لاک‌پشت گوش‌سرخ

لاک‌پشت گوش‌سرخ
وضعیت حفاظت
کمترین نگرانی  (IUCN 3.1)
رده‌بندی علمی
فرمانرو:	جانوران
شاخه:	طنابداران
رده:	خزندگان
راسته:	لاک‌پشت‌سانان
تیره:	لاک‌پشت‌های آب‌شیرین
سرده:	Trachemys
گونه:	Trachemys scripta
زیرگونه:	T. s. elegans
نام سه‌بخشی
Trachemys scripta elegans وید-نووید، ۱۸۳۹

لاک‌پشت گوش‌سرخ (نام علمی: Trachemys scripta) گونه‌ای لاک‌پشت آب‌شیرین بومی جنوب ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک است.^[۱] این لاک‌پشت در بیش از ۳۰ کشور دنیا به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود.^[۱] رهاسازی این جانوران در طبیعت باعث آثار زیانباری بر زیستگاه‌های غیربومی از جمله رقابت با لاک‌پشت‌های بومی و انتقال انگل‌هایی که خود به آن‌ها مقاومت دارد، به لاک‌پشت‌های بومی و تأثیر مخرب بر بی‌مهرگان و گیاهان تالاب‌ها شده‌است. از همین رو اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت لاک‌پشت گوش‌سرخ را در فهرست بدترین ۱۰۰ گونه مهاجم دنیا قرار داده‌است.^[۲]

جمعیت‌های غیربومی لاک‌پشت گوش‌سرخ اکنون در استرالیا، اروپا، آفریقای جنوبی، جزایر کارائیب، فلسطین، بحرین، جزایر ماریانا، گوام و شرق آسیا دیده می‌شوند.

طول جنس ماده این جانور به ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر و نر آن به ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر هم می‌رسد. وجه تمایز این حیوان لکه قرمز مشخص در پشت چشم و در دو طرف صورت آن می‌باشد.^[۱]

نگهداری این لاک‌پشت به‌عنوان حیوان خانگی پس از جنگ جهانی دوم مرسوم شد و چون برداشت این حیوان از طبیعت به جمعیت این گونه آسیب رسانده بود، مزارع پرورش لاک‌پشت در آمریکا تأسیس شدند و در دهه ۱۹۶۰ حدود ۱۵۰ مزرعه به پرورش این لاک‌پشت می‌پرداختند. در ۱۹۷۵ اداره مواد غذایی و دارویی ایالات متحده آمریکا فروش لاک‌پشت‌های کوچک‌تر از ۱۰ سانتیمتر را ممنوع کرد، زیرا بچه لاک‌پشت‌های کوچک ناقل بیماری‌های سالمونلا و آریزونا به انسان هستند.^[۲]

در دهه ۱۹۸۰ صادرات سالانه لاک‌پشت گوش‌سرخ از آمریکا ۱ تا ۲ میلیون در سال بود. این رقم در نیمه‌اول دهه ۱۹۹۰ به ۳ تا ۴ میلیون در سال و در ۱۹۹۶ به ۷٬۸۸۴٬۶۳۴ لاک‌پشت رسید.^[۲]

در دسامبر سال ۱۹۹۷ قانونی در مورد ممنوعیت واردات لاک‌پشت گوش‌سرخ، به منظور حفاظت از گونه‌های داخلی وحشی وضع گردید و بسیاری از کشورها واردات این گونه مهاجم را به کشور خود ممنوع و مجازات‌های سنگینی را برای نگهداری، خریدوفروش و رهاسازی این حیوان در طبیعت وضع کردند، چراکه بسیاری از صاحبان این لاک‌پشت‌ها به‌دلیل رفتار تهاجمی و گازهای دردناکش آن‌ها را در طبیعت رها می‌کردند و لاک‌پشت گوش‌سرخ به دلیل نداشتن دشمن طبیعی به‌سرعت تکثیر شده و زیان‌های زیادی را به اکوسیستم‌های محلی وارد می‌کرد.^[۲]