |
| اطلاعات کلی | |
| شرکت | لانچیا |
| تولید | ۱۹۵۰–۱۹۵۸ ۱۸٬۲۰۱ دستگاه ساخته شد |
| طراح | فلیچه ماریو بوآنو در کاروزریا گیا (بی۲۰ کوپه) پینینفارینا (بی۲۴ کروکی) |
| بدنه و شاسی | |
| شکل بدنه | ۴ در سدان ۲ در کوپه ۲ در رودستر ۲ در کروکی |
| طرحبندی | موتور جلو - محور عقب |
| پیشرانه | |
| موتور | |
| جعبهدنده | ۴ دنده دستی |
| ابعاد | |
| وزن خالص | ۱٬۰۷۰–۱٬۲۱۵ کیلوگرم (۲٬۳۵۹–۲٬۶۷۹ پوند)[۱] |
| گاهشمار | |
| پیشین | لانچیا آپریلیا |
| پسین | لانچیا فلامینی |
لانچیا آئورلیا (ایتالیایی: Lancia Aurelia) خودرویی است که توسط شرکت ایتالیایی لانچیا طی شش سری مختلف از سال ۱۹۵۰ تا تابستان ۱۹۵۸ تولید و به بازار عرضه شد. این خودرو در پیکربندیهای مختلفی عرضه شد که شامل سدان ۴ در، کابریولت ۲ در (بی۵۰/بی۵۲)، کوپه جیتی ۲ در (بی۲۰)، اسپایدر/کابریولت ۲ در (بی۲۴)، و شاسیبلند بهعنوان شاسی در حال حرکت برای کارگاههای بدنهسازی میباشد. آئورلیا بهخاطر استفاده از یکی از اولین موتورهای وی۶ در تولید انبوه شناخته میشود.
این خودرو به عنوان بخشی از سنت پس از جنگ جهانی دوم در لانچیا نامگذاری شد و به نام یک جاده رومی به نام «راه آئورلیا» که از رم به پیزا میرسید، نامگذاری گردید.
مشخصات
آئورلیا تحت هدایت مهندس ویتوریو جانو طراحی شد. موتور آن، یکی از اولین موتورهای وی۶ تولید انبوه، با طراحی ۶۰ درجه توسط فرانچسکو دی ویرژیلیو توسعه یافت که بین سالهای ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۸ مهندس لانچیا بود و زیر نظر جانو کار میکرد. در طول تولید، حجم موتور از ۱٫۸ لیتر به ۲٫۵ لیتر افزایش یافت. موتورهای پروتوتایپ از قطر سیلندر و کورس پیستون ۶۸ میلیمتر × ۷۲ میلیمتر برای حجم ۱٬۵۶۹ سیسی استفاده میکردند که بین سالهای ۱۹۴۶ و ۱۹۴۸ تست شدند. این موتور از یک طراحی تمام آلیاژی سوپاپ رو و یک میللنگ تک برای بین دو ردیف سیلندر استفاده میکرد. اتاق احتراق همسپریک و سوپاپهای درون خطی استفاده شده بودند. کاربراتور از نوع تک سولکس یا وبر بود. برخی از مدلهای بهروزرسانی شده ۱٬۹۹۱ سیسی با دو کاربراتور مجهز شده بودند.
در قسمت عقب، یک ترنساکسل ترکیبی نوآورانه وجود داشت که جعبهدنده، کلاچ و دیفرانسیل را در یک سیستم یکپارچه ترکیب میکرد و ترمزهای درام نصب شده درون بدنه را داشت. سیستم تعلیق جلویی از نوع ستون لغزنده بود و در سری چهارم، بازوهای نیمهمتعادل عقب با لوله دیدیون جایگزین شدند. آئورلیا همچنین اولین خودرویی بود که بهطور استاندارد با لاستیکهای رادیال عرضه شد.[۲]
منابع
- ↑ "Lancia Aurelia". UltimateSpecs.
- ↑ "Michelin and the Birth of the Radial Tyre". Auto Universum. 7 March 2011. Retrieved 24 February 2014.
- Jonassen, Niels (2007). Lancia Aurelia in Detail: GT, Spyder & Saloon. Herridge & Sons. ISBN 978-0-9549981-4-1.
- Buckley, Martin; Rees, Chris (1998). World Encyclopedia of Cars. London: Anness Publishing. ISBN 1-84038-083-7.
- "Lancia Aurelia". viva-lancia.com. Retrieved 23 December 2004.
